Archief voor juli, 2013

God is een zonde

Geplaatst: 29 juli, 2013 in column, Fictie

God ligt op zijn gemak te masturberen terwijl hij naar een homopornootje kijkt. Dan ziet God Petrus. En Petrus heeft altijd zin. Maar dit keer heeft Petrus geen zin. Want het mag niet van de paus. Petrus legt aan God uit dat hij wel naar God op zoek mag zijn maar niet de liefde met hem mag bedrijven.

God slikt een traantje weg: ‘Maar Petrus, Ik ben liefde, en Ik heb zin!’
‘Dan bent U een zonde God,’ legt Petrus uit. ‘U mag alleen heteroliefde zijn. En zodra wij stoppen met de homoliefde worden we vergeven door God. En dat bent U.’

Dan barsten Petrus en God in lachen uit en maken een wip waar Paus Franciscus een puntje aan kan zuigen.

Halfzacht ei

Geplaatst: 28 juli, 2013 in Herinneringen

Je verwacht het niet van een ei, maar er kan iets mee aan de hand zijn. Daar ben ik een jaar of 20 geleden achter gekomen toen ik misselijk werd en dacht: Dit zit goed fout. En fout zat het. Ook mijn toenmalige vrouw werd ziek. En samen braakten we in een emmertje en een potje. En per toerbeurt leegden we ons emmertje en potje. Het was een kotsfestijn die ik niemand toewens en nooit weer hoop mee te maken.
Toen ik van het bedorven ei hersteld was heeft het nog jaren geduurd voor ik weer een eitje durfde te eten. Keihard gekookt, en 10 minuten lang, en dan voorzichtig afbouwen naar een lekker zacht gekookt eitje, nou vooruit, halfzacht.

Verschenen in 120woorden

Vals spel

Geplaatst: 26 juli, 2013 in Fictie

Hij was veel sterker. Ze ontspande, en richtte het hoofd zijwaarts, de ogen gesloten. Het moment dat dat hij zijn stijve lul in haar weerloze kut kon drukken was aangebroken. Voorzaad drupte op haar schaamlippen, alsof het een oliespuit was, om het neuken voor hem te vergemakkelijken. Hij verbaasde zich erover, hoe nat haar flamoes was. En hij zag hoe ze voorzichtig haar ogen naar hem opsloeg. Ze stak haar wijsvinger in haar mond. Zoog er op. Een golf van opwinding maakte zich meester van zijn onderlijf. ‘Waarom stop je nu?’, vroeg ze met neergeslagen open? ‘Je speelt vals,’ zei hij, ‘je mag het niet lekker vinden.’

Hij probeerde haar nu wat bruter te verkrachten. Vergeefs. Ze was te nat, te geil, en te hulpeloos. Door haar overgave werd zijn roede machteloos en moest hij wel klaarkomen.

Je speelt vals, zei hij kreunend, en trok zijn halfharde pik uit haar druipende flamoes. Schaamteloos hield ze haar benen wijd. ‘Was het wat je er van verwachtte?’, vroeg ze quasi geïnteresseerd. Haar knieën openden en sloten zich speels. De natte lippen van haar poesje maakten een smakkend geluid.

Een verkrachtingsscène met haar was voor hem te heet, voor haar een manier om te laten zien wie de baas in bed was. ‘Slappeling!’, riep ze lachend, en draaide haar rug naar hem toe. Zachtjes gleed zijn hand langs haar mooie, gladde, ronde heupen. Ze schokte even bij zijn aanraking en keek hem verlangend aan. Maar hij kon niet meer.

‘Donder dan op,’ zei ze onverbiddelijk, ‘aan een uitgeperst sinaasappeltje heb ik niets. En hij droop af: een schlemiel, wiens roede het aflegde tegen haar flamoes die, gelijk een spin met haar prooi in een dodelijke omhelzing, al het leven uit hem had gezogen.

En zij, ze nam een bad, belde een vriend, een volgend slachtoffer die haar misschien, maar waarschijnlijk niet, kon laten voelen wat een goede beurt vermag.

Ik lag naakt op de vloer. Op mijn rug. Weerloos. Met haar muiltje schopte ze tegen mijn schouder. Ten teken dat ik me moest omdraaien. Toen ik eenmaal op mijn buik lag zette ze triomfantelijk haar linkervoet op mijn rug. De hoge hak van haar schoeisel priemde in mijn rug. Mijn hele lijf gloeide van het pak slaag dat ik van haar had gekregen. Ze bond mijn handen vast op mijn rug. Ik was weerloos. Het zweet gutste van mijn lijf. Ze trok mijn hoofd omhoog aan mijn haren. Ze keek me met grote ogen aan. Haar tanden blikkerden in het lamplicht. Aan mijn haren trok ze me verder omhoog. En ze sleepte me naar de badkamer. Een straal ijskoud water kwam uit de douche en spoelde op mijn bezweette, rood nagloeiend lijf. Ik wilde inademen maar maar mijn keel was dichtgeknepen door de kou. Toen kreeg het water een aangenaam warme temperatuur. Opgelucht haalde ik een diepe teug adem.

