Post Tagged ‘Syrie’

Hou je oorlog netjes Assad!

Geplaatst: 7 april, 2017 in Blog, column
Tags:, ,

Een precisiebombardement geeft u en mij het gevoel dat er precies is gebombardeerd. Dat er geen burgerslachtoffer zijn gevallen. U weet misschien nog hoe op die wijze een ‘schone oorlog’ werd gevoerd tegen Irak.

Beelden van leed en drama werden vakkundig als ‘precisie’ op uw beeldbuis vertoont. Iraakse tanks werden opgeblazen door een overmacht aan technologisch superieure Amerikaanse tanks. Over de inhoud van de Iraakse tanks werd niet gesproken. We zagen ze niet eens. Beelden van afgeslachte Iraakse soldaten waren, op enkele uitzonderingen na, nauwelijks voorhanden.

Amerika heeft geleerd van Vietnam. Van de tijd dat beelden van paranoïde Amerikaanse soldaten die Vietnamese burgers vermoordden omdat ze wel eens spionnen van de Vietcong konden zijn de wereld overgingen. Dat ze hele dorpen uitmoordden, napalmbommen gooiden, complete bossen ontbladerden met ‘Agent Orange.’ De tijd dat de Het Amerikaanse leger dacht dat de Vietcong soldaten op zouden raken als je er maar genoeg uitmoordde, de zogenaamde ‘Body count.’

Sindsdien houdt Amerika haar oorlogen netjes. Reporters gaan ‘embedded’ naar het slagveld alwaar ze een rondleiding krijgen van de keurige oorlog die zij voeren met bommen, granaten en technologisch overmacht zonder dat er ook maar een burgerdode is gevallen. Nou ja, hier en daar een enkele burgerdode om te accentueren dat het om een enkeling gaat.

En dan worden we getrakteerd op een gasaanval van Assad. Vreselijke beelden, vies en vuig, wreed en afschuwelijk. Beelden die de realiteit van een oorlog weergeven. Beelden waaraan we niet meer gewend zijn. Beelden die niet ‘schoon’ zijn.

Amerika heeft daarom een paar raketten op het Syrië van Assad gegooid. Schone raketten natuurlijk, waarvan we alleen krijgen te horen hoe succesvol de aanval was en een paar zwart-wit beelden met een wit kruisje krijgen te zien, met als afsluiting een keurige plof.  Zoals het hoort. Want wij zijn de goeden en houden het netjes. En hebben begrip voor die keurige, boze Amerikanen die een nette oorlog wensen.

syrian-restaurant
Ehab and Paula Radwan zijn eigenaars van het Egyptische restaurant.

Vanmorgen werd ik wakker met het nieuws dat twee Syrische vluchtelingen een baan hadden gevonden in een Egyptisch restaurant ergens in Canada. De eigenaar had al jaren gezocht naar een kok die het koken in die stijl machtig was. Dus keek de man eens rond bij de Syrische vluchtelingen die gearriveerd waren en wat bleek: twee koks die niets liever wilden dan (weer) aan het werk gaan werden gevonden en werken inmiddels in het Egyptische restaurant. Twee vliegen in één klap zou je kunnen zeggen, omdat de eigenaar van het restaurant zowel Arabisch als Engels spreekt zodat hij zijn koks Engels kan leren terwijl ze aan het koken zijn.

Waarom de woorden ‘gelukzoekers, tsunami, stroom, grenzen en vol is vol‘ in het bericht niet zijn gevallen is een raadsel. Ik denk dat Canada nog niet zover is als Nederland. Er is nog veel werk te doen.

Ik zag het bericht op CBC tv maar je kan het verhaal hier ook nalezen: CBC news

Het gekrakeel in Geldermalsen was ronduit beschamend en schandalig. Daar lusten de honden geen brood van. Zat ik 15 jaar geleden nog op te scheppen tegen mijn in Canada opgegroeide vrouw over ‘onze’ Nederlandse tolerantie en ruimdenkendheid, nu lijkt het tij definitief gekeerd te zijn.

syrian-refugees-20151211Nu neemt Canada het voortouw wat tolerantie en ruimdenkendheid betreft. Premier Justin Trudeau reist stad en land af om Syrische vluchtelingen welkom te heten en ze een hart onder de riem te steken. Van een ‘azc-nee’ actie hebben ze in Canada nog nooit gehoord.

