Post Tagged ‘twitter’

Toen ik las dat Geert Wilders een ‘geshopt’ plaatje met Alexander Pechtold getweet had en dat Pechtold daar boos om was schudde ik mijn hoofd. Ik moest denken aan mijn kindertijd, toen we van deur naar deur renden en aanbelden. Net zolang tot iemand de deur opendeed en boos werd. Achter ons aan rende. Vruchteloos. En wij maar lachen.

geertpechthold

In dit geval is Geert dan de kleuter en Pechtold de boze mijnheer. Geert en zijn mede-kleuters vinden het prachtig.

pechtholdgeert

Kunt u zich dat overigens voorstellen? Kleine Geert die met-het-puntje-van-zijn-tong-uit-de-mond een plaatje shopt. En dan kakelend van het lachen de tweet plaatst. En dan wachten op de reactie van mijnheer Pechtold. En mijnheer Pechtold reageert. Zoals verwacht. Zoals bedoeld. En dat kleine Geert vanuit zijn bunker victorie kraait.

Ik moet even denken aan die jongen die een foto van de wijkagent tweette. Met een penis op zijn voorhoofd geshopt. (Helaas kan ik de foto niet vinden.) Dat is het emotionele niveau van Geert Wilders. En dat de boze wijkagent dan verontwaardigt verhaal gaat bij de kwajongen; het emotionele niveau van mijnheer Pechtold.

Het emotionele niveau van de Nederlandse politiek heeft het niveau van Bromsnorren en Swiebertjes bereikt. En Saartje is allang vertrokken en de burgemeester geeft niet thuis.

Vergeet overigens niet te stemmen, laat zich u niet gek maken en stem anti-racistisch en laat de xenofobe fascist een poepje ruiken.

Naschrift: De geshopte afbeelding met Alexander Pechtold blijkt achteraf afkomstig te zijn van van Dumpert.

Advertenties

Vanmorgen keek ik uit het raam en ik zag dat het guur weer was. Alles was wit van de sneeuw en het vroor. Na het ontbijt trok ik, dierenvriend die ik ben, warme kleren en handschoenen aan om mijn hond uit te laten. Toen de hond zijn behoefte deed voelde ik door het gure weer de aandrang om zijn drol te laten liggen maar, sociaal dier dat ik ben, besloot ik zijn behoefte toch maar op te rapen met behulp van een voor dat doel gemaakt plastic zakje. Na het geheel opgeraapt te hebben probeerde ik een knoop te leggen in het zakje. Door mijn hinderlijke handschoenen lukte dit niet; ik was genoodzaakt ze even uit te doen, om vervolgens haastig een halfbakken knoop in het poepzakje te kunnen leggen.

Toen ik thuis kwam wreef ik mijn handen warm en vertelde ik mijn vrouw dat we, in tegenstelling tot in Nederland, een witte kerst, zonder zwarte piet, zonder Eskimo, zonder negerzoen en zonder Dion Graus krijgen. Mijn hond kefte blij want hij kreeg een ‘snoepie‘ omdat hij zo netjes gepoept had. ‘Wie is Dion Graus?’, vroeg mijn vrouw.

Met dank aan Noor Labansdochter.

Ongewenste hooghartige gasten

Geplaatst: 12 november, 2015 in Blog, column
Tags:

Gisteren werd ik moe van het gezeik op Twitter. Gezeik over wat iemand wel of niet zei en gezeik over wat iemand tweette waarvoor de persoon gestraft zou moeten worden. De zogenaamde screenshotjes vlogen me om de oren, commentaren en aanvallen op onschuldige personen die naar mijn smaak iets doms op twitter zeiden. En iets doms zeggen of doen overkomt ons allemaal wel eens nietwaar? 

Maar iedereen die een gesprek met die persoon aangaat moet het weten en wordt gewezen op die al dan niet domme Tweet.

Ik voelde hoe ik mezelf inhield en niets deed terwijl iemand afgezeken werd om iets.Mijn energie verdween als sneeuw voor de zon. Ik werd boos. Boos omdat ik niets deed of zei. Boos omdat ik me inhield om maar geen last met de Tweet-agenten te krijgen.

