Post Tagged ‘Ziekenhuis’

De man zonder benen

Geplaatst: 28 april, 2012 in Fictie
Tags:, , ,

Na drie weken mocht hij weer naar huis. Zijn benen waren netjes afgezet, zijn rolstoel zat lekker, de man zonder benen mocht niet klagen. Onderweg naar buiten draaide de man zonder benen in de lift alvast een sigaret. De man zonder benen keek naar zijn broekspijpen waar geen benen meer in zaten. De man zonder benen klopte de draden tabak van zijn lege broekspijpen. De man zonder benen kon zowaar zijn benen nog voelen.

Daar was de bevrijdende buitenlucht. De man zonder benen kon de rook van mederokers op het pleintje al ruiken.
Alsof de man zonder benen als eerste de finish bijna bereikt had stak hij zijn borst vooruit om zo snel mogelijk door de bevrijdende draaideur te kunnen. Nu kon de man eindelijk weer een sigaret opsteken. Zonder benen dit keer maar dat mocht de pret niet drukken. Maar de draaideur draaide niet. Een onvermurwbaar ‘Buiten dienst’ stond op een bordje die speciaal voor rolstoelers op ooghoogte was gezet.
Een schorre schreeuw ontsnapte uit zijn keel. Wanhopig schopte de man zonder benen tegen het bordje. De man zonder benen was even vergeten dat hij geen benen meer had.
Gehaast rolde de man zonder benen naar de zijdeur om buiten te kunnen komen. In zijn haast zag de man zonder benen het randje van de stoep niet en viel om. Maar zijn sigaret hield de man zonder benen stevig vast. De aansteker rolde weg en raakte bijna buiten zijn bereik.

De man zonder benen lag op zijn rug. In de ene hand een sigaret, de andere zijn aansteker. Met een gelukzalig gezicht stak de man zonder benen zijn sigaret op en wilde een een diepe haal nemen.

“U mag hier niet roken,” zei een vriendelijke mijnheer terwijl hij op een bordje wees. “Kijk, daar mag u roken”
Hij tilde de man zonder benen op en droeg hem naar een bankje waar de man zonder benen rustig kon roken. De man zonder benen nam een diepe haal van zijn peuk. De eerste in drie weken. De man zonder benen keek dankbaar naar de vriendelijke man. Toen voelde de man zonder benen een zware druk op zijn borst, een stekende pijn, onnoemlijke benauwdheid. Terwijl de man zonder benen stervend op de grond rolde zag de man zonder benen de benen van de vriendelijke man.
Bokkenpoten met glimmend gepoetste hoeven: vanaf nu mocht de man zonder benen roken in de hel.

Advertenties

Wat gebeurt er in het hoofd van iemand die zoiets bedenkt?
Wat gebeurt er in het hoofd van het VUmc pluche dat toestemming geeft?
Vijfendertig camera’s ophangen bij spoedeisende hulp.

Hoeveel bloed moet er voor de camera vloeien om te scoren?
Hoeveel leed moet er van het beeld spatten om te scoren?
Hoeveel private zaken moeten ze uitzenden om te scoren?
Scoren met dank aan het leed wat je deelt met de dienstdoende dokter gaat veel te ver.

Vooraf toestemming, achteraf toestemming, foutje, slippertje, het maakt niet uit. Het is ronduit schandalig.
Als leek meekijken naar ziekenhuisporno.
Foei Eyeworks

Schaam je heel diep VUmc.
Buig toch niet voor het kijkcijferkanon die al je normen en waarden uit je kop schiet.