Archief voor april, 2017

Ik heb kiespijn

Geplaatst: 26 april, 2017 in Blog
Tags:, ,

Ik doe vaak een middagdutje, zo ook gistermiddag. Maar toen ik wakker werd voelde ik iets dat het meeste leek op kiespijn. Nu heb ik ervaring met pijn aan mijn gebit. Tot mijn 26ste, toen mijn gebit werd gesaneerd, was ik nog nooit bij een tandarts geweest, behalve die 2 keer dat er een kies wegens kiespijn moest worden getrokken. Tijdens het saneren van mijn gebit verloor ik naar ik schat 8 kiezen en snijtanden en werden mijn resterende kiezen en tanden nagekeken en indien nodig gevuld.

Kort na het saneren van mijn gebit kreeg ik een enorme kiespijn. Ik kan me nog herinneren dat ik bijna scheel keek van de pijn en bij de tandarts smeekte om een extractie. De tandarts was echter onverbiddelijk en wilde de kies niet trekken. Hij maakte een röntgenfoto van mijn pijnlijke kaak en legde me uit dat mijn sinus verzakt was en bij verkoudheid op de wortel van mijn kies kon drukken. De kiespijn ging inderdaad weg, en de kies die destijds pijn deed zit nog steeds, gevuld en wel, in mijn kaak.

En nu had ik gisteren na mijn middagdutje kiespijn en ik moest denken aan hetgeen ik hiervoor beschreven heb. Ik wachtte geduldig tot de pijn weg zou gaan en dat de zwelling van de verzakte sinus in mijn kaak zou wegebben. Maar toen ik die avond naar bed ging had ik nog steeds kiespijn. En toen ik midden in de nacht wakker werd had ik ook nog steeds kiespijn.

Ik begon me zorgen te maken. In gedachten plande ik in angst en beven al een afspraak met de tandarts en fantaseerde over wat de tandarts zou zeggen over het feit dat hij me nooit zag en dat ik mijn reinigingsbeurten steeds oversloeg.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd was de kiespijn weg. Van binnen maakte ik een rondedans: ‘Dus toch mijn verzakte sinus!’ Helaas werd ik ook wakker met kiespijn aan de andere kant van mijn kaak en weet ik dat sinus aan de andere kant nu opgezet is en op de wortel van mijn kies drukt.

Ik heb nog steeds kiespijn en de wortel van mijn kies blijft vrolijk alarm slaan tot ik uit mijn vel spring. Ik realiseer me dat leedvermaak het leukste vermaak is en derhalve mijn stukje leed met u moet delen. Bij deze.

Advertenties

Toen ik via nu.nl  las dat men zich gekwetst voelde door het item in De Wereld Draait Door over de pas overleden Chriet, ‘wat een zin weer Defrysk,’ besloot ik het gewraakte item te eens bekijken.

Hoewel ik geen liefhebber ben van De Wereld Draait Door, en het segment te flauw en te oppervlakkig was voor woorden kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat er respectvol en met liefde over de man werd gesproken.

Toen ik via het Algemeen Dagblad het bericht beter las zag ik dat de nabestaanden ook vonden dat het gesprek over Chriet Titulaer beter had gekund: ‘Wij zijn wel wat gewend. We vonden het eerbetoon vooral heel raar en het gesprek (van Matthijs van Nieuwkerk met Jelle Brandt Corstius en Tim Hofman, red.) achterhaald. Dit had beter gekund,’ zegt Karen Titulaer opvallend nuchter. 

Daar komt de aap uit de mouw. Het AD wil ons met de kop ‘Nabestaanden Chriet Titulaer not amused over eerbetoon DWDD’ en met de woorden woorden ‘opvallen nuchter’ wijs maken dat de familie Titulaer eigenlijk boos is op De Wereld Draait Door. Of op zijn minst boos zou moeten zijn.

