Faalangst

Geplaatst: 17 oktober, 2018 in Blog, column

Onlangs werd ik geconfronteerd met een oud gevoel toen ik aan het klussen was. Ik maakte een meetfout met als gevolg dat ik een vloerdeel foutief gezaagd had en daardoor onbruikbaar was. Nu had ik meerdere pogingen achter de rug om de klus correct te klaren. Drie pogingen om precies te zijn. En het is zoals een oud gezegde ons wil vertellen: “Vier maal is scheepsrecht.”

Ik voelde een verpletterend gewicht dat me op mijn knieën wilde drukken. Ik voelde een drang om een potje te gaan janken. Ik had gefaald. Iets in me wilde me dat inwrijven, wilde dat ik het project zou opgeven, boos zou worden en meer van dat soort dingen. 

Gelukkig ben ik inmiddels oud en wijs genoeg om al dat onaangename gedoe dat me overspoelde van me af te laten glijden en te negeren. De klus is inmiddels geklaard en klaar voor inspectie van mijn handige zwager.

Ik was vooral verbaasd dat faalangst zich nog steeds zo krachtig als ongewenste gast in mijn onderbewuste manifesteerde en zich waarschijnlijk nooit helemaal zal laten wegjagen.

Het gevoel te falen is een bijzonder krachtige emotie waar nogal lastig is mee om te gaan. Dan liever niks doen, luieren en net doen alsof je het allemaal niet interesseert. Ik heb jarenlang geluierd en me nergens voor geïnteresseerd. 

Ik ben dat inmiddels ontgroeid. Vroeger dacht ik dat ik een onhandige kluns was. Maar dat blijkt iedere keer weer reuze mee te vallen. Zolang ik durf te falen en het opnieuw te proberen. Steeds maar weer.

Ik weet zeker dat er veel meer mensen zijn die lijden onder de verlammende gesel van faalangst. En volhouden valt dan niet mee. Maar als je lijdt aan faalangst moet je dat onderkennen, en niet net doen alsof je het niet kan boeien. Ik heb dat ontelbare keren geprobeerd. Maar het loste mijn faalangst niet op. Nu probeer ik de klus te klaren. En als het niet lukt probeer ik het nog een keer, totdat het lukt en het oude, vertrouwde faalgevoel terug in zijn hok kan sturen.

Advertenties

Illegale dingen doen

Geplaatst: 7 oktober, 2018 in Blog, column

Criminelen ontdoen zich van hun illegale drugsafval. Schande! Een voor mij onbegrijpelijke reactie. Want hoe dump je illegaal afval? In de natuur? Voor het politiebureau of toch maar ergens binnen de bebouwde kom? En dan lekker de fik erin.

Als je een stofje illegaal maakt wordt ook het productieproces illegaal. Dus ook het afval. ‘Criminaliseren,’ noemen we dat met een mooi woord. En hoe harder je de crimineel aanpakt, hoe harder of ‘zich meer onaantastbaar wanend’ de crimineel zich gaat opstellen.

Je zou kunnen zeggen dat de illegale drugshandel goed wordt aangepakt. Anders zouden de producenten ervan niet zulke vervelende illegale dingen doen.

Als het illegaal dumpen van drugsafval zo vervelend is, zorg dan voor een legale, anonieme regeling van het drugsafval. Ik kan me niet voorstellen dat dat niet te regelen is.

Harder aanpakken is een andere optie. Maar zal leiden tot groter gevaar voor uw buurt, natuur en milieu.

Alexa, Echo! Do something!

Geplaatst: 24 september, 2018 in Blog, column

My wife has purchased an ‘Alexa.’ Three Alexa’s to be precise. One of them is actually playing music while I’m writing this masterpiece. Writing in English even(!) We found out that talking to machines can be very disturbing. Whenever I tell Echo -my smart internet of shit speaker’s name is Echo-, to ‘do’ something my wife asks: “What?” And then I’ve to explain to her that I am talking to Echo and not to her. So now I’m whispering to my Echo to do shit. To avoid shit.

