Archief voor augustus, 2013

Stukje in mijn neus

Geplaatst: 31 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag, Poëzie

Iedere ochtend word ik wakker,
met een stukje in mijn neus.
Dat stukje in mijn neus,
blaas ik dan uit,
met een flinke ademstoot.
En dan vang ik het het op,
dat stukje in mijn neus,
in de palm van mijn hand.
Het is om op te vreten,
dat stukje uit mijn neus,
met slijm en sliertje bloed.

Daarna een kopje koffie,
een boterhammetje met wat kaas.
En dan ga ik tikken.
Tikken over een stukje uit mijn neus.

Mocht u denken,
‘bah,
wat is dat vies De Vries,’
bedenk dan wel,
dat u lekker zit te lezen,
over een stukje uit mijn neus,
met slijm en sliertje bloed,
een stukje dat ik vanmorgen,
blies uit mijn neus.
En dat is dubbelvies.

Eindelijk vrij

Geplaatst: 30 augustus, 2013 in column, Poëzie

Vandaag schop ik je er uit,
donder jij maar op.
Want het is genoeg geweest;
jij woont hier voor nop.

Met je zesde zag ik het,
wat een lul ben jij.
Moest nog twaalf jaren wachten,
maar eindelijk ben ik vrij.

En wat had jij dan gedacht,
van je ouwe heer?
Maak nog eens een rekensom,
dit is de laatste keer.

Pak jij eens je plastic… zak.
met al je teringzooi.
Want meer heb je niet,
je leven was zo mooi?

Nu dat is voorgoed voorbij,
donder jij maar op.
Want het is genoeg geweest;
jij woont hier voor nop.

Al die jaren afgewacht,
en nu er uit, meteen!
En wat had je dan gedacht,
wat een lul ben jij.

Met een gerust hart

Geplaatst: 30 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag, Meditatief, Poëzie

Daar lag hij te treuren,
want hij had het nog nooit gedaan.
Niemand kon hem opbeuren,
want het was met hem gedaan.

Oud en versleten,
wachtte hij op de dood,
Maar gereed om te gaan,
kreeg hij hoge nood.

Voor het laatst naar het toilet,
en daar deed hij zijn behoefte.
Maar door inspanning en ademnood,
stierf hij ter plekke,
een miserabele dood.

De moraal van dit dit verhaal,
is niets, nul en niemendal.
Hoewel u moet toegeven:
U had niet had verwacht dat dit leed,
afliep met een zucht en een scheet.

Mocht u denken,
wat moet ik hiermee.
Denk aan uw geliefde,
waar u eerdaags mee vree,
en nu met een gerust hart kunt sterven
op de wc.

Oud geld

Geplaatst: 29 augustus, 2013 in column

Een kast van een huis met twee oude mensen er in. Wat moeten die twee ouwe zakken met dat huis? Ze verstoffen alleen maar. Ze zitten maar wat. Op hun luie gat. En hun centen. Ze doen niets. Wat lezen en tv kijken.
Het liefst zou ik aanbellen. Eens rondkijken. En ze vertellen dat ze al die troep niet nodig hebben. En ik wel. Dat het oneerlijk verdeeld is. En dat ik die auto die ze voor de deur hebben staan nodig heb. En dat ik ze naar een bejaardenhuis stuur. Waar ze thuis horen. En hun geld naar mijn bankrekening stuur.
Als mijn ouders dood zijn heb ik geld. Na al dat wachten heb ik dat ook wel verdiend.

Koffie met oorlog

Geplaatst: 28 augustus, 2013 in column

Met een beetje geluk is het morgen zover. Oorlog in Syrië. Grote boten met raketten. Precisiebombardementen zonder doden en gewonden. Eindelijk weer een schone oorlog. En dan zullen we die achterlijke Syriërs laten zien wie er de baas is.
Vanavond ga ik extra vroeg slapen. Een vluggertje met mijn vrouw zonder voorspel. Want ik wil erbij zijn. Vroeg opstaan. De eerste kruisraket die afgeschoten wordt live op tv volgen. Koffie met oorlog.
Het is een soort sinterklaasgevoel. De schoen opzetten en extra vroeg opstaan, om te kijken wat er in zit. Vol verwachting klopt ons hart…
Hebben jullie de wekker ook gezet? De mijne staat op 6 uur. En nu maar duimen dat we morgen niet voor niets vroeg opstaan.

Vergeet mij niet

Geplaatst: 27 augustus, 2013 in column

Zeg me goeroe,
en nu zonder flauwekul,
mijn goeroe.
De weg, ik ben het kwijt, goeroe,
de weg, waar is het gebleven, mijn goeroe,
ik zoek, ben zoekend, goeroe.

