Like pis and shit

Geplaatst: 12 juni, 2019 in Blog

Shitting on fascists with all my might,
shitting on haters, such a delight,
pissig on racists whenever i can,
pissing on those bastards,
I’m your man.

Fistfuck you,
its my pleasure,
you arsehole wil be black and blue
and resized,
and you resisted,
but you said no,
and no means yes,
you told me so,
‘bro’,
and now your hole,
is a big sucking, black, bleeding mess

Kick a nazi,
in the face,
don’t be shy
ain’t no disgrace,
come on, now
brake his bones,
brake his spine,
after all,
he’s a swine.

Gotta keep shitting,
gotta keep pissing,
and then flush ‘m,
gotta get rid,
of fascists and alike,
like pis and shit.

Advertenties

De mens is het zwarte gat

Geplaatst: 11 april, 2019 in Blog, column

Er klonk gejuich toen de eerste foto van een zwart gat getoond werd. Eindelijk bewijs, de berekeningen kloppen! De foto van het zwarte gat toont aan hoe accuraat de wetenschap is als iets ver weg is. Maar als het dichterbij komt gaan men twijfelen, spreken we van klimaathoax, staan er antivaxers op die roepen dat de wetenschap ons voor de gek houdt. Wordt wetenschap opeens linkse kerk genoemd.

Intussen verschijnen er berichten dat de mazelen her en der uitbreken, berichten over natuurrampen, extreme droogte, extreme regen, orkanen en overstromingen. De wetenschap waarschuwt ons, maar omdat het zo dichtbij is sluiten we onze ogen en drukken we onze oren dicht, hopen we dat het onze tijd wel zal duren, roepen we dat de wetenschap het ook niet precies weet. En toch blijkt dat de rekensommetjes over de destijds onbewezen zwarte gaten kloppen.

Intussen schreeuwen we moord en brand over moslims, emigranten en alles wat ons niet aanstaat. Ver van ons weg willen houden. De wetenschap kijkt toe hoe haar rekensommetjes over moslims, emigranten en God, mag weten wat nog meer aan de kant geschoven worden. Omdat het dichtbij komt? 

Zwarte gaten zijn ver weg, machthebbers en bekrompen mensen kunnen er verder weinig mee, een zwarte gat-beweging, ziet u het voor u? Niets om bang voor te zijn. 

Mensen zijn van nature bang voor wat ze niet kennen. We hebben het verstand om daarmee te kunnen omgaan. Onze gevoelens mee te reguleren. Onderscheiden wat deugt en wat niet deugt. Ik heb gevoelens over zaken die ik met mijn verstand ‘overrule.’ Om het simpele feit dat ze niet kloppen.

Als iets dichtbij komt, komt het bij je gevoel. Het gefotografeerde zwarte gat is ver weg. Feiten over de planeet aarde, waar we op wonen zijn véél te dicht bij. Díe zijn pas eng. Duwen we zo ver mogelijk weg. Uit ons gevoel.

Het zwarte gat dat alles opzuigt wat te dicht in de buurt komt, dat is lekker ver weg en kan ons niet deren, in tegenstelling tot klimaat, moslims, migranten en al het andere dat de boer ver weg wil houden. Op aarde is de mens het zwarte gat dat alles opzuigt en wil vernietigen wat te dicht in zijn buurt komt. Kun je de mens maar beter ver van je weg houden. 

 

Scharende lesbiennes in de Donald Duck

Geplaatst: 4 april, 2019 in Blog, column

Ik kon mijn ogen en oren niet geloven, lesbiennes in de Donald Duck! Waar moet dit naar toe. Worden onze dochters zo beïnvloed ja, zelfs gesommeerd om een lesbische levensstijl te overwegen? Zijn er linkse krachten in de redactie van de Donald Duck die linkse pornografische ideeën pushen? Is er linkse indoctrinatie gaande in onze Donald Duck? Niets lijkt veilig voor linkse indoctrinatie. Blijkbaar zijn er naast linkse leraren nu ook linkse strip-uitgevers actief die Nederlandse kinderen willen verzieken met linkse perversies.

Ik vraag me af of er een meldpunt voor strips kan worden gemaakt, dan geef ik meteen de Donald Duck aan.

Hoewel ik, blijkbaar heb ik een goede gezonde Hollandse smaak, de Donald Duck nog nooit leuk gevonden heb of zelfs maar heb gelezen weet ik nu al wat het gevolg zal zijn van de scharende lesbiennes in de Donald Duck. Homoseksuele mannen die het met elkaar doen in de Sjors en Sjimmie ja, Sjors en Sjimmie die het met elkaar doen. Ik heb niks tegen homo’s en ben geen racist maarrrr ..!

Mijn kinderen mogen geen stripbladen meer lezen en hun leesboeken controleer ik op on-Hollandse activiteiten. Mijn kinderen worden geen homo en zullen zich niet laten onderdrukken door minderheden. Je mag verdomme toch wel trots zijn op je heteroseksualiteit en je blanke huid, het moet niet gekker worden!

Kijk, ik ben tolerant maar er zijn grenzen. Kinderen begrijpen tolerantie niet, zijn nog niet aan tolerantie toe. Tolerantie begrijp je pas als je kinderen hebt die je moet beschermen tegen linkse indoctrinatie, opdringerige homoseksuele uitingen en schaamte voor je blanke huid.

