Post Tagged ‘terrorisme’

Op de dag dat er in Engeland en in de rest van het westen getreurd werd over de terroristische aanslag in Londen zijn er, naar het zich laat aanzien, 200 bootvluchtelingen in de Middellandse Zee verzopen. Je kan roepen dat het aan de Turken ligt, dat het aan de mensensmokkelaars ligt, je kan roepen wat je wil, maar het ligt zeker niet aan ‘ons’ dat er vorig jaar 5000 mensen zijn verzopen in de Middellandse Zee. Dat er gisteren 200 mensen verzopen zijn in de Middellandse Zee.

Geboeid en met afschuw keek ik naar de live-verslaggeving van de nasleep van de aanslag in London, de hele wereld keek met afschuw toe. Maar waar is de afschuw als er bootvluchtelingen verzuipen? Als er ziekenhuizen gebombardeerd worden in Syrië? Waar zijn de camera’s? Waar is de verontwaardiging? Waar wordt er getreurd?

En dan lees ik vandaag dat Nederland geen extra vluchtelingen hoeft op te nemen en dat Nederland niet, conform de Europese regels, 8712 mensen uit opvangkampen hoeft toe te laten in Nederland maar dat, tot dusver 1487 opgenomen mensen voldoende is.

Ik bedoel, condoleances sturen naar Engeland en een middelvinger geven aan mensen die huis en haard hebben verlaten om een veilig heenkomen te zoeken, hoe cynisch wil u het hebben?

Advertenties

Na de vreselijke terreuraanval in Londen wordt opnieuw gezegd geschreeuwd dat we nooit mogen toegeven aan terrorisme. Dat we onze democratie niet laten bedreigen door extremisme. En dat we ten strijde zullen trekken tegen terreur. Maar ten strijde trekken tegen terreur levert alleen maar meer terreur op.

Extremisme en terrorisme hebben een voedingsbodem nodig. Zoals bommen gooien op Syrische ziekenhuizen, een aanval, onder valse voorwendselen, op Irak, het negeren van het landjepik door Israel van de Palestijnen, het economisch uitbuiten van landen in Afrika waar wat te halen valt zoals olie, diamanten, zeldzame metalen, tropisch hout, enzovoort, enzovoort.

Mensen komen in opstand tegen het rijke, machtige westen. Want die mensen zijn niet gek en weten dat hun land geplunderd wordt, misbruikt wordt, gestolen wordt om het westerse monster te voeden met olie en andere grondstoffen en weten dat ze een miserabel bestaan lijden voor onze mobieltjes, onze auto, onze levenswijze, onze westerse waarden en welvaart.

Als iemands bestaan weinig waarde heeft en nooit enige waarde zal krijgen vanwege zijn afkomst en/of geloof moet je niet vreemd opkijken dat hij zijn miserabele leven bereid is op te offeren voor een hoger doel, voor een betere toekomst van zijn landgenoten. Moet je niet raar opkijken dat de waanzin van terrorisme een blijvertje zal blijken te zijn.

Terrorisme bestrijd je niet, terrorisme maak je overbodig, door medemenselijkheid, respect en eerlijk delen. Door een hand uit te steken zonder eisen te stellen. Door ‘onze westerse waarden’ los te laten, door de xenofoob te marginaliseren, door te stoppen met het plunderen van landen waar wat te halen valt, door te stoppen met oorlogen te beginnen voor olie en te stoppen met het opdringen van onze superieure westerse waarden.

Intussen gaat het verdrinken in de Middellandse zee onverdroten verder. Want het leven gaat gewoon door, ook na de aanslag in Parijs. Bommen zullen blijven vallen, Daësh (IS) zal doorgaan met terroriseren, vluchtelingen zullen blijven vluchten en de grenzen van Europa blijven dichtgetimmerd met hekken.