Ik ren, ik loop, waar naartoe goeroe.
Ik zoek, niks gevonden, goeroe,
ik zoek, en zoek, mijn goeroe.

Zeg me goeroe,
nu echt, zonder flauwekul,
waar is de weg die jij me wees,
want ik ben het kwijt,
de weg, waar is het gebleven, mijn goeroe,
ik zoek, ben zoekend, goeroe.

Waarom huil je mijn goeroe,
is de weg die je me wees,
verloren mijn goeroe, verloren goeroe,
als het leven dat ik lijd mijn goeroe.
Het leven tot ik sterf en vergeten word goeroe.
Ben verdwenen goeroe,
en nooit geweest.

Harige vingers

Geplaatst: 26 augustus, 2013 in column

Een kind was hij nog maar, toen hij voor het eerst die kriebel in zijn kruis voelde. En ontdekte hoe hij een orgasme bij zichzelf kon bereiken. En hij rukte tot hij een ons woog, weke hersenen had, rugklachten kreeg en er haar tussen zijn vingers groeide. Zijn moeder vroeg raad aan de dokter. De dokter gaf speciale handschoenen aan zijn moeder. Nu kon hij niet meer masturberen.

En hij vroeg raad aan een van zijn vrienden. En die kende een meisje. Die woonde ver weg. Aan de rand van het bos. Die wilde hem vast wel helpen. En op een mooie zomerdag liep hij naar de rand van het bos. Daar zag hij het meisje. Ze was mooi en lief. Ze had zelfs bloemetjes in haar haar. Vol medelijden keek ze naar zijn erectie. En ze deed zijn handschoenen uit. En kon hij masturberen tot hij een ons woog. Tot zijn hersenen nog weker werden. Tot hij door rugklachten overmand niet meer kon. Daarna trok het meisje hem de handschoenen weer aan, over zijn harige vingers. En hij mocht zo vaak komen als hij wilde. Hij werd verliefd op het meisje, en wilde met haar naar bed. En dat vond ze goed, en ze deed haar broek uit. Toen zag hij dat ze een metalen onderbroek droeg, met slot en al. En zij deed zijn handschoenen uit, en hij schroefde voor haar de metalen onderbroek los om daarna te ketsten ze tot ze een ons wogen.

Toen de jongen achttien werd mochten zijn handschoenen uit. Met zijn weke hersenen vroeg hij de ouders van het meisje aan de rand van het bos om haar hand. Haar ouders keken naar de jongen met zijn zwakke rug en zijn harige vingers. En je raadt het al, het antwoord was nee, je weet wel waarom.

Het meisje was inmiddels zwanger geworden van de jongen en kreeg een zoontje. Een mismaakt jongetje, zonder ruggengraat, met harige vingers en hersenloos hoofd. En voor het goed en wel geboren was, was haar zoontje al overleden. En dat allemaal omdat ze gevreeën had met een onaneerder.

Daarom jongens, kijk uit voor je stijve piem, want die is alleen bedoeld voor plassen tot je getrouwd bent. Meisjes, kijk uit voor jongens met harige vingers, zwakke rug en weke hersenen, want hoe lief ze misschien ook zijn, er komt alleen maar ellende van.

Vork in je lul

Geplaatst: 21 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag

Het beeld laat me niet los. Van de mijnheer die een vork in zijn plasbuis geduwd heeft. Dat die vork met hulp van medici uit zijn plasbuis verwijderd is, is me wel duidelijk.

Nee, ik denk meer aan de persoon, die, naar ik aanneem, in zijn stoel zit, of in zijn bed ligt en met zijn piem zit te spelen. En misschien al eens eerder iets zijn zijn plasbuis heeft gehad. Misschien is het ooit begonnen met een katheter. In het ziekenhuis, voor een onderzoek. En vond hij dat wel lekker kriebelen, zo’n slangetje in zijn lul. En dacht hij, toen hij eenmaal weer thuis was, laat ik er eens iets groters indrukken, kijken hoe het voelt. Misschien een pen, een potlood, daarna een koffielepeltje, en tenslotte, naarmate hij meer ervaren en bedreven werd, een vork. Oh, oh wat voelt dat lekker! Maar dan, dan oeps, de tanden van de vork zijn ook naar binnen gefloept! En dan moet hij naar het ziekenhuis. De vork laten verwijderen.
En als hij dan eenmaal weer thuis is, leg hij de vork, die hij van een vriendelijke broeder terug heeft gekregen, weer in de bestekbak.