My wife talks extra loud to ‘her’ Alexa. No clue why, I asked her once, but all a got was her infamous ‘Blom’ look. She’s a Blom you know. 

Usually my wife talks extra loud when she is trying to get me to do ‘something.’ I guess she is also trying to get her Alexa to do ‘something.’ And if her Alexa resembles me …

I wonder why there’s not a device added to this speaker system, a remote of some sort to manage this machinery. Without having to whisper or talk extra loud and stuff!!!

Now wait a minute…

Aardappels voor Friezen

Geplaatst: 22 september, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Mijn vader schilde iedere dag de aardappels. En dat moesten Borgers zijn. Iedere dag peuterde hij spruiten uit de kraters van de aardappels. Zijn tong drukte dan tegen de binnenkant van zijn linkerwang. en maar schillen en maar peuteren. “Borgers zijn de beste aardappels,” zei mijn vader altijd. Van bintjes moest hij niets hebben: “Je kan de Eiffeltoren in die glazige dingen zien. Hollanders hebben geen verstand van aardappels.”

Een paar weken per jaar schraapte mijn vader de aardappels. Want dan waren de Borgers ‘nieuw.’ Schraap, schraap, schraap, met het puntje van zijn tong tegen zijn wang. Met het allergoedkoopste aardappelschilmesje uit de Aldi. En maar peuteren in die kraters. En na gedane arbeid mochten de aardappels rusten in een pannetje water dat de aardappels op de millimeter bedekte. Ook dat stak nogal nauw.

Mijn moeder kookte de aardappels in een speciale, dubbele pan waarin je de aardappels kon stomen. Helaas was mijn moeder nogal kwistig met het zoutgebruik. Ze strooide minstens een eetlepel zout over de Borgers. Ze had een stenen zoutpot met een houten lepel erin. Soms, als je een aardappel opat, proefde je een klont zout. En als je daar dan wat van zei werd mijn moeder boos: “Iedere dag ben ik druk met ‘bla bla, enz, enz’ en wat krijg ik als dank?” Dan hield je je mond verder maar.

Wij aten Borgers; bloemige aardappels die vette jus opzuigen als een uitgedroogde spons. Waar meer zout op zat dan de wekelijkse toegestane hoeveelheid. Echte Friezen willen niet anders. Ik zal wel geen echte Fries zijn.

Joris en de uitgemolken koe

Geplaatst: 20 augustus, 2018 in Blog, column

Joris stond bij de bushalte toen hij een koe in blinde paniek over weg de weg zag rennen. De achterpoten van de koe bewogen zich wijdbeens voort om te voorkomen dat ze over haar heen en weer slingerende uier zou struikelen. Snot droop uit haar natte neus en haar ogen stonden wild van angst. De koe stopte bij de bushalte en vroeg hijgend aan Joris hoe laat de bus kwam. Joris keek op zijn horloge: “Hij kan elk moment komen.”

Toen de koe even later in de bus wilde stappen maakte de chauffeur een afwerend gebaar: “Koeien zijn niet toegestaan in de bus.” Joris had medelijden met de koe en vroeg de chauffeur om clementie. Maar de chauffeur was onverbiddelijk: “Koeien schijten de hele tent onder en wie mag de boel opruimen?” De chauffeur trok een vies gezicht en wees naar zijn hartstreek: “Ik.”

De koe smeekte Joris om haar in bescherming te nemen: “Ik ben uitgemolken en nu wil mijn boer me naar het abattoir brengen om geslacht te worden, om gehakt van me te maken. Dus ben ik gevlucht en nu zoek ik een plek waar me asiel verleend kan worden. Ik ben een slachtvluchteling en wil in bescherming worden genomen tegen het tuig van het abattoir.”

Joris nam de koe mee naar zijn huis en stalde de koe in zijn achtertuin. Voorlopig was de koe veilig.

Joris belde naar alle dierenasielzoekerscentra om een plekje voor de koe te vinden maar helaas kreeg Joris steeds dezelfde reactie: “Vol is vol.”

