Boodschappen doen in de Albert Heijn

Geplaatst: 8 juli, 2017 in Blog, Fictie

Die avond had de moeder van Bert haar netste kleren aan. Kleren die ze voor het laatst gedragen had tijdens de begrafenis van Berts Opa. Het was donderdagavond, koopavond en ze ging boodschappen doen in de Albert Heijn. De winkel waar alleen mensen die het zich konden veroorloven boodschappen deden. Mensen als Wierds moeder, Jans moeder, en mijn moeder natuurlijk, maar dit terzijde.

Berts moeder hield meer en meer geld over en vond meer en meer geld in haar beurs. Ze begreep niet waaraan ze al die jaren haar geld aan verspild had en waarom ze nu opeens zoveel geld overhield. Keer op keer vond ze geld in haar beurs waarvan ze het bestaan niet wist. Soms vroeg ze zich zelfs af of ze haar verstand verloren had.

En nu had ze vijfenzeventig gulden in haar beurs. Drie briefjes van vijfentwintig! Haar hart bonsde toen ze in de bus stapte en wist dat ze dit keer niet bij de ALDI zou uitstappen maar bij de Albert Heijn! Toen ze uitstapte bij de halte bij Albert Heijn keek ze even naar de ouders van Wierd en Jan die ook in de bus zaten en nu ook uitstapten. Maar ze leken haar niet op te merken.

De ouders van Wierd en Jan wandelden onder het genot van een flinke roddel naar de Albert Heijn. Berts moeder volgde op eerbiedige afstand. Eenmaal bij de Albert Heijn stond ze even stil. Ze wilde even voelen hoe het was om de Albert Heijn binnen te stappen.

En de moeder van Bert deed haar dure boodschappen; pindakaas van Calvé, soep van Knor, groenten van Hak, enzovoort enzovoort. En ze rekende af náást de kassa waar Wierd en Jans moeder druk aan het babbelen waren over ditjes, datjes, en de buurt. Ze keurden Berts moeder en haar volle beurs geen blik waardig.

Ze liet haar briefjes van vijfentwintig opzichtig zien. Zei iets te luid tegen de caissière dat ze géén dubbeltjes en kwartjes in haar beurs had om gepast af te kunnen rekenen. Maar niemand die het zag. Maar niemand die het ook maar íets kon schelen. De ouders van Jan en Wierd babbelden onverdroten verder over het wel en wee van hun dorp. Gedesillusioneerd en verdrietig keerde Berts moeder huiswaarts. Ze voelde zich eenzaam en een paria; ze wist dat ze buiten haar boekje was gegaan.

Eenmaal thuis sloeg Berts moeder zich voor het hoofd: “Het is natuurlijk héél gewoon om geld zat te hebben in de Albert Heijn. Iedereen daar heeft geld zat.” In de Albert Heijn zou ze nóóit opvallen, nooit gerespecteerd worden…  Daarom besloot ze voortaan weer boodschappen te gaan doen in de ALDI. Dáár viel ze op, dáár werd ze gerespecteerd, dáár voelde ze zich thuis.

Een gouden ring met diamantjes

Geplaatst: 7 juli, 2017 in Blog, Fictie

Toen het bloedmooie meisje klaagde over haar baas, vroeg Bert: “Hij kan niet van je afblijven? Hij vindt je leuk? Hij valt je lastig?” Het bloedmooie meisje knikte instemmend terwijl ze met haar tuitlippen een ballonnetje liet barsten. Bert snoof een vleugje Stimorol op, dacht even na en glimlachte: “Jij wilt toch een mooie gouden ring met diamantjes?” Het bloedmooie meisje keek Bert met haar grote, hondstrouwe, reebruine ogen aan en knikte instemmend. Ze gaf Bert een knuffel: “Ja, ja, ja!”

Het bloedmooie meisje trippelde naar buiten en wachtte achter de Spar bij het fietsenhok. Haar baas beende, dronken van geile verliefdheid achter haar aan en greep haar bij de bips. Het bloedmooie meisje draaide zich kirrend om en keek haar baas met haar grootste onschuldige ogen aan en trok haar schortje uit. Ze ontdeed zich van haar topje en toonde haar fiere borsten aan haar baas. Haar baas greep kwijlend naar haar ontblote bovenlijf en… “Klik.

Bert toonde met een brede glimlach zijn Polaroid terwijl er met een zoemend geluid een foto uit rolde. “Hallo Wim, je staat er mooi gekleurd op jongen, ik vraag me af wat je vrouw er van vindt. En wat het je waard is om dat te voorkomen natuurlijk.” Het bloedmooie meisje haastte zich, onder een toeziend knipoog van Bert terug in haar topje, streek haar schortje weer glad en trippelde kuis en onschuldig terug naar haar kassa.