En dan komen zijn kinderen, die van niets weten, langs voor een etentje. Niet wetend dat pa de hele bestekbak al in zijn lul heeft gehad. Het lepeltje in de koffie, de lepel in de soep, mes en vork om netjes mee te eten, het heeft allemaal in pa’s lul gezeten. En pa vraagt of het gesmaakt heeft, en dat de kinderen in koor roepen: ‘Lekker pa! Alsof er een engeltje over je tong…’ En voelt pa zijn piem alweer kriebelen.

Johan is een lul

Geplaatst: 19 augustus, 2013 in column

‘He hoe gaat het?’

Johan duikt iets dieper in zijn capuchon, als ware het een hoodie, om oogcontact en welk contact dan ook te vermijden.
‘Ken je me niet meer?’
Johan kijkt niet op of om, maar hoort mijn voetstappen achter zich en denkt: Die junk wil iets van me.
Dan voelt Johan mijn hand op zijn schouder.
‘Johan, ik ben het’
Voorzichtig kijkt Johan in de richting van de schim die hem aanspreekt.
Rotte tanden.
Zweren.
Stank.
En bijpassende kleding.
Johan probeert dapper door te lopen.
‘Johan!’
Dan ziet Johan wie hem aanspreekt.
Johan kent me van vroeger.
Ik heb Johan het roken nog geleerd.
Ik deed nooit mijn huiswerk en stak altijd de draak met Johan.

Altijd hoge cijfers.
Altijd de lachers op mijn hand.
Altijd een mooie meid aan mijn hand.
Altijd jaloers op me geweest.

Johan voelt een pervers prettig gevoel in zich opborrelen als hij vraagt hoe het met me gaat.
‘Niet zo goed Johan. En hoe is het met jou?’
Hij zwijgt over zijn successen en biedt me een kopje koffie aan.
‘Nee dank je, maar heb je misschien vijf Euro?’
Ik kijk Johan met begerige ogen aan.
Johan schudt zijn hoofd en loopt weg.
Johan is nog steeds de lul die hij altijd al was.

Ik heb rugpijn

Geplaatst: 17 augustus, 2013 in column, Dingen van de dag

Ik heb het in mijn rug. Mijn onderrug om precies te zijn. Zoals sommigen onder ons op gezette tijden hoofdpijn krijgen, krijg ik op gezette tijden rugpijn.
Opeens wordt het aantrekken van een broek een heksentoer. Want rechtstandig een broek aantrekken, voorzichtig hinkelen met een been in de broekspijp, ik geef het je te doen.
Het het voelen aankomen van een niesbui is voldoende voor een paniekaanval. Ik moet dan op tijd in de houding gaan staan om de klap van de nies te kunnen opvangen; een beetje voorover hangend en half door de knieën gebogen. En dan zo pijnloos mogelijk niezen.

En voor mij is het afvegen van mijn achterwerk sowieso een beetje lastig. Ik ben iets te zwaar en als ik mijn kont afveeg blijft er negen van de tien keer een bruine veeg achter op de wc-bril. Vraag me niet waarom.
Met rugpijn wordt het afvegen van mijn achterwerk een onmogelijke klus. Opvallend overigens, hoe plakkerig je stront kan zijn als je het in je rug hebt. Let er maar eens op. En je veegt dan niets af, integendeel, je smeert in.

En dan sta ik na het moeizame schijten en afvegen voorzichtig op, pruts ik mijn onder- en bovenbroek weer aan en draai ik me om om door te trekken. Dan ontwaar ik vegen stront op de wc-bril, op mijn vingers en, omdat ik al doorgetrokken heb, op de doortrek knop van de stortbak. Dus moet ik dan eerst mijn handen wassen, de pot en stortbak schoonmaken. En verwissel ik daarna mijn niet-zo-schone onder- en bovengoed voor frisse kleding, alvorens ik weer kan gaan zitten op een comfortabele stoel. En ik zie mijn vrouw, als ik uit de wc kom, na al mij gekreun en gesteun dan denken: Heeft ie weer eens zitten rukken op de wc?

Over een paar dagen voel ik mijn rug niet meer. Ben ik alles weer vergeten. Nies ik weer, trek ik mijn broek weer gewoon aan, alsof ik geen rug heb en schijt ik als nooit te voren. Veeg ik mijn kont af zonder ook maar een remspoortje achter te laten.

Maar nu moet ik echt naar de wc, lezertjes. Ik heb het zo lang mogelijk ingehouden. Ik weet dat jullie van me houden. En aan me denken. Waarvoor dank.