Zomaar een berichtje zou je zeggen. Maar wel gruwelijk. Wat me het meest opviel is dat ik nauwelijks op de link durfde te klikken om een kijkje te nemen. Ik heb dat nu eenmaal met dierenleed. Sommige mensen worden vegetariër door dit soort leed. Ik heb ook Screenshot from 2019-03-31 08-00-56periodes gehad dat ik geen vlees at. Maar iedere keer kwam het stukje vlees uiteindelijk terug op mij bordje, zowel kip-, varkens- als rundvlees. Gruwelijk verminkte varkens, koeien en kippen, onzichtbaar achter hoge muren, we zien ze pas als ze keurig dood, vers en verpakt in het koelvak liggen. Mjam.

Vanavond eten we rundvlees. Ben ik dit tikwerkje alweer vergeten. De dode, verminkte dolfijnen alweer vergeten. Heb ik honger, maak ik een lekkere jus. En eet ik smakelijk. Maak ik me weer druk om het klimaat, alt-rechts en onrecht.

Wat kunnen we leren van fascisme?

Geplaatst: 29 maart, 2019 in Blog, column

Toen ik las dat links geen verhaal heeft tegenover fascisten (link eventueel openen in incognito venster) kreeg ik een vies smaakje in mijn mond. Links moet leren te leuteren als een fascist? De waarheid doet er niet toe?

Wat we kunnen leren van fascisten? 

Dat ze 6 miljoen joden uitroeiden. Onwelgevallige meningen uitroeiden. Dat een mensenleven minder waard was als dat van een rat. Dat het leven een hel was geworden. Dat je dood beter af was dan levend. We kunnen van die tijd leren dat er maar één remedie is tegen fascisme.

Vraag het aan de Russen die bij bosjes stierven om het fascisme uit hun land te verdrijven. Vraag het aan Stalingrad. Vraag het aan het getto in Warschau. Vraag het aan de soldaten die stierven op het Normandische strand. Vraag het aan de overlevenden van concentratiekamp Dachau. Vraag het aan Mengele. Vraag het aan …

Er is één remedie mensen, dát is wat we kunnen leren van fascisme en fascisten. Er is maar één remedie.

Kliklijnen

Geplaatst: 28 maart, 2019 in Blog, column

Kent u dat gevoel, dat iemand over uw rug meekijkt terwijl u uw vak probeert uit te oefenen? Dat iemand u wel eens zou kunnen aangeven omdat de klep van uw pet naar iemands smaak te veel naar een bepaalde richting wijst? Die u anoniem aangeeft als zijnde, laten we zeggen, te vooruitstrevend? Te links zelfs? En dan ‘verklikt’ wordt? Genoteerd wordt? Op een lijst komt voor later? Voor als de ‘omwenteling’ dááŕ is? De boreale natie een feit is?

Het is zover en op een mooie boreale zomerdag wordt het lijstje afgewerkt, wordt u meegenomen, ondervraagd en opgesloten. En u deed nog zo uw best niet op te vallen. En toch verklikt. Dat u zich afvraag wie u aangemeld heeft: “Ja ik weet het, het was een collega!” Opgelucht en om het vege lijf te redden verklikt u uw collega. Ja u, u verklikt iemand om het vege lijf te redden. U bent deel van ‘het systeem’ geworden, u bent een handlanger van een fascistische maatschappij geworden.

Allemaal fictie natuurlijk, en dit zal u nooit overkomen want u houdt uw rug recht, u protesteert en ageert, u waarschuwt mensen, u … Maar het knaagt ook en u wil niet aangegeven worden.

Wat gaat u doen tegen het opkomend fascisme? Actief protesteren en ageren of toch maar voorzichtig proberen niet op te vallen en hopen dat u niet verklikt wordt? En dat het uw tijd wel zal duren. En het allemaal wel zal meevallen.

Kent u het programma ‘Ik vertrek?’  Mensen die een nieuw bestaan willen opbouwen, ‘want omdat.’ Een échte reden heb ik zelden kunnen ontwaren, ze vertrekken meestal omdat ze ‘meer vrijheid'(?) willen in hun bestaan. Weg van al die regeltjes in Nederland. En húp daar gaan ze, blunders en vergissingen daargelaten lukt het gedroomde nieuwe bestaan meestal nog ook. Vaak tegen alle verwachtingen in. De laatste aflevering die ik zag was een drama dat zich afspeelde in Brazilië. Ze faalden en keerden veilig met het vliegtuig terug naar Nederland alwaar ze hun oude bestaan weer oppakten. Niets aan de hand dus. Eind goed al goed.

Er is ook een categorie mensen die vertrekken omdat ze wel móeten. Omdat hun leven gevaar loopt, omdat ze geen bestaan kunnen opbouwen en God mag weten wat al niet meer. Laten we zeggen dat hun leven een en al ellende is. En omdat ze niet anders kunnen, stappen ze met hun lotgenoten in een bootje om de Middellandse Zee over te steken. Om met gevaar voor eigen leven een nieuw, veilig bestaan op te bouwen. Geen camera’s, niks te lachen, keiharde realiteit. Falen is geen optie. Ze kunnen niet terug naar een veilig vaderland.

En dan lees ik dit. Het onmenselijke fort Europa dat stopt met het redden van bootvluchtelingen en ze dus maar laat verzuipen? Om een paar lullige centjes? Op één april nog wel, wat een lol.

De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens en de bodem van de Middellandse zee is geplaveid met dode vluchtelingen die we met zijn allen hebben laten verdrinken.

‘De verwachting is echter dat niemand nu nog bezwaar zal maken, omdat het moeizame onderhandelingen zijn geweest.’ 

U leest het goed, het waren moeizame onderhandelingen en de heren/dames zijn moe en gaan gapend akkoord met dit onzalige plan. Ze hebben het ook zo zwaar.