Archief voor september, 2018

Alexa, Echo! Do something!

Geplaatst: 24 september, 2018 in Blog, column

My wife has purchased an ‘Alexa.’ Three Alexa’s to be precise. One of them is actually playing music while I’m writing this masterpiece. Writing in English even(!) We found out that talking to machines can be very disturbing. Whenever I tell Echo -my smart internet of shit speaker’s name is Echo-, to ‘do’ something my wife asks: “What?” And then I’ve to explain to her that I am talking to Echo and not to her. So now I’m whispering to my Echo to do shit. To avoid shit.

My wife talks extra loud to ‘her’ Alexa. No clue why, I asked her once, but all a got was her infamous ‘Blom’ look. She’s a Blom you know. 

Usually my wife talks extra loud when she is trying to get me to do ‘something.’ I guess she is also trying to get her Alexa to do ‘something.’ And if her Alexa resembles me …

I wonder why there’s not a device added to this speaker system, a remote of some sort to manage this machinery. Without having to whisper or talk extra loud and stuff!!!

Now wait a minute…

Advertenties

Aardappels voor Friezen

Geplaatst: 22 september, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Mijn vader schilde iedere dag de aardappels. En dat moesten Borgers zijn. Iedere dag peuterde hij spruiten uit de kraters van de aardappels. Zijn tong drukte dan tegen de binnenkant van zijn linkerwang. en maar schillen en maar peuteren. “Borgers zijn de beste aardappels,” zei mijn vader altijd. Van bintjes moest hij niets hebben: “Je kan de Eiffeltoren in die glazige dingen zien. Hollanders hebben geen verstand van aardappels.”

Een paar weken per jaar schraapte mijn vader de aardappels. Want dan waren de Borgers ‘nieuw.’ Schraap, schraap, schraap, met het puntje van zijn tong tegen zijn wang. Met het allergoedkoopste aardappelschilmesje uit de Aldi. En maar peuteren in die kraters. En na gedane arbeid mochten de aardappels rusten in een pannetje water dat de aardappels op de millimeter bedekte. Ook dat stak nogal nauw.

Mijn moeder kookte de aardappels in een speciale, dubbele pan waarin je de aardappels kon stomen. Helaas was mijn moeder nogal kwistig met het zoutgebruik. Ze strooide minstens een eetlepel zout over de Borgers. Ze had een stenen zoutpot met een houten lepel erin. Soms, als je een aardappel opat, proefde je een klont zout. En als je daar dan wat van zei werd mijn moeder boos: “Iedere dag ben ik druk met ‘bla bla, enz, enz’ en wat krijg ik als dank?” Dan hield je je mond verder maar.

Wij aten Borgers; bloemige aardappels die vette jus opzuigen als een uitgedroogde spons. Waar meer zout op zat dan de wekelijkse toegestane hoeveelheid. Echte Friezen willen niet anders. Ik zal wel geen echte Fries zijn.