Voorwaar een vals, uit de duim gezogen stukje nepjournalistiek van het Algemeen Dagblad waar de honden geen brood van lusten.

‘Hebben we dat ook maar weer gehad,’ dacht ik nog na de uitspraak van de rechter toen DENK zijn rechtszaak verloor tegen Artikel 1. Maar nee. DENK heeft in al haar wijsheid besloten in hoger beroep te gaan tegen Artikel 1. Ik weet niet wat u voelt, maar ik voel aversie. Aversie tegen DENK wel te verstaan. In goede verstandhouding uiteen gaan is er niet meer bij. DENK wil er een vechtscheiding van maken.

DENK moet zich eens achter de oren krabben en er over denken om zijn verlies te nemen. Want ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die aversie begint te voelen tegen DENK. Want ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat DENK lijdt aan rancune tegen Sylvana Simons. Nogmaals, ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben.

Ik moet denken aan de tijd dat de LPF in de regering zat. Hoe ze elkaar de tent uit vochten wegens ego, rancune en amateurisme. Hoe de LPF zichzelf opblies als een MOAB. Poef, en weg was de LPF zonder ook maar iets bereikt te hebben.

DENK zou lering moeten trekken uit die periode en als een kerel zijn ‘verlies’ moeten nemen en in plaats van zichzelf op te blazen zich bezig gaan houden met zaken die de mensen die op DENK gestemd hebben recht doen.

Want ik kan me niet voorstellen dat mensen op DENK gestemd hebben opdat de partij rancuneuze rechtszaken kan voeren tegen Artikel 1 en Sylvana Simons. En als u wél om die reden op DENK hebt gestemd wil ik dat graag van u horen.

De eeuwige armoedzaaier

Geplaatst: 22 april, 2017 in Blog, column
Tags:,

Over het algemeen is een bedelaar een kansarm persoon die het op zijn zachts gezegd niet al te breed heeft. En omdat het de onderlaag van de bevolking betreft heeft het de VVD behaagd om bedelen tot verdienmodel te bombarderen.

‘Bedelaars zijn vaak mensen die het beter hebben dan u en ik.’

Stelt u zich eens voor dat bedelaars kunnen rondkomen van hun bij elkaar gebedelde centjes. Dat moet niet mogen. Dus pakken we hun geld af. Jagen we ze weg. En geven we het afgepakte geld aan armoedebestrijding. Het cynisme druipt er van af.

U begrijpt dat ik geen liefhebber ben van de VVD. Hun eeuwige jacht op de kansarmen. Altijd geld willen afpakken van mensen die het niet al te breed hebben. Wat is dat voor raar gedoe. Dat natrappen naar kansloze mensen. En hun schamele bezittingen willen afpakken.

Ik word daar altijd een beetje verdrietig van. Verdrietig van mensen die op dat VVD-gajes stemmen omdat ze aan smetvrees van armoedzaaiers lijden. Armoedzaaiers de schuld geven van de rotzooi die ze zelf gemaakt hebben.

Want daar gaat het natuurlijk om. Iets moet de schuld hebben van uw en mijn leed. We moeten ergens naar kunnen schoppen als het ons even niet mee zit.

Voor dat tuig is niets prettiger dan een kansloze armoedzaaier die slechter dan hemzelf af is en hem niets aan kan doen een trap na te geven. En zijn laatste restje waardigheid af te pakken.

De waanzin van de uiterste houdbaarheidsdatum op medicijnen werd voor mij uitvergroot toen ik vernam dat er haast werd gemaakt met executies omdat een van de dodelijke injectiestoffen in het blijde bezit is van zo’n uiterste houdbaarheidsdatum.

De doodstraf ontduiken vanwege een houdbaarheidsdatum. De kwelling van iedere beul. Want hoe kun je als beul nu nog gewoon boodschappen doen zonder te letten op de uiterste houdbaarheidsdatum? En dan de kwelling als iets over datum is. De paniek! Het trauma!

