Archief voor november, 2016

Sinterklaas kwam aan in het dorp waar Joris woonde. Joris dacht even terug aan de tijd dat hij in Sinterklaas geloofde. Aan de tijd dat dat de goede sint écht was, zijn baard écht, zijn staf écht, zijn boek met aantekeningen, écht. Rond zijn veertiende leerde Joris dat Sinterklaas een kinderfeest was en dat de goedheiligman niet bestond. Joris was deels verdrietig en deels opgelucht. Nu begreep hij dat het niet aan hem lag dat hij nooit cadeautjes kreeg van Sinterklaas. Het was omdat zijn lieve vader geen centjes had voor Joris om te besteden. Joris pinkte een traantje weg: ‘Wat zal pappa een verdriet hebben gehad omdat hij geen geld had om cadeautjes voor zijn zoon te kopen.‘ Joris vermande zich en keek naar de intocht van de sint. Hij keek naar de pieten zo zwart als roet. Sinds Joris niet meer in de sint geloofde viel het Joris op dat de pieten zwart geschminkt waren en met rare stem spraken. Hij vroeg zich af hoe het mogelijk was dat hij dat niet zag toen hij nog in Sinterklaas geloofde. ‘Maar ja, als je groot bent begrijp je zoveel niet,’ bedacht Joris wijs en hij keek naar de zwart geschminkte pieten die met rare stem joelden. Joris schudde zijn hoofd: ‘Vandaar dat Sinterklaas een kinderfeest is.

Mannenwerk

Geplaatst: 18 november, 2016 in Blog, column

Gisteren zag ik een dame het afval ophalen met de vuilniswagen. Het afval wordt hier handmatig in de vuilniswagen gegooid. Het afval wordt opgehaald door één persoon, die zowel chauffeur als vuilnisman is. Het is een optrekken en stoppen van heb-ik-jouw-daar en bij ieder huis hoor je: ‘Brmmm-tsss, brmmm-tss.’ Ik betrapte mezelf op de gedachte dat dit eigenlijk mannenwerk was. Ik schudde de gedacht van me af; mijn gezonde verstand overrulede het idee. Je ziet het overigens veel hier, dat vrouwen werk doen waarvan mijn onderbewuste vindt dat dat werk eigenlijk door mannen behoort te worden gedaan.

Misschien is het verschil tussen mannen- en vrouwenwerk in Nederland inmiddels ook vager, maar in Canada doen dames ‘mannenwerk.’ Ik ben er aan gewend geraakt, maar gisteren werd ik weer eens met de neus op het feit gedrukt dat een deel van mijn verstand vindt dat vroeger alles beter was.

Zoete verleiding

Geplaatst: 16 november, 2016 in Blog, column, Maatschappij
Tags:

Ik heb zin om onder te duiken. Terug in de baarmoeder. Schuilen, veilig dobberen en van niets weten. Geen Trump, geen gekte, geen dreiging, geen gevoel van vervreemding.
Ik heb zin om te gaan slapen, om nooit meer wakker te hoeven worden. Weg van de realiteit, weg van de wreedheden, weg van alles en niet meer te hoeven ageren, niet meer te hoeven nadenken.
Ik heb zin om toe te geven aan de schreeuwers, de haters, de omnifoben, ‘misschien zit er een kern van waarheid in?
Dan zal ik me veilig wanen, warmte voelen, ergens bij horen, zal ik niet meer alleen zijn en niet meer beschimpt worden.
Ik schrik wakker en huiver van de zoete verleiding die fascisme heet.

Ook verschenen in 120woorden.

Hello folks,

Today ‘Sinterklaas’ and his ‘black Petes’ have arrived in Holland. The ‘Petes’ are in blackface, because grownups believe Santa is a party for kids and kids would not understand a ‘not blackface Pete.’ Seriously, no shit! You can imagine some dudes are offended with this blackface crap and are protesting. And guess what, the offended dudes have gotten slapped around a bit, rounded up, arrested and shit like that. I know, what the fuck! 

Of course there were also racist protesters in favour of blackface Pete. And rounded up and slapped around a bit you would expect, but no! They where put behind a fence and were allowed to do their racist thing. What the fuck!, I know.

Anyway, I’ll be back from Holland tomorrow at 7 pm. Please don’t forget to pick me up from the airport. Or you’ll be in deep shit, and I am gonna slap you around a bit! I missed you guys and am glad to be back home soon.

Greets,

John

Nico en zijn baasje

Geplaatst: 11 november, 2016 in Blog, column, Dingen van de dag, Mensen
Tags:,

Nico is een trotse hond, een fiere, witte, blauwogige husky. Iedere ochtend liet Nico zijn baasje uit voor een lange wandeling. Het baasje van Nico was minimaal 10 jaar ouder dan ik, maar zag er 10 jaar gezonder uit. Samen met mijn hond keken we altijd een beetje vertwijfeld naar Nico en zijn baasje. Ik voelde me dan geneigd mijn vetrollen te tellen en mijn hond begon dan wat ongerust aan zijn geslacht te snuffelen. Een intimiderend stel zogezegd.

Maar op een goede dag zagen we het baasje van Nico niet meer. Was hij misschien op vakantie? Eergisteren hoorde ik van een buur wat er aan de hand was: ‘Het baasje van Nico is dood, kanker.’

Gisteren sprak ik even met de weduwe van het baasje van Nico: ‘Ze gaven hem nog 2 jaar, maar na twee maanden was hij al overleden.’ Ze keek me verdrietig aan: ‘Maar vorige week heb ik een afvoerpomp vervangen, op Youtube stond een filmpje hoe het moest.’ Het verdriet in haar ogen maakte plaats voor trots. Het was het soort trots dat Nico voelde voor zijn baasje.

Goedemorgen

Geplaatst: 10 november, 2016 in Blog, Fictie
Tags:

In mijn straat woont een trol. Hij heeft een huis gekocht waaronder hij een hol heeft gegraven om te kunnen wonen. Hij lijkt net een mens als je hem ziet, vriendelijk, beleefd en hij houdt zijn tuin netjes. De trol die in mijn straat woont laat mij altijd schrikken op onverwachte momenten. Iedere ochtend als ik langs zijn huis loop zegt hij op indringende toon: ‘goedemorgen.’ En ik schrik dan van die trol die buiten, voor zijn huis, zeg maar hol, op zijn klapstoeltje zit met een sigaret in de mond en dan net doet alsof hij wacht op zijn collega met wie hij naar zijn werk gaat. Jaja. Dan zie ik zijn valse lachje, want hij wéét dat ik schrik. Want ik zweer je, een seconde voor hij ‘goedemorgen’ zei zat daar nog niemand, zat hij in zijn hol te gluren tot hij mij, zijn slachtoffer, zag. Vandaag zei ik er wat van: ‘Je laat me schrikken!’ Hij excuseerde zich beleefd maar ik weet zeker dat hij er niets van meende. Daarom besloot ik de politie te bellen: ‘Goedemorgen…’

FUCK!!