Nieuwe tube tandpasta

Geplaatst: 15 april, 2018 in Blog, column

Gisteravond lag er een nieuwe tube tandpasta op de rand van de wastafel. Mijn vrouw houdt dat soort zaken keurig bij, net als met nieuwe toiletrollen, shampoo en zeep. Toen ik de dop van de tube losdraaide zag ik dat het dit keer groene tandpasta was. In de vorige tube zat blauwe tandpasta. En ik meen dat we de keer daarvoor tandpasta hadden waarvan je je na iedere kneep afvroeg hoe ze die kleurige strepen in de pasta gekregen hadden.

Vroeger hadden we alleen maar Prodent tandpasta, wit met een pepermuntsmaak. Geen kleurtjes, geen streepjes, niets. En ik mocht zelf uitvogelen hoe en wanneer ik mijn tanden wilde poetsen. Naar de tandarts ging ik niet. Mijn vader had een kunstgebit en mijn moeder had een slecht gebit. Ik herinner me hoe er zo nu en dan een stukje tand uit mijn gebit losliet dat dan als een stukje eierdop tussen mijn tanden knarste. Hoe ik in mijn vroege tienerjaren met mijn tong de gaten in mijn kiezen kon voelen en hoe mijn tong zich kon snijden aan een tand waar kortgeleden een stuk van afgebroken was.

Natuurlijk kreeg ik last van mijn gebit. Ik moest voorzichtig eten om geen pijnlijke schokken te voelen als ik op iets hards beet. Ik was een jaar of 15 toen ik voor het eerst écht kiespijn kreeg en naar de tandarts moest om die kies te laten trekken. Het kwam niet in mij en mijn ouders op om een vervolgafspraak te maken, om mijn gebit te laten saneren. En de tandarts zei ook niks.

Terwijl ik dat opschrijf begrijp ik opeens waarom de tandarts altijd zo nors was als ik weer eens een pijnlijke kies moest laten trekken. Wat zal de man zich geërgerd hebben aan het kerkhof in mijn mond. 

Toen ik een jaar of 26 was werd mijn gebit gesaneerd. Alles wat rot was werd getrokken, en gevuld. En dat was omdat er een tandarts een praktijk was begonnen in mijn woonplaats en mijn toenmalige vrouw ons bij hem liet inschrijven. En de tandarts wilde me per se zien. En mijn toenmalige vrouw was het met hem eens.

De nieuwe tandarts was een zware stotteraar en er werd door zijn stotterhandicap veel om de man gelachen. Ook door mij. Zijn vrouw was een logopediste. Daar werd ook weer om gelachen. Ik liep liever met ‘de grapjassen’ mee dan dat ik zei wat ik werkelijk dacht. Dus lachte en grapte ik mee. Terwijl de man mijn gebit met veel geduld en precisie had gesaneerd. Stank voor dank.

Zijn praktijk groeide en bloeide. Na een tiental jaren in zijn praktijk gewerkt te hebben woonde hij met zijn vrouw in een gloednieuw, riant vrijstaand huis met een aangebouwde tandartsenpraktijk en een praktijk voor logopedie. Petje af.

Ik draaide de dop op de tube tandpasta en zette de tandenborstel op de lader. Het rode lampje flikkerde even en daarna het groene lampje. Ik gorgelde en spoelde en keek even in mijn mond: riante, vrijstaande tanden die aan een kostbare verbouwing toe zijn met veel ruimte voor een brug en een plaat.

Advertenties

Ik zocht het even op, de afstand van China naar Amsterdam is 7.507 km. Ik weet het, Amsterdam is een stad en China is een land. Ik neem aan dat met China het middelpunt van China bedoeld wordt. Maar over gemiddeld die afstand gaat Nederland kalfsvlees verslepen. Want na 17 jaar Nederlands gezeur en gezeik zegt China: “Oké, laat maar komen dat vlees.

Ik vraag me dan af: “Waarom? Wat is het nut van het verslepen van Nederlands kalfsvlees naar China?” Ik bedoel, Nederland zit al vol vee. En veeteelt is een van de meest vervuilende bezigheden die je maar kan bedenken. En dan kalfsvlees exporteren naar China. En dan juichen. Ik heb daar moeite mee.