En dan heb ik het nog niet gehad over de hoop die het de ter dood veroordeelde geeft. Dat verdient zo’n stuk tuig niet.

Ik ben nooit een liefhebber geweest van uiterste houdbaarheidsdata. Vooral als het om medicijnen gaat. Medicijnen zijn meestal chemische stofjes waarvan het maar de vraag is of het überhaupt kan bederven.

Ik stel dan ook voor onnodige uiterste houdbaarheidsdata voor medicijnen zo veel mogelijk af te schaffen. Want de farmacie verdient daar goud geld mee, het gaat ten koste van een ordelijk verloop van de doodstraf en beulen hebben het al zo zwaar.

Joris en de inbrekers

Geplaatst: 22 april, 2017 in Blog, column, Fictie
Tags:, ,

Op een kwade nacht werd er ingebroken in het huis van Joris. Joris werd wakker van het gerommel in de kamer. Joris, angstig als hij was, verroerde zich niet en hield zijn adem in. Stel je voor dat de inbrekers hem zouden vinden en…
Joris hoorde hoe de inbrekers de trap op liepen en zijn slaapkamerdeur openden. Joris zweette peentjes en wilde al om genade smeken.
Een van de inbrekers lachte en stapte op Joris af die zich nog dieper onder de dekens probeerde te verstoppen: ‘Doe me alsjeblieft geen pijn…’
‘Wij zijn nep-inbrekers,’ zei een van de inbrekers plechtig: ‘In samenwerking met de politie breken wij in in huizen om de mensen te wijzen op het gevaar van inbrekers.’
Joris bedankte de nep-inbrekers en beloofde dat hij voortaan beter zou opletten als hij iets hoorde en er misschien ingebroken werd.

Sindsdien slaapt Joris niet zo lekker meer als vroeger; dat is maar goed ook want voor je het weet staat er een echte inbreker voor je neus en een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Ik heb een hekel aan overlast. Daar dient op gelet te worden. Zoals in het Haagse Zuiderpark zwembad. Dat staat buiten kijf. Maar overlast op basis van afkomst stinkt. Dan gaat het niet meer om de overlast maar om het tintje, de religie en de afkomst van de herrieschoppers. Opeens zijn het geen Nederlanders meer, maar Marokkanen en moslimjongeren.

Dat jongeren overlast veroorzaken is van alle tijden. Als kind denk je nu eenmaal stoer te moeten doen om indruk te maken op je leeftijdsgenoten. En als volwassene hoor je er op toe te zien dat dat gedrag niet uit de hand loopt. Daarvoor heb je toezicht nodig.

Maar op het moment dat er etnisch geprofileerd wordt bij overlast gaat er iets fout. Is de toezichthouder geneigd de misdragingen van Nederlanders over het hoofd te zien en overlast van mensen met een tintje uit te vergroten. Voorwaar een gevaarlijke ontwikkeling die koste wat het kost moet worden voorkomen.

Helaas is er tegenwoordig een tendens gaande waarbij de rekening van al het leed en alle overlast die over onze kwetsbare witte lijfjes wordt gestort bij buitenlanders te leggen. Of het nu om Nederlanders met een tintje gaat, asielzoekers of oorlogsvluchtelingen.

We dienen onze neus op te halen voor overlast op basis van afkomst. Overlast pak je aan op basis van overlast. Dat racisten het verschijnsel overlast proberen te kapen en alleen mensen met een tintje voor overlast verantwoordelijk willen houden dient bestreden te worden.

Overlast van racistische volwassenen als het in de fik steken van moskeeën, het kalken van hakenkruizen op woningen van personen die een onwelgevallige mening hebben en van (daar moet een piemel in) mensen die geen azc in hun buurt willen dient keihard bestreden te worden. Racistische volwassenen die overlast van kinderen op basis van afkomst willen aanpakken dienen keihard bestreden te worden.