Voorzichtig wast ze mijn lijf, ze kust me teder, vertroetelt me, en bied haar excuus aan. Omdat ze me geen pijn wilde doen. Ik zeg niets. Ik onderga mijn wasbeurt zonder iets te zeggen. Mijn handen zijn nog gebonden. Ik buig mijn hoofd terwijl ze mijn haar wast. Als ze me afgedroogd heeft kijk ze me medelijdend aan. Dan geeft ze me een zachte massage met oliën en zalfjes. Ik droom zachtjes weg onder al die aandacht. Dan geeft ze me zachtjes een kus op mijn schouder.

Zo meteen maakt ze mijn handen weer los. Dan mag ik gaan. Waarnaar ik maar wil. Dan ren ik bloot naar mijn bed. Gaat ze me rijden, me tot een orgasme dwingen. En daarna kan ik eindelijk gaan rusten, gaan slapen. Mijn lijf mag dan herstellen. Zich voorbereiden op een volgende ronde van pijn en genot, pijn en genot, pijn en genot.

‘Ik weet waar je nu naar verlangt,’ zegt ze zachtjes.
Ik kijk haar hoopvol aan.
‘Maar het is voorbij. Dit was echt de laatste keer.’
Ik kan mijn teleurstelling niet verhullen.
‘Ga je weg dan?’, vraag ik schaapachtig.
‘Ja, ik ga weg, want ik hou niet meer van je.’

Ze geeft me een tedere kus en kijkt me verdrietig aan: ‘Vaarwel.’
Dan pakt ze iets uit haar toilettas.
Dan kan ik alleen nog maar borrelen uit mijn mond.
Ze blijft me liefdevol aankijken.
Dan ben ik er niet meer.

Alsof ik er nooit ben geweest.

Camerons Filter

Geplaatst: 24 juli, 2013 in column

Natuurlijk was hij het er mee eens
Want porno is vies en smerig.

En wat als de kinderen…
Hij moest er niet aan denken…

Het is goed dat Cameron die filter tussen internet en porno wil zetten!

Maar stiekem was hij het er niet mee eens:
Want zijn gerief kwam in gevaar.
En stel je eens voor zeg, dat hij zonder moest doen.
Dus schreef hij een brief aan Cameron.
Of hij alsjeblieft niet ging filteren.

Maar Cameron was genadeloos.

En hij kwam ‘on top of the list.’
En werd gebrandmerkt als een viespeuk.

En de hele straat sprak schande.
Omdat ze niet durfden te vragen.
Waar de viespeuk om vroeg.
Omdat ze niet, ‘on top of the list,’
Wilden komen.

Eerder verschenen op Krapuul

Buurvrouw

Geplaatst: 24 juli, 2013 in column

Vrouw en schoonmoeder zitten binnen. Ze zitten een traantje weg te pinken bij een dvd van André Rieu. Het schemert en de buitenlucht voelt aangenaam.

Bij de buren hoor ik water van de hot-tub borrelen en twee dobermanns blaffen.
Onze hond staat nieuwsgierig bij de afscheiding. En kwispelt een beetje onzeker: zijn formaat legt het af tegen een dobermann.

Buurvrouw loopt naar de afscheiding. Het water druipt van haar lijf. Wiegende heupen. Ze keurt me geen blik waardig. Ze geeft haar honden een standje. En ik geef mijn Fik een standje. Ik registreer dat het broekje van haar bikini net geen inkijk… En dan zie ik dat ze geen…

‘Johan, wakker worden! Ik breng moeder weg, doe jij de tuin?’

Koning Filip en zijn Mathilde

Geplaatst: 23 juli, 2013 in column

‘Dat is er mis met onze relatie,’ zei ik tegen mijn vrouw, toen we zagen hoe koning Filip zijn Mathilde probeerde een balkon-kus te geven. ‘We zijn onhandig naar elkaar toe geworden.’ Mijn vrouw zei niets. Hoorde niet eens wat ik zei. Ze pinkte een traantje weg. En ze wuifde naar me dat ik mijn mond moest houden.