Kalfsvlees verslepen over een afstand van 7.507 km. Dat zal met vliegtuigen moeten gebeuren. Ook een bijzonder milieubelastende bezigheid. Misschien ligt het aan mij maar ik begrijp dat gewoon niet. En ik ben niet eens een vegetariër.

Heb ik het al over de Chinese dictatuur gehad? 

Neoliberaal autistische oproep

Geplaatst: 11 april, 2018 in Blog, column

Mensen die bibberend in een hoekje zitten omdat hun neuronen de verkeerde kant op schieten en daardoor de meest verschrikkelijke dingen zien en horen. Mensen die in de put zitten omdat hun neuronen in plaats van A naar B, van A naar Afgrond schieten. Mensen die in geestelijke nood verkeren.

Die mensen worden opgeroepen zélf mondiger te worden. Over te stappen naar een andere verzekeraar. Tot het kabinet de zaak heeft opgelost.

Mijn neuronen sturen een signaal naar mijn bek die dan ook prompt openvalt. Ik kan mijn ogen niet geloven, maar het staat er echt:

Screenshot from 2018-04-11 09-13-48.png

Mensen die om welke reden dan ook liever het raam uitspringen dan ook maar een stap buiten de deur te zetten oproepen tot mondigheid, zélf ondernemender te worden. Mensen die huilend onder de dekens liggen moeten boze telefoontjes plegen met hun zorgverzekeraar en dreigen met overstappen.

“Nee, nu even niet depressief lieverd, éérst even boos bellen naar je verzekeraar en dan weer terug naar je veilige bed. Nee, nu nog geen zelfmoordbrief schat, eerst even een boze brief naar je verzekeraar”

Begrijpt u de waanzin? Hoe autistisch moet je zijn om te snappen dat mensen die geestelijke zorg behoeven meestal niet in staat zijn zich in te vechten.

Het kabinet bestaat uit personen die hun geestelijke afwijking te gelde maken. Met dank aan een kwaadaardige vorm van autisme, noem het neoliberaal autisme, kan dit stel sociopaten dit soort oproepen doen. En ermee wegkomen. En als het een beetje meezit kan dat gajes zijn toekomst veiligstellen met een duurbetaalde functie bij een of andere zorgverzekeraar.

Facebook is lekkerder dan heroine

Geplaatst: 10 april, 2018 in Blog, column

Ik heb nooit de illusie gehad dat Facebook privacy hoog in het vaandel draagt. Een platform waar mensen hun hele hebben en houden delen, ruzies uitvechten en verliefd worden. Denkt u nu echt dat uw privacy op een dergelijk platform gewaarborgd zou zijn?

“Het is zo want het hep op Facebook gestaan.” 

Men moest een beetje lachen toen die kreet geuit werd op tv, maar het geeft aan hoe een platform als Facebook meningen kan beïnvloeden, hoe datagraaiers daar gebruik van kunnen maken en, om maar eens een voorbeeld te noemen, de Amerikaanse verkiezingen kunnen beïnvloeden.

Heeft u zich nooit afgevraagd waarom een platform als Facebook miljarden waard is? Waarom Zuckerberg zo stinkend rijk is geworden? Echt? Bent u zo naïef? Of wilde u het niet weten.

Want het is zo gezellig op Facebook, ik krijg likes op Facebook, al mijn vrienden zitten op Facebook en ik krijg een lekker gevoel van Facebook.

Ik heb geen illusies over privacy op internet. Ik waan me veilig achter mijn VPN, maak altijd gebruik van nicknames en heb een ad-blocker op mijn browser. Maar ik zal vast wel ergens lekken en zit ik te dweilen met de kraan open.

Big Data zal altijd op uw en mijn informatie azen en zal altijd nieuwe wegen bedenken om uw en mijn privacy te penetreren. En hoe lastig is dat, als u uw liefdes, ruzies en persoonlijke zaken maar al te graag op een platform als Facebook wil plempen voor likes, vrienden en een lekker gevoel, als ik mijn blog maar al te graag op Facebook plemp voor likes, shares en comments.

