9. Mo heeft raar gedroomd

Geplaatst: 9 september, 2019 in Blog

Ka keek machteloos neer op het volk dat hem zo dierbaar was. Hij vroeg aan de goden of hij iets voor zijn volk zou kunnen betekenen. Maar goden deden niets, doen niets en zullen nooit iets doen, zoveel was Ka inmiddels wel duidelijk. Ka besloot daarom te experimenteren met zijn, als die er al waren, goddelijke vermogens. Hij besloot in een droom te verschijnen aan een jonge, sterke mijnwerker. Een persoon die zijn volk zou kunnen leiden naar een betere wereld, naar een, laten we zeggen beloofd land of iets dergelijks. En terwijl hij neerkeek op zijn volk zag hij dat het goed was.

Toen Mo wakker werd krabde hij zich achter de oren. Hij had raar gedroomd en probeerde zich te herinneren waar het over ging, “oh ja, een beloofd land of zo.” Maar zoals het zo vaak met dromen gaat vervaagden de droombeelden snel, sneller dan Mo zijn karige ontbijt kon verschalken; een korstje droog brood en een beker lauwwarm water.

Het was inmiddels winter geworden en de kolen waren zo goed als op. Alleen op de zwarte markt kon je nog kolen en voldoende eten krijgen.

Mo at zo weinig als hij maar kon en geld voor steenkool had hij niet. Het huis van Mo was dan ook koud en kil. Zijn kachel stookte op wat hout dat hij verkregen had door zijn schuur te slopen. Alle bomen in de buurt waren inmiddels omgehakt en opgestookt. Ouderen en zwakkeren stierven door kou en honger. Alleen de sterksten zouden deze winter overleven.

Advertenties

8. Het volk was wel aan een zuivering toe

Geplaatst: 6 september, 2019 in Blog

De priesters luisterden aandachtig naar het relaas van Kena, hoe Ka zich doodwerkte om de witte bodem van de mijnschacht te kunnen onthullen. En dat Ka een god in mensvorm was. En dat de kolenmijn uitgeput was.
De priesters gingen in overleg en Kena mocht wachten in de wachtkamer.
“Als het Klopt wat Kena vertelt, dan krijgen we een kolentekort. En om dat te voorkomen zullen we de distributie van steenkool moeten afknijpen. Dit is een buitenkans om de bevolking te ontdoen van de zwakkelingen en slappelingen. Als we de voedseldistributie ook afknijpen kunnen we ons ras sterk en gezond te houden.”
En zo geschiedde. Pria wenkte de delegatie dat het veilig was binnen te komen. Natuurlijk was dit niet zo. Smo at alle leden van de delegatie, inclusief Kena lekker op. Het lijk van Ka stonk, zelfs voor Smo te erg en werd, nu kolen schaarser werden, verbrand in de kachel.
Pria stuurde een gezant naar de verdeelheerser, met het verzoek de voedseltoevoer en kolentoevoer met twee derde af te knijpen, behalve voor De Vesting; vruchtbare vrouwen waren een prioriteit en konden niet gemist worden.
De verdeelheerser was, net als Smo een creatuur die was gebracht door de voorouders. De verdeelheerser was waker over de eerste levensbehoeften. 
De verdeelheerser kneep de toevoer van kolen en voedsel meteen af.  Het zou een koude en hongerige winter worden. Velen zouden sterven, maar het volk was wel aan een zuivering toe.