Met dit verschil dat de bombardementen verhevigd zullen worden, het aantal verdrinkingsdoden zal toenemen, en de hekken om Europa zullen versterkt worden. En de xenofobie zal toenemen

Op deze manier ontwikkelt Europa zich tot een potdicht xenofoob bolwerk waar ultra-rechtse partijen kunnen groeien als schimmels in een slecht geventileerd huis. Een perfecte voedingsbodem voor het rekruteren van kansloze allochtonen die hun toekomst in Europa door de plee zien worden gespoeld door xenofobie en rassenhaat.

Alleen een tolerant en open Europa zal terrorisme het hoofd kunnen bieden. Xenofobie is nooit de oplossing. Haat is nooit de oplossing. Hoge hekken lossen niets op. Onderdrukking is geen oplossing en bommen, hoe precies ook, hebben niets opgelost. Maar we zullen doorgaan.

aleppoparijs-eifeltorenStel je voor dat Parijs in Syrië zou liggen. Laten we zeggen, op de plek van Aleppo. En dat Aleppo in Frankrijk zou liggen, laten we zeggen op de plek van Parijs. Dan zou de aanslag van Parijs in Aleppo gepleegd zijn. En zou heel de wereld treuren om de aanslag in Aleppo.

Stelt u zich eens voor dat alle Europeanen een tintje zouden hebben en grote zwarte baarden. Alle dames een modieus hoofddoekje zouden dragen. En de mensen in het Midden-Oosten roomblank zouden zijn, zonder hoofddoekjes en zwarte baarden. En dat Europeanen die Arabieren maar eng zouden vinden met hun witte gezichten en hun geschoren kinnen, en de dames met hun onbedekte hoofden, barbaars! 

Stel je voor dat alles omgekeerd is. Behalve de omstandigheden in Syrië, Libië, Irak, en Afghanistan. En dat het getinte Europa met zijn zwarte baarden en modieuze hoofddoekjes de grenzen dicht zou houden voor al die roomblanke vluchtelingen omdat die Europa zouden ontwrichten en terrorisme zouden importeren.

Stel je voor hoe het is om in Aleppo te wonen. En dat u moet vluchten voor het geweld daar. Met uw gezin. En dat u een nummertje bent op een bootje op de Middellandse zee, een statistiek bent die dreigt te verzuipen. Dreigt te worden tegengehouden bij een of andere Europees hekwerk. Omdat u eng bent, omdat u blank bent, en omdat u een terrorist zou kunnen zijn.

Zou u zich dan niet gelukkig prijzen dat u een tintje had en in Parijs woonde?

Boko Haram en meisjes van tien

Geplaatst: 13 januari, 2015 in Blog, column, Maatschappij
Tags:, ,

Twee meisjes die moederziel alleen, met een speciaal op maat gemaakte bomgordel om, doodsbang een drukke markt opgestuurd worden. Misschien zijn de meisjes gehersenspoeld en denken ze dat ze straks in de hemel zullen komen als maagd, waar ze verkracht zullen worden door mannelijke martelaren die zich opbliezen voor Boko Haram.

Een beetje bedremmeld staan de meisjes tussen de mensen op de markt? ‘Zullen we dan maar?’, vraagt het meisje aan haar medeslachtoffer. ‘Ik wil naar mamma,’ zegt het andere meisje, ‘ik durf niet.’ Het meisje dat wel durft troost het bange meisje. ‘Niet huilen, het is zo voorbij en we gaan meteen naar de hemel,’ stelt ze haar gerust, ‘en dan zijn we martelaar en mogen we misschien wel naast Allah zitten, is dat niet fijn?’

Het grote moment is daar. Het ander meisje durft nog steeds niet en huilt zachtjes haar bittere tranen. ‘Ik trek wel aan beide touwtjes,’ zegt de flinkste van het stel streng. Het bange meisje knikt en blijft stilletjes staan. Het bange meisje krijgt een laatste knuffel van haar gezellin. ‘Ik zie je zo weer terug in de hemel,’ fluistert ze zachtjes en trekt aan beide touwtjes. Een moment later een knal, met als resultaat een stel doden en nog meer gewonden en, niet te vergeten, een achteloos berichtje op een Nederlandse webpagina.

Eerder verschenen in Krapuul