Wim was gereformeerd, getrouwd, ouderling en God mag weten wat nog meer en kon zich geen schandaal veroorloven.

“Die!”, zei het bloedmooie meisje kirrend en wees naar een ring in de etalage van de juwelier. En Bert kocht een gouden ring met diamantjes voor het bloedmooie meisje als dank voor haar inspanningen.

Werken in de fabriek

Geplaatst: 6 juli, 2017 in Blog, Fictie

De vader van Bert ging na de lagere school, net als de meeste kinderen in ons dorp, werken in de fabriek. Je moest wel gaan werken want de meeste ouders konden wel een extra centje gebruiken om de boodschappen te kunnen betalen. De ULO en de HBS waren ver weg in de stad en alleen jonkheer Van Oostrum had de middelen om zijn zoon een middelbare opleiding te bezorgen.

In de fabriek was het hard werken. Alles moest met de hand en machines waren er nauwelijks. Maar de jaren verstreken en meer en meer machines deden hun intrede op de werkvloer. Steeds meer arbeiders moesten een machine gaan bedienen. Op zich geen probleem want er was geen machine zo gek of er paste wel een arbeider bij.

Maar op iedere regel is een uitzondering, en de vader van Bert was zo’n uitzondering op de regel. Hij probeerde machine tot machine te bedienen, van moeilijk tot gewoon, van gewoon tot eenvoudig, maar Berts vader begreep de machines niet. Hij gaf de machines en de personen die hem de werking van de machines uitlegden de schuld van zijn falen.

De vader van Jan was een voorman die, leergierig als hij was, zich opwerkte tot ploegchef en daardoor niet zo hard meer hoefde te werken als zijn collega’s. Bovendien was zijn loonzakje voller dan die van de gemiddelde arbeider.

Er was geen werk meer voor de vader van Bert; vrijwel alles was geautomatiseerd. De vader van Jan piekerde en piekerde over een speciale functie voor Berts vader om te voorkomen dat hij ontslagen zou worden.

Na veel vijven en zessen kreeg de vader van Jan toestemming van mijnheer de directeur om de vader van Bert een passende functie te geven; die van schoonmaker. Missie volbracht en ontslag was voorkomen. Zou je denken.

De vader van Bert was diep beledigd en heeft de goedwillende vader van Jan nooit vergeven voor wat hij hem geflikt had en hoe hij hem vernederd had met zijn nieuwe functie met bijbehorend loon.

Brutale Bert

Geplaatst: 5 juli, 2017 in Blog, column

Toen Bert zijn ouders vertelde dat hij stopte met school reageerden ze geschokt. Moeder maakte veel misbaar en vader werd boos. Hij greep, zoals gewoonlijk naar zijn riem om Bert een pak ransel te geven, om hem als het ware terug naar school te meppen. En moeder maakte nog meer misbaar omdat Bert een pak slaag kreeg van zijn vader.

Het pak slaag was voorzien van een vast ritueel; meekomen naar het hok, je bovenkleding uit doen, bukken, en dan met de riemmmm!!!!

De oudere zus van Bert kreeg ook regelmatig slaag. Met een rietje kreeg ze klappen op haar blote billen. Steevast onder luid protest en geween van moeder. Ook hier een vast ritueel; meekomen naar het hok, broek of rok laten zakken, dan je onderbroek laten zakken, bukken, en dan meppen met het rietjuhhh!!!! Hij kreeg dan altijd een rood hoofd.

De zus van Bert ging op haar zeventiende samenwonen met haar vriend, trouwde een half jaar later en was inmiddels hoogzwanger van haar tweede. Wat je al niet moet doen om het ouderlijk huis te kunnen ontvluchten. 

Bert kreeg vijf klappen met de riem maar gaf geen kik. Dat deed Bert al jaren niet meer. Nooit, maar ook nooit zou hij zijn vader dat pleziertje gunnen. Na de klappen keek Bert zijn vader spottend aan. Brutale Bert moest weer bukken en kreeg vijf extra klappen. Wederom keek Bert na het gebeuren zijn vader spottend en stoïcijns aan. Zijn vader schuimbekte van machteloze woede. Bert ‘mocht’ stoppen met school.

Zijn moeder kwam na een pak ransel, voor het slapengaan altijd even bij Bert langs met een verkoelende zalf voor zijn rug. Bert vond, gehard als hij was, dat absoluut onnodig maar genoot toch stiekem van moeders aandacht. Zijn moeder die, zonder dat Bert het wist, net als zijn zus vroeger, regelmatig klappen met vaders rietje kreeg.