Joris besloot de koe naar India te brengen. Daar zijn koeien namelijk heilig. De kapitein van een boot die naar India zou varen om aldaar gesloopt te worden door arme hardwerkende Indiase werkers wilde de koe wel meenemen. Maar het kostte Joris een aardig spaarcentje.

Toen de koe aan boord van de sloopboot stapte zag ze in de verte een stel varkens dobberen in piepkleine bootjes. De bootjes zagen er onveilig uit en waren zeker niet zeewaardig. “Wie zijn dat?” vroeg Joris. “Dat zijn dobbervarkens,” legde de koe uit, “Ze geven slachtvluchtelingen aan om in het gevlei te komen met het tuig van het abattoir  om te voorkomen  dat ze zelf geslacht zullen worden. Zie je dat grote vette varken daar? Dat is Annabel, de oprichtster van de dobbervarkens.”

De koe is inmiddels veilig en wel in India. Ze is al een paar maanden heilig en hoeft niet te vrezen voor de slacht. Joris heeft nog een kaartje van de koe gekregen. Die staat op het dressoir in de slaapkamer van Joris. En Joris? Die heeft nog steeds een warm gevoel van het feit dat hij een heuse uitgemolken koe van een wisse slacht gered heeft.

De kut van de moeder van Stef Blok

Geplaatst: 18 augustus, 2018 in Blog, column

De kut van de moeder van Stef Blok hield haar lippen stijf op elkaar en wilde geen commentaar geven op wat ze van was bevallen. Hetgeen volstrekt begrijpelijk is. Kutten waren destijds nog niet mondig met grote gezinnen tot gevolg. Kutten wisten niet beter, waren slecht geïnformeerd en dachten dat alles wat de vliezen deed breken eruit geperst moest worden. (Beval is beval) Met Stef Blok tot gevolg.

Er zijn natuurlijk veel meer kutten die zonder weerwoord misbaksels als Stef Blok hebben voorgebracht, maar vandaag staat de kut van moeder Blok in de schijnwerper. 

Veel neoliberale kutten steunen de kut van mevrouw Blok. De prominente kut van de moeder van Mark Rutte wist in een persbericht te vertellen dat ze volledig achter de kut van de moeder van Stef Blok stond.

Nederland was ooit een vooruitstrevend kutland maar sinds de pers alle kutscheten van kutten van een zeker allooi uitgebreid en zonder kritische noten, sterker nog, met volledige instemming uitgebreid aandacht geeft gaat het fout met kutland Nederland.

Ik zou dan ook tegen alle progressieve kutten in Nederland willen zeggen: “Stop het persen!”

Nawee: Ik had als ‘punchline ‘stoppen met soppen’ willen gebruiken, maar dit is een serieuze zaak en met neoliberale kutten moet je niet soppen spotten.

Laminaatvloer leggen

Geplaatst: 14 augustus, 2018 in Blog, column

We hebben besloten laminaatvloer in de slaapkamers te leggen. Een kamer is nu gedaan. Dat ging niet zonder slag of stoot. Na de eerste keer dat de vloer gelegd was belde mijn zwager. Om even een kijkje te nemen. Zijn timmermansoog keek me meewarig aan. Ik bleek het kliklaminaat verkeerd gelegd te hebben: “De vloerdelen sluiten onvoldoende aan.” Hij deed me voor hoe het moest. Vanmorgen deed ik de vloer voor een tweede keer. Na een paar uur zwoegen belde mijn zwager op. Hij wilde nogmaals een kijkje nemen. Trots liet ik hem het resultaat zien. Maar hij schudde zijn hoofd: “Die zit los en die zit los. De vloerdelen sluiten nog steeds niet goed aan.” Toen ging hij aan de slag. Een paar uur later was hij klaar. Een perfect laminaatvloertje. Natuurlijk bedankte ik hem uit de grond van mijn hart. Bovendien weet ik nu hoe ‘het’ moet. Ik moet nog twee slaapkamers doen en die ga ik perfect leggen.
Want zwagers komen altijd langs om even een kijkje te nemen.