Ik droomde even weg, naar 30 jaar geleden. Hoe we het deden, welke standjes we uitprobeerden. En wat we lekker, en wat we niet lekker vonden. Ik kreeg er zowaar een erectie van.
‘Even aan de boodschappen denken of zal ik even verder gaan in de badkamer?’
Onderweg naar de badkamer was mijn erectie alweer verdwenen. De zin was weg voor ik er aan was begonnen.

‘Misschien,’ zei ik tegen mijn vrouw, ‘was onze liefde was al weg voor we er aan waren begonnen. Misschien moeten we eens kijken hoe we ons seksleven weer op gang kunnen brengen.’
Mijn vrouw wuifde naar me dat ik mijn mond moest houden: Er was nieuws over Kate en haar baby. En dat ik beter maar de boodschappen kon doen.

Koninklijk nageboorte

Geplaatst: 22 juli, 2013 in column

‘Oef,’ Zuchte Kate zachtjes. En met een sierlijke zwaai gleed de baby uit Kates koninklijke vagina. De gynaecoloog ving de baby op, bedankte Kate en William en schonk hen beide een kopje thee in. Kate trok haar slipje weer aan gaf de baby aan een medewerkster die er de komende 20 jaar voor mag zorgen. Na de thee maakte Kate aanstalten om samen met William weer naar huis te gaan: ‘We gaan weer naar huis William.’
‘U moet nog even gaan liggen koninklijke hoogheid,’ zei de gynaecoloog streng, ‘en uw slipje weer uittrekken. Want er is ook nog een nageboorte op komst.’
William en Kate keken de gynaecoloog geschokt aan: ‘Nageboorte?’, riepen ze in koor. ‘Jawel,’ zei de gynaecoloog wijs: ‘De moederkoek, ook wel placenta genoemd, moet er nog uit.’
En opeens voelde Kate iets raars in haar onderlijf. ‘Neee!!!’, schreeuwde Kate, ‘geen nageboorte!!!’ ‘Aaaaaaaaaargh!!!’, riep William, ‘een nageboorte!!’ Paniek maakt zich meester van het koninklijk paar. De pijn die Kate met haar nageboorte moest ondergaan was niet te beschrijven.
Na afloop keken William en Kate met afschuw naar de moederkoek: ‘En wat moeten we hiermee doen?’
‘Koninklijke nageboortes zijn het best bewaarde geheim van het koningshuis. Ik moest een eed afleggen dat ik nooit iets zal zeggen over een koninklijk nageboorte. Niemand weet dat prinsessen en koninginnen nageboortes hebben als ze een kind baren. Zelfs prinsessen weten dat niet, tot ze hun eerste kind krijgen natuurlijk,’ sprak de gynaecoloog. ‘En om er zeker van te zijn dat niemand ooit iets van komt te weten van uw nageboorte worden het zorgvuldig bewaard in een kluis waar alle koninklijke nageboortes bewaard worden.’
En voorzichtig deed de gynaecoloog de nageboorte in een steriele, speciaal voor dat doel bestemde pot. Een beetje bedremmeld zwaaiden Kate en William naar ‘hun’ nageboorte. ‘Vaarwel nageboorte.’ Maar ze hielden zich flink.

Na dit emotionele moment gingen Kate en William verder met het ‘we-hebben-een-baby’ protocol. En buiten juichte het publiek. Want er was een baby geboren. En niemand zal ooit iets weten van Kates nageboorte. En dat is maar goed ook.

En Kate en William leefden nog lang en gelukkig.