Tweet-agenten die zich volgevreten hebben met steunbetuigingen van weldenkende mensen omdat ze domrechts zo goed wisten aan te pakken. Maar de Tweet-agenten richten hun pijlen nu ook op, wat mij betreft, weldenkende personen.

Tweet-agenten die wantrouwen tot hun core-business hebben gemaakt. Ze kunnen niet anders. Achter iedere komma loert immers een overloper naar domrechts. En moeten ze beschouwd worden als ‘afgeschreven.’ En soms nog niet helemaal. Met je kutknipoog, ‘wie denk je wel dat je bent?’

En toen dacht ik: ‘Wel godverdomme met jullie grote bek, stelletje idioten,’ en meer van dat soort idiomen. U begrijpt, ik heb er genoeg van. En dit soort ongewenste hooghartige gasten schop ik er voortaan uit. En mocht u mij eruit willen schoppen, be my guest, want dit tikwerkje was vooral aan u gericht.

Joris mag niet meer liken

Geplaatst: 8 november, 2015 in Blog, column
Tags:, , , ,

Joris was een fervent liefhebber van Facebook. Hij kon geen genoeg krijgen van liken en geliked worden. Zijn vriendin was ook een liefhebber. En samen liketen ze elkaar tot ze een ons wogen. Maar op een dag ging het helemaal mis. Het was op de dag dat het internet bij Ziggo uitviel en niet bij KPN.

machine-gun-facebook-like1-5466515002508Joris wist dat zijn vriendin op een like van hem zat te wachten en Joris wist dat zijn vriendin bij KPN internette. En Joris zat bij het vermaledijde Ziggo. Joris had geen mobieltje en bij de buren vragen om een like aan zijn vriendin te geven durfde hij niet. Zijn buren waren namelijk van de PVV en hadden een hekel aan Joris die meer linksig was. Bovendien liketen ze hele andere dingen dan Joris zoals ‘AZC-NEE!’ en ‘MINDER MINDER MINDER!’

De volgende dag, na een slapeloze nacht waarin Joris woelde, draaide en droomde over Ziggo-monsters, deed het internet van Ziggo het weer. Joris haastte zich online om alles te liken wat zijn vriendin had gepost. Maar het was al te laat. Joris was ontvriend, Joris kon niet meer bij de posts van zijn vriendin komen: ‘HET WAS UIT MET HET LIKEN! HET WAS UIT MET ZIJN VRIENDIN!’

Joris probeerde nog zijn vriendin via Twitter op andere gedachten te brengen maar ook die poging liep spaak. Zijn vriendin had hem geblokkeerd en bovendien zat ze achter een slotje.

Stilletjes deed Joris de klep van zijn laptop dicht en hij huilde bittere tranen; hij huilde hard en zachtjes tegelijk, net als vroeger, toen internet nog niet bestond, zijn vader nog leefde en Joris nooit goed genoeg was voor wat dan ook.

Joris heeft geen Twitter meer en ook Facebook heeft hij in de ban gedaan. Hij zit nu op een internetforum voor mensen die slechte ervaringen hebben met Twitter en Facebook. Hij heeft contact met een leuk meisje dat opeens niet meer geliked werd door haar ex-Facebook-vriend. En Joris vindt dat heel gemeen.

Het zat me al een paar dagen dwars, de stuitende domheid en kwaadaardigheid van mensen die zoiets tweeten:

En de brave mijnheer Syp Wynia was niet de enige kan ik u verzekeren.

Ik word dan een beetje misselijk. Dat insinueren. Alsof we begrip moeten hebben voor die neonazi. Alsof het begrijpelijk is dat iemand de controle verliest, naar een mes grijpt en een politica overhoop steekt. Dat de lezer wel moet weten waaróm de aanslag is gepleegd. ‘Een gevalletje eigen schuld,’ lijkt mijnheer Wynia te willen zeggen. Want 7500 asielzoekers. Maar toch ook weer niet, hashtag aanslag.

Laf en kwaadaardig zijn dat soort tweets, tenenkrommend voor de weldenkend persoon, een vernedering voor het verkrachte meisje dat een dergelijke tweet leest.

‘Ze had wél een kort rokje aan,’ hashtag verkrachting.