Investeren in je toekomst

Geplaatst: 4 juli, 2017 in Blog, Fictie

Het bloedmooie meisje werkte in de Spar als caissière. Naar school ging ze allang niet meer. Zolang ze genoeg verdiende voor leuke kleren, make-up, sigaretten en de Viva vond ze alles wel best. Ze wilde een man die veel geld had, alles voor haar over had en mooie dingen voor haar kocht. Waarom een opleiding volgen als het zo ook kan? En ze was verdomd mooi. Ik wist dat, zij wist dat, iedereen wist dat.

Jan kwam niet uit een rijke familie, maar zijn vader had een prima baan in de fabriek en verdiende best wel goed. En Jan kreeg 25 gulden per week aan zakgeld. Voorwaar niet slecht voor een 16-jarige scholier die na zijn studietijd veel geld geld zou gaan verdienen. Ze maalde er niet om dat Jan een jaartje jonger dan haar was. Ze investeerde in haar toekomst en dan telt een jaartje meer of minder niet.

Tijdens een vrijpartij, of beter gezegd vlak voor een vrijpartij vroeg het bloedmooie meisje aan Jan of hij een armband voor haar wilde kopen; ze had een mooie gezien bij een juwelier in de stad. Het was een ‘Paradise by the dashboard light‘ moment. En Jan was te geil om nee te zeggen. En toen zat hij vast aan de aankoop.

Toen het bloedmooie meisje zag hoe Jan bont en blauw was geslagen omdat hij de lening voor  ‘haar’ armband niet vlug genoeg had afbetaald was ze een en al liefde voor Jan. “Wat hij al niet voor mij overheeft.” Maar toen ze later hoorde hoe Jan op het schoolplein door Bert werd vernederd maakte ze het uit: “Wat een slappe lul.”

Het bloedmooie meisje vond Bert altijd wel grappig. In de Spar keek ze vaak toe hoe Bert van alles uit de winkel jatte. Ze vond het eigenlijk wel lief en ze zegde er daarom nooit wat van. En Bert gaf haar altijd een knipoogje. De schat.

Voor het bloedmooie meisje was Bert na het gedoe met Jan opeens een man geworden. Stoer en kapitaalkrachtig. Ze maalde er niet om dat hij nog maar 14 jaar was. Ze investeerde in haar toekomst en dan telt een jaartje meer of minder niet. 

Ik zag Bert regelmatig met het bloedmooie meisje wandelen. Maar hij pronkte níet met haar. Bert pronkte met zichzelf. Het bloedmooie meisje zou bij zijn entourage gaan horen. Met het bloedmooie meisje wilde Bert geld gaan verdienen.

 

Ken ik jou ergens van?

Geplaatst: 3 juli, 2017 in Blog, Fictie

De volgende dag bleef Jan thuis van school, hij slenterde door de straten van de stad en vroeg zich af wat hem in hemelsnaam was overkomen. Hij wandelde langs de school waar hij nu had moeten zijn, langs de klas waar hij volgens zijn lesrooster nu Engelse les zou moeten krijgen. Jan voelde een golf van angst over zich heen spoelen en deinsde terug.

Het bloedmooie meisje maakte het uit met Jan. Of liever gezegd, Jan verdween uit het leven van het bloedmooie meisje. Jan verdween uit het leven van iedereen die hem kende en werd een schim van zichzelf. Iedere dag zwierf Jan door de straten van de stad. De vernedering op het schoolplein was Jan teveel geweest.

Gelukkig kwam Jan een aardige man tegen die hem wel wilde helpen. Hij gaf Jan een pilletje zodat hij zich beter zou voelen. En Jan voelde zich beter. Hij voelde zich helemaal de oude; fris, zin in het leven niet bang meer!

Maar helaas werkte het pilletje uit. Na een paar uur twijfelde Jan alweer aan zichzelf en vroeg hij zich af hoe hij zich zó had kunnen laten vernederen op het schoolplein. Jan haastte zich naar die aardige mijnheer en vroeg of hij nog een pilletje had om zijn twijfels weg te nemen. En de man had meer pilletjes. En Jan kréég nog een pilletje. “De volgende keer moet je er voor betalen,” zei  de man vriendelijk en legde vol begrip een hand op de schouder van Jan, “ze kosten een tientje per stuk.”

Jan rekende uit dat hij met zijn zakgeld twee pilletjes per week kon kopen en wist dat dat veel te weinig was om zich goed te voelen. Jan besloot te gaan stelen van zijn ouders. Toen Jan het pilletje geslikt had durfde Jan de beurs van zijn ouders te plunderen. Onder invloed van pilletjes hij niet bang om een radio te stelen uit een auto. Was hij niet bang om in te breken en spulletjes uit huizen te jatten. Bovendien kon hij ook zijn gestolen spulletjes voor pilletjes inleveren bij de aardige mijnheer.

