Archief voor oktober, 2014

UGG Nation

Geplaatst: 31 oktober, 2014 in column, Fictie

Toen ik haar zag voelde ik mijn kruis bonzen. Ze droeg UGG laarzen, en niet zomaar laarzen, nee mooie hoge harige UGG laarzen. Ik kreeg zin om haar te benaderen. Op mijn knieën naar haar te kruipen: ‘Mag ik aan je laarzen ruiken?’ Om daarna onder haar rok te kijken of ze ondergoed droeg, of er UGG haartjes op haar schaamstreek groeiden:
‘Mag ik je likken?’ Ze gaat gewillig liggen. Ze trekt haar knieën op. Ik lik haar schaamlippen, zoek naar haar genotsknopje. Ze kreunt en zegt dat het tijd is mijn genotsknots in stelling te brengen. Op het moment dat ik bij haar binnendring slaat ze haar benen om mijn lijf.  Ze draagt haar UGG laarzen nog. De haartjes van haar UGGS kriebelen dusdanig dat ik tot een orgasme gedwongen word. Ze staat op. Ik lig nog. ‘Je UGGs,’ stamel ik verontschuldigend. Boos loopt ze weg. Ik kijk naar haar harige UGGS. Mijn knots druipt willoos na; meer UGG dan mijn mannelijkheid aankan.
Ik schud het hoofd en haast me in mijn auto. Ik heb namelijk nog een fotosessie te doen.
baudet

Fuck the pigs

Geplaatst: 30 oktober, 2014 in Blog

Nu staat er bij een park in mijn buurt een soort vogelhuis. Alleen is het niet bestemd voor vogels, nee het is bestemd voor kinderboeken. Tweedehands kinderboeken die je daar in kan leggen en uit kan halen. Het is vooral bedoeld voor minder bedeelde ouders die op die wijze boeken kunnen uitwisselen en aanbieden aan hun kroost. Op zich een nobel project, ik hoop dan ook dat het werkt.

Helaas is het huisje met goede bedoelingen beklad. Een schavuit heeft ‘Fuck the pigs‘ op het huisje getekend. Maar niet met verf of een fuckthepigssmallspuitbus, nee, met een viltstift, met een viltstift die dun genoeg schrijft om als pen te gebruiken voor je boodschappenlijstje. Ik vraag me dan af waarom de man geen grover geschut heeft gebruikt. De lafaard.

Daarom ben ik, bij-wijze-van-experiment, gisteravond met een zwarte stift naar het bewuste huisje gegaan om de klus die de artiest begonnen was af te maken.  Onderweg naar de plek des onheils zonk de moed me al in de schoenen. Toen ik bij het bewuste kastje stond knikten mijn knieën. Ik haalde de dop van mijn stift. Ik beefde en het voelde alsof iedereen in de buurt op de hoogte was van mijn actie en dat de politie me op ieder moment kon betrappen. Ik deed de dop weer op mijn stift.

Ik erger me aan mijn lafheid. Ik heb respect gekregen voor de snotaap die ‘Fuck the pigs’ op het kastje heeft geschreven. Misschien dat iemand anders de moed heeft om de ontbrekende punt achter ‘Fuck the pigs’ te zetten.

 

 

Stoute Fikkie

Geplaatst: 29 oktober, 2014 in Blog

Ik laat iedere ochtend mijn hond uit. Ik ruim altijd keurig netjes zijn keutels op. Ik reageer minzaam op hondenhaters die tegen mij klagen over het doodgaan van hun haag en/of hun bomen door druppeltjes urine uit de dwergblaas van mijn dwergschnauzer: ‘Is dat zo? Ik zal er op letten, dank u, excuus‘. Ik vervloek die types, maar zo handelen we dat soort zaken af in Canada.

Er zijn straten waar veel honden binnenshuis of in de garage op actie zitten te wachten. Als we in zo’n buurt komen gaat de staart van van mijn hond omhoog en verstijft zijn lijf om zich voor te bereiden op wat gaat komen. Dan gaat mijn hond keihard blaffen en keffen.

Een kakofonie van geblaf en gekef galmt dan door de straat. De oren van mijn hond staan dan recht omhoog. Hij lijkt tevreden te glimlachen. Ik glimlach tevreden met hem mee, tenzij er een buurtbewoner streng mijn kant opkijkt. Een vermaning naar mijn hond is dan op zijn plaats.

Stout fikkie, stout!‘, zeg ik dan streng in mijn beste Engels en excuseer me dan uitvoerig voor het slechte gedrag voor mijn hond, ‘doet mijn hond anders nooit, excuus.’ Maar ik lach in mijn vuistje en denk dan even aan de tijd dat ik kuchte in de kerk om alle aanwezige parochianen aan het hoesten te krijgen.

 

 

Joris is Prins Valiant

Geplaatst: 25 oktober, 2014 in Fictie

Er waren dagen dat Joris bang was en in een hoekje zat. Hij durfde dan niet naar buiten: ‘Iedereen lacht me uit, iedereen haat me.’ Dit terwijl niemand Joris opmerkte. Joris werd, ondanks dat hij te dik was, niet kon voetballen en niet goed kon meekomen tijdens de les genegeerd.

Joris leek niet te bestaan, had geen vriendjes, hij werd zelfs niet gepest. Joris durfde zijn lieve vader niet te confronteren met dit gegeven. De vader van Joris was een gevoelig mens, stel je voor dat hij van schrik weer zou gaan drinken, dat kon Joris zijn vader niet aandoen.

Joris droomde daarom ’s nachts van helden als Prins Valiant. Joris was dan de prins die Aleta redde van Donardo. Aleta was dan helemaal princevaliantverliefd op Joris.Joris knuffelde en bedolf zijn hoofdkussen dan met zoenen, omdat zijn hoofdkussen het willoze troostmeisje van Joris was. Joris bofte maar met zoveel inlevingsvermogen.