7. Beslommeringen in het hiernamaals

Geplaatst: 5 september, 2019 in Blog

Dro en Ka waren samen onderweg naar het hiernamaals. Dro mopperde nog na over het feit dat de aarde plat was en ook de confrontatie met het onwetenschappelijke hiernamaals was voor Dro bijzonder teleurstellend. Terwijl Ka op zijn knieën prevelde en bad voor een mooie boerderij met bijbehorende veestapel en vrouw, keek Dro getergd naar buiten. Dro keek op zijn kaartje waar ‘D’ op stond en keek naar de cijfers en letters die oplichtten. Het was lastig te schatten hoelang Dro moest wachten op ‘zijn’ letter omdat tijd en ruimte in het hiernamaals  relatief waren en wetenschap volstrekt zinloos was geworden. Toen de ‘D’ voor Dro oplichtte ging de deur open. Dro zag een landweggetje met verderop een boerderij met veestapel en een vrouw die hem in alles gelijk zou geven en hem als een slavin zou volgen. Kortom, Dro was in de hel, ‘zijn’ hel, een plek waar nadenken zinloos was en een goed gesprek tot het einde der tijden onmogelijk.
Ka keek jaloers op toen hij zag wat voor fijn plekje Dro in het hiernamaals bemachtigd had. Ka prevelde en bad nog harder terwijl hij hoopvol wachtte tot zijn letter, de letter ‘K’ oplichtte. De deur ging open en al wat Ka zag, er was geen boerderij, geen lieve vrouw en geen veestapel. Ka was namelijk een god geworden en wandelde het godenrijk binnen. In het godenrijk werd niets gedaan. Goden hoefden niks te doen. Mensen dachten namelijk dat als een gebed uitkwam het aan de goden te danken was en als een gebed het beoogde doel niet haalde het aan de persoon zélf lag, ergo, goden deden niks behalve zich vervelen en wat op de mensen neerkijken. Ka baalde en wenste dat hij minder hard had gebeden, dat hij zich niet had doodgewerkt en net als Dro met een mooi boerderijtje, veestapel en bijbehorende vrouw was beloond.

6. De bende van de onderste onderlaag

Geplaatst: 4 september, 2019 in Blog

Vrouwen en kinderen verbleven in ‘De Vesting.’ Vrouwen verlieten De Vesting na hun achtenveertigste levensjaar. De leeftijd waarop, op een uitzondering na, vrouwen geen kinderen meer konden krijgen. Vrouwen waren schaars op de platte planeet. Daarom werd besloten dat alleen de sterkste mannen met de vruchtbare vrouwen mochten vrijen om zich zo van een sterk nageslacht te verzekeren. Daarvoor werden sportdagen bij De Vesting gehouden. Vooral worstelen was populair onder de vrouwen. Maar na je achtenveertigste werd je als vrouw verstoten uit De Vesting en mocht je het verder zelf uitzoeken. Veel vrouwen verminkten zichzelf alvorens ze De Vesting moesten verlaten. Anderen kozen voor sekswerk en behielden hun schoonheid. Dames buiten De Vesting droegen meestal, om begrijpelijke redenen een sluier. De gemiddelde man kwam aan zijn gerief bij de sekswerkers omdat de lat die gelegd werd om met de vrouwen in De Vesting te mogen vrijen voor hen te hoog lag. Vrouwen die voor zelfverminking kozen gingen meestal huishoudelijk werk doen voor heren die zich dat konden veroorloven.  Een keer per jaar werden de ‘oude’ vrouwen op rituele wijze uit De Vesting gejaagd, met veel geschreeuw en gescheld en er werden klappen uitgedeeld met de de spaan.

Souteneurs wachtten dan op de vrouwen die besloten hadden zich in hun levensonderhoud te voorzien met sekswerk. De andere, meestal verminkte vrouwen begaven zich naar de stad om er het beste van te maken met huishoudelijk werk, niet wetend dat ze gedurende één jaar aangerand en misbruikt zouden worden door de onderste onderlaag, de kanslozen, het schuim, een bende die zich in zijn onderhoud voorzag via afpersing, diefstal en andere zaken die het daglicht niet konden verdragen. De vrouwen die dát jaar overleefden, en dat waren er niet veel, konden dan eindelijk een baan zoeken in de stad, terwijl de bende van de onderste onderlaag bij De Vesting wachtte op de volgende lading vrouwen die niet wisten wat hen te wachten stond. En zo ging het ieder jaar.

5. Let niet op de rommel!

Geplaatst: 3 september, 2019 in Blog

De schoonmaakster klopte aan en luisterde even. Niemand thuis. Ze koos een sleutel van haar sleutelbos en opende de deur. “Wat stinkt het hier,” foeterde ze en schudde haar hoofd. Ze liep door naar de bezemkast en greep een emmer, een dweil en een stuk zeep, “altijd dezelfde troep,” zuchtte ze. Ze liep naar buiten om water te pompen. Ze kweet zich van haar taak terwijl ze mopperde over stof, rommel en stank. Foeteren gaf haar een goed gevoel, het gevoel dat ze ergens beter in was dan anderen. Toen ze de deur van de werkkamer opende werd ze bijna bedwelmd door de stank die daar hing. En viel ze bijna flauw toen ze zag wát daar hing. Ze rende schreeuwend naar buiten. “Hij is dood en hangt in de werkkamer,” riep ze. Omstanders vroegen haar wat er aan de hand was. “Dro heeft zichzelf opgehangen! Hij hangt in de werkkamer.” Ze raakte in paniek toen iemand naar de voordeur rende om poolshoogte te nemen. “Let niet op de rommel,” riep ze met overslaande stem, “Ik heb de boel daar nog niet opgeruimd!”