Een man hield me aan, hij stonk en keek me met wanhopige ogen aan. Of ik een gulden voor hem had omdat hij iemand moest bellen en geen kleingeld had. “Een junk,” dacht ik en liep zonder iets te zeggen door. Maar hij kwam me bekend voor…

Toen boefje een boef werd

Geplaatst: 30 juni, 2017 in Blog, Fictie

Jan verscheen met een opgezwollen, bont en blauw geslagen gezicht op het schoolplein.

Jan betaalde Bert keurig 25 gulden per week. Maar Jan had besloten 100 gulden terug te betalen en geen cent meer en na 4 betalingen zei de 16-jarige Jan tegen de 14-jarige snotaap dat het zo wel mooi was geweest. Maar ‘de snotaap’ besloot in te grijpen en trommelde 2 jongens op die Jan voor een tientje wel elkaar wilden slaan.

Bert keek pontificaal en opzichtig toe toen Jan een pak slaag van de buitencategorie kreeg. Jan probeerde zich nog te verdedigen, maar toen hij merkte dat hij kansloos was smeekte hij om genade. Beloofde hij dat hij alles terug zou betalen. Bert maakte Jan duidelijk dat hij inderdaad álles terug moest betalen, maar ook dat zijn pak slaag nog niet afgerond was. Jan huilde, Jan smeekte, maar het mocht niet baten. Het beuken ging maar door. Toen Jan lag kermend van de pijn op de grond lag en niet meer overeind probeerde te komen beval Bert ‘zijn’ jongens om te stoppen met het pak slaag.  Hij maakte een zwierig gebaar met zijn handen en wandelde naar Jan. Bert schopte Jan precies één keer in zijn gezicht. Hard en meedogenloos: “Spreek je later,” zei hij tegen Jan en wandelde met grote, theatrale stappen uit het zicht.

Toen Jan bont en blauw thuiskwam wilden zijn ouders meteen de politie bellen. Maar Jan wilde dat niet: “Ik ben verdomme geen geen klikspaan!” Hij smeekte zijn ouders om 200 gulden om zijn schuld af te kunnen betalen. En Jan kreeg 200 gulden van zijn ouders. En na een week ziek te zijn geweest ging Jan terug naar school om zijn vernedering te ondergaan en zijn schuld af te lossen.

Jan verscheen met zijn nog steeds opgezwollen gezicht op het schoolplein. Het was overduidelijk dat hij een pak slaag had gehad. Bert wandelde met veel gevoel voor theater naar het midden van het schoolplein en wenkte Jan. Gedwee liep Jan naar Bert. Wij keken met open mond toe. “En?”, vroeg Bert aan Jan, “wat heb je te zeggen?” Jan excuseerde zich met veel omhaal voor het leed dat hij Bert had aangedaan. “Ik heb al het geld nu voor je Bert,” zei Jan timide, “met de rente en de extra 25 piek voor de late betaling en nog 25 piek extra als excuus.”

Bert nam 200 gulden in ontvangst. Het hele schoolplein keek toe en zag hoe Jan vernederd was. Iedereen wist nu dat Bert geen boefje meer was. “Het is al goed,” zei Bert op zalvende toon tegen Jan, “zand erover.” Achteloos stak Bert het geld in zijn jaszak. Bert was Bert niet meer. Hij was niet meer de jongen die zo nu en wat stal uit de Spar. Iedereen wist nu dat met Bert niet te spotten viel.

Het was donderdagavond, koopavond en de moeder van Bert stapte uit de bus in de buurt van de ALDI. Ze kende de folder met aanbiedingen bijna uit haar hoofd en wist op de cent af hoeveel ze vanavond moest betalen voor haar boodschappen. Met een zuinig gezicht werkte ze vreugdeloos het boodschappenlijstje af en wachtte ze op het oordeel van de caissière.

Ze maakte haar beurs open en telde zorgvuldig iedere gulden, de kwartjes, de centen. Toen zag ze een tientje in haar beurs waarvan ze het bestaan niet wist. En de moeder van Bert betaalde trots met een tientje en een vijfje, ze kon de guldens en rijksdaalders in haar beurs laten, ze hoefde dit keer niets te tellen. Trots keek ze om zich heen of iedereen wel zag dat ze geld zat had voor haar boodschappen. Dat ze geld terúg kreeg van de caissière! En voor het eerst liep ze met opgeheven hoofd uit de ALDI naar de bushalte.

Die avond lag Bert tevreden in zijn bed. Zijn gezicht gloeide nog na van opwinding na alle gebeurtenissen. Bert had ervan genoten en wist nu wat hij wilde worden. Hij keek naar het geld dat hij verdiend had. Die nacht droomde hij over de maffia en de georganiseerde misdaad. Droomde hij over het geld dat hij zou gaan verdienen. Die nacht besloot Bert te stoppen met de middelbare school omdat hij wel wat beters te doen had.