Even bellen met: de paardenslager

Geplaatst: 22 juli, 2013 in column

Onze pony voldoet niet meer. Het scharminkel eet en vreet de hele dag, maar schijt meer dan het opeet: het wordt steeds magerder. En zwakker.
Het doet me wat denken aan die pletpony: ook van die slappe benen. Want pony’s zijn edele dieren vind ik. Benen dus. Nu wil ik al een tijdje mijn vrouw op de pony zetten. Niet om te filmen, maar gewoon, om te kijken of het dan ook door zijn benen zakt.
Bij mij zakt het sowieso al door de benen, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik zwaar gebouwd ben. De pony zakte met mij er op al door zijn benen, toen het nog fris en fier was. Lachen.
Onze pony heeft mijn vrouw altijd kunnen dragen. Zolang het dier maar niet hoefde te lopen.
Was ook wel lachen trouwens, die dikke, bleke billen van mijn vrouw, met van die blauwe aderen, kon je dan prachtig zien, omdat ze haar rok dan omhoog moest doen, om op de pony te klimmen.
Maar ja, mijn vrouw wil ook niet meer op de pony. Niemand wil meer op de pony. En ik ben er al zo vaak mee door de benen gegaan, dat is ook niet leuk meer
Nu ik het toch over mijn vrouw heb, Ze vreet de hele boel bij elkaar en wordt steeds dikker. En haar benen doen het ook niet meer zo goed. Ze heeft in ’05 een kunstheup gekregen.
Onder ons gezegde vind ik metaal in iemands lijf een beetje eng. Vooral als het onweert. Is de bliksem wel eens in een kunstheup geslagen? En mensen met een metalen plaat in hun schedel. Wat doen die als het onweert? Ik zou me niet lekker voelen kan ik je verzekeren.
Maar dit terzijde. Sinds mijn vrouw een kunstheup heeft, zeurt en mekkert ze de hele tent bij elkaar. Klagen, klagen, klagen. En de seks, dat is voorgoed voorbij. Want als ik het met haar doe, voel ik het metaal in haar heup schuren en kraken.
Eigenlijk had ik de heupspecialist moeten vragen om gelijk wat smeerpunten aan te leggen, zodat ik voor het krikken er nog even met de oliespuit bij langs kan.
Nu moet ik toegeven, zelfs met de nodige smering wordt het het niets. Net zomin als onze oude pony niet meer kan steigeren, komt mijn jongeheer niet meer omhoog. We wippen dus niet meer.
Mijn vrouw heeft nog geprobeerd iets met haar mond te doen, maar ze raakte steeds buiten adem tijdens het zuigen waardoor haar gezicht paarser werd dan mijn eikel. Daardoor kon dat dat feestje helaas niet doorgaan. Ik heb mijn vrouw nog geprobeerd met mijn tong te bevredigen maar dat is toch wel een beetje vies hoor. Bovendien klapperde mijn kunstgebit alle kanten op en heb ik nu nog steeds last van een blaar op mijn tandvlees. Hoewel mijn vrouw er bijzonder veel plezier van had, ben ik daar toch maar mee opgehouden. En met mijn gebit uit wil ik het ook niet doen, want dan voel ik me net een paard die van een baal hooi zit te haffelen. Veel te veel gedoe allemaal.

Dus slager, je begrijpt, ik wil van onze pony af. Ik vind het een beetje gemeen dit zo te doen, maar ik weet zeker dat je begrip hebt voor mijn situatie. Niemand wil meer op de pony en het wordt allemaal te duur zo. En, omdat ik niks meer met mijn vrouw kan, kunt je haar er gratis en voor niets bij krijgen.

Hallo slager? Ben je er nog? Hallo?

Strandweer

Geplaatst: 21 juli, 2013 in column, Dingen van de dag

En als het warm is in het weekend rijdt half Nederland naar het strand. En staan onze nationale kuddedieren in de file. Ik heb me er mijn hele leven over verbaasd.

Uren in de auto zitten met je man en kinderen. Hij kankert aan een stuk door dat het niet opschiet. De kinderen zeuren aan een stuk door omdat ze zich vervelen. En als je eindelijk het strand hebt bereikt ga je liggen in het zand. Blèrende kinderen, de stank van zonnebrand, en te weinig ruimte om de badhanddoeken fatsoenlijk neer te kunnen leggen. En als je niet uitkijkt heb je ruzie met een of andere Duits gezin omdat je in ‘hun’ kuil ligt. En dus zet je de oordoppen van je iPod in je oren om geen last te hebben van alle herrie en gedoe om je heen. Daarna nog even in het zeewater badderen. Helaas stap je in een kwal die het niet met jouw actie eens is. Au. Dan nog even liggen. Voor je naar huis gaat doe je nog even de huidkankerbus aan voor een snelle controle, want je weet het maar nooit met al die zon. Nu echt naar huis. In de file. Met een vervelende jeukbult op je voet en je rug verbrand. En een briefje van de kankerbus voor de dermatoloog. Want je hebt misschien een melanoom van al het zonnen. Precies op het puntje van je neus. Waar je altijd een dikke kwak factor 50 zonnebrand pleurde. En dat je dan van de dermatoloog te horen krijgt dat je melanoom in een vergevorderd stadium is. En je een kunstneus krijgt. En daarna nog naar de dokter moet omdat je kwallenbeet ontstoken is geraakt. En dat je voet afgezet moet worden. Gangreen.

Dat soort dingen gaan er door me heen, als ik het woord strandweer lees en, terwijl ik op mijn gemak nog een flesje bier openbreek, lekker in de schaduwkant van de tuin zit, ongestoord nog even dit verhaaltje tik voor mijn blog.

Proost!