4. De os is niet zuiver op de graat

Geplaatst: 30 augustus, 2019 in Blog

Een van de priesters keek op. Het snurken van Smo was gestopt. Pria wandelde naar het raam dat uitkeek op de ingang. De vorktong van Smo slingerde als een zweep, op zoek naar een geurige prooi. Pria zag een opvallend klein persoon de poort van de tempel naderen. Pria wenkte zijn collega’s. “Gokje wagen?”, vroeg Pria.

Kena stond geïntimideerd stil. Nu het snurken van Smo gestopt was en zijn lange vorktong begerig naar een hapje zocht was kon je zien dat Kena niet trilde door het gesnurk van Smo. Kena trilde, hoewel onvrijwillig, geheel op eigen houtje. Kena wandelde terug naar de delegatie en vroeg om een gunst: “Mag ik de os met de kar en Ka meenemen? Misschien leidt dat af van het monster en kan ik dan zonder al te veel kleerscheuren opgelopen te hebben om een auditie bij de priesters vragen.” Yuko en de anderen gingen akkoord; immers, als Kena opgepeuzeld zou worden door Sno, zou er een volgende vrijwilliger moeten opstaan en zich naar een eventuele slachtbank moeten laten leiden. En met een os en het lijk van de goddelijke Ka maakte Kena meer kans levend en wel in de tempel te komen.

Pria zag hoe de kleine persoon verderop overlegde met de andere kleine personen. “Hij durft niet,” mompelde Pria. “weddenschap gaat niet door.” Toen zag Pria dat de kleine man terugkeerde en een os meenam, met daarachter een kar waar ‘iets’ in lag.

Kena stond nu dicht bij Smo. De vorktong van Smo snuffelde begerig naar het tweetal en het lijk in de kar. Maar toen Smo het lijk in de kar rook trok hij zijn vorktong met een slurpgeluid in. “Ka is waarachtig een god,” mompelde Kena dankbaar en ging de tempel met de os en de kar binnen.  De vorktong slingerde de tempel binnen en greep de os. De kar rolde om en het lijk van Ka viel op de witte vloer van de tempel. “Blijkbaar was de os niet zuiver op de graat.” dacht Kena en legde Ka zo goed en zo kwaad als het ging terug op de kar. 

3. De platte planeet aarde

Geplaatst: 29 augustus, 2019 in Blog

Dro was een wetenschapper. Een wetenschapper die wilde bewijzen dat de aardkloot rond was en niet, zoals de schriften de mensen wilden wijsmaken, plat als een pannenkoek. Toen Dro klaar was met zijn wetenschappelijke berekeningen, bleek dat de aarde wel plat móest zijn en niet, zoals alle wetenschappers de weldenkende mens wilden doen geloven rond. Rond als alle andere planeten en manen in het heelal. Dro had niet alleen bewezen dat de aarde plat was, maar ook dat de aarde om een planeet draaide. En dat ‘de platte schijf aarde’ bevestigd was aan die planeet omdat de aarde te klein was om een eigen aantrekkingskracht te kunnen hebben. Dro noemde de onzichtbare planeet die de natuurkrachten op de ‘platte aarde’ beheersten ‘moeder’ aarde. Dro kwam tot de slotsom dat de schijf waarop de mens woonde wel kunstmatig moest zijn omdat een natuurlijk fenomeen als de platte planeet aarde onmogelijk is.

Dro legde zijn analyse keurig op zijn bureau en schreef een brief:

Geachte collega’s,

Ik heb ontdekt en bewezen dat, zoals de schriften verkondigen, de wereld plat is. Dat de wereld kunstmatig is. En dat we bevestigd zijn aan een moederplaneet.

Daar ik mijn leven in dienst gesteld heb van de wetenschap en daardoor ontdekt heb dat ons leven en bestaan kunstmatig is, heb ik besloten bij deze mijn functie neer te leggen. Het staat u vrij te doen wat u wil met mijn bevindingen omdat ik er niet meer zal zijn als u mijn brief en analyse gelezen hebt.

Groeten,

Dro

Dro stapte op de stoel van zijn bureau en greep het touw dat aan de balk van het plafond bevestigd was.  Hij legde de lus van het touw keurig om zijn nek en trok de knoop aan. Hij sprong van de stoel en hing aan het touw. Hij schokte even na alvorens hij het leven liet.