YouTube humor

Geplaatst: 9 april, 2018 in Blog, column

Naast iemand zitten die niet bepaald je gevoel voor humor heeft, kent u dat? Dat de persoon niet kan wachten je een YouTube filmpje met zijn mobiel te laten zien dat hij de dag ervoor opgeduikeld heeft en waar hij om moest schaterlachen. En dat je beleefd naar het filmpje kijkt en probeert te lachen om tenenkrommend flauwe beelden. En dan kijkt de persoon je lachend aan om je te vertellen dat er een tweede deel is, en een derde …

Hij stopt zijn mobiel weg. Zijn filmpjes weg. De tranen van het lachen staan in zijn ogen. Hij geeft me nog een por. ‘Lachen!’ Ik voel me sociaal onhandig en vraag me af hoe anderen dat soort situaties oplossen.

Een praatgroep voor mensen die een ander gevoel voor humor hebben lijkt me wel wat. Praten over humor die niet de jouwe is, niet de mijne … En dat er dan iemand zijn mobiel uit zijn jaszak trekt voor een filmpje. Ik voel een denkbeeldige por. ‘Lachen!’

Wat een nachtmerrie.

U begrijpt mijn probleem. Ik kan er met niemand over praten. Zelfs niet met empathische, begripvolle personen die ik een YouTube wil laten zien waar ik wél om kan lachen. En een por geef.

Dikke mensen

Geplaatst: 7 april, 2018 in Blog, column

Het wordt tijd dat er tijdens de dodenherdenking op de Waalsdorpervlakte geen dikke mensen meer in beeld komen. Want we willen fitte en gezonde mensen aan de bel zien trekken. En de mouwen opgestroopt zien om de geaderde spierbundels die dikker en dikker worden terwijl er aan het touw getrokken wordt te kunnen bewonderen. En dan uittrekken dat uniform, we willen de ‘sixpacks’ zien van onze Hollandse jongens. En dan afzetten die helm, we willen kaalgeschoren hoofden zien, marinierskapsels zien.

Eigenlijk zou men een jeugdbeweging moeten vormen waar mensen zowel mentaal als fysiek kunnen worden voorbereid op de ceremonie van de Waalsdorpervlakte.

Omdat onze Hollandse jongens taai als leer moeten zijn, zo snel als windhonden en zo hard als Duits staal.

De politie dient zich bezig te houden met het vangen van boeven en het uitdelen van boetes aan overtreders. Om de een of andere reden denkt de agent dat wat ze doen belangwekkend genoeg is om op Twitter en/of Facebook te plaatsen. Een kiekje van een zwerver die tot hilariteit van oom agent van zijn slaapplek gelicht wordt, een kiekje van een jongere, die volgens de agent naar weed ruikt en daarom niks meer of minder dan hoon over zich heen krijgt. Al met al nogal een treurige toestand, ook omdat zo nu en dan de privacy van het slachtoffer geschonden wordt.

Om een of andere reden waant de agent zich de morele heer en meester van de straat en kan hij de verleiding om dit te delen op Facebook en Twitter niet weerstaan. Ego nietwaar? Ik leef dus ik gooi alles op de sociale media.

Een aardig dieptepunt was kortgeleden een zogenaamde grafschennis van een  begrafenisplaats. Nadat honderden Facebookgebruikers het bericht van agent ‘^JS’  hadden geliked en verontwaardigd reageerden op het aangedane onrecht bleek het toch anders te zitten. Een ordinaire storm had de begraafplaats geschonden en niet een stel onverlaten.

Nogmaals, agenten dienen de orde te handhaven, boetes uit te schrijven en boeven te vangen. En als agenten graag hun ervaringen willen delen doen ze dat maar met de psycholoog dan wel psychiater. De sociale media is geen plek waar je zomaar je onbezonnen politie-onderbuikgevoelens kan plempen.

Ik vraag me af hoe de goedwillende mensen die zo hartstochtelijk gereageerd hebben op de Facebookpost van de agenten in Twente zich nu voelen. Schamen ze zich? Voelen ze zich bedrogen? Of zijn ze boos en vinden ze net als ik dat agenten zich verre dienen te houden van sociale media en de berichtgeving moeten overlaten aan professionals die achteraf uitleggen wat er loos is in plaats van vooraf onderbuikgevoelens van oom agent op de sociale media te plempen.