De pogingen van de vorige premier Harper om Canada islamofoob te maken zijn mislukt. De pogingen van Harper om cannabis te criminaliseren zijn afgestraft. Rechts conservatisme heeft het niet gered in Canada en heeft plaats moeten maken voor het liberale beleid van Trudeau.

Volgens de CBC zijn de Arabische media positief over Justin Trudeau en zijn beleid wat betreft de Syrische vluchtelingen. Trudeau is ‘Superman’ wat hen betreft. Een politicus van het jaar wat mij betreft.

Ik wens Nederland veel wijsheid en sterkte toe met zijn politicus van het jaar. Ik hoop dat er een politicus opstaat die het lef heeft om het tij te keren en Geert Wilders verwijdert als het stuk vuil dat hij is. Een voorbeeld neemt aan Justin Trudeau. Zijn rug recht houdt.

Verdrietvertoon in Parijs

Geplaatst: 11 december, 2015 in Blog, column
Tags:, , , , ,

huilend jongetjeToen Madonna voor de camera’s potsierlijk haar verdriet en medeleven op de plek des onheils in Parijs onder begeleiding van enkele pakkende liedjes demonstreerde, werd ik heel even onpasselijk. Ik voelde mijn tenen krommen tot een ongekende kromheid. De afdrukken van mijn teennagels staan op dit moment nog in mijn hakken.  Ik kan werkelijk niets met dit verdrietvertoon. Welke artiest of of band is nu aan de beurt? Ik vraag me nu af of Britney Spears achter kan blijven, Ik vraag me af of Coldplay al een kaartje heeft geboekt om een traantje te gaan plengen.

Intussen zijn de bommen voor Syrië niet aan te slepen, is het leed dat daar plaatsvindt niet te overzien. Daar worden tranen geplengd die niemand ziet, zonder vertoon, zonder camera’s, zonder pakkende liedjes. Het is natuurlijk ook te riskant voor beroemde artiesten als Bono en Madonna om even naar Aleppo te gaan en een bloemetje te leggen op alle plekken des onheils, een traantje te plengen en de Syriërs een hart onder de riem te steken.

Stel je voor dat hen iets zou overkomen, of ze misschien zelfs zouden omkomen. De wereld zou in diepe rouw zijn, een traantje plengen en misschien een pakkend liedje neuriën.

Joris gaat schaatsen voor Syrië

Geplaatst: 25 november, 2015 in Blog, column
Tags:, , ,

zandstraJoris had van zijn spaarcenten gloednieuwe Zandstra klapschaatsen gekocht. En met die schaatsen wilde Joris iets goeds doen. Een sponsortocht voor Syrië. Joris had daarom bij iedereen in de straat een kaartje in de bus gedaan. Of ze geld wilden geven voor ieder rondje dat hij zou schaatsen.

De meesten van zijn buurtgenoten wilden wel meedoen en voor Joris het wist had hij 20 sponsoren die één euro per rondje wilden betalen. En zo kwam het dat Joris samen met zijn buurman en een paar andere buurtgenoten naar Heerenveen toog om in Thialf zijn ronden voor Syrië te schaatsen.

Nu had Joris in geen jaren meer geschaatst, maar het is zoals Joris altijd zei: ‘Jong geleerd, oud gedaan.’ Bovendien waren dit Zandstra schaatsen, en die zijn van goede kwaliteit. En het waren klapschaatsen; daarop kun je nog harder dan op gewone schaatsen.

Toen Joris zijn schaatsen had ondergebonden en voorzichtig ging staan haalde hij opgelucht adem dat alles goed ging en hij schaatste naar de baan. Maar nog voor Joris de baan bereikte ging het fout. Zijn linkerbeen gleed naar links en zijn rechterbeen gleed naar rechts. En voor hij het wist stonden zijn benen te wijd uit elkaar om zijn voeten nog op te kunnen tillen.

Tergend langzaam gleed Joris in een spagaat. Joris voelde hoe zijn spieren en pezen onder zijn kruis scheurden. Joris schreeuwde het uit van de pijn. Er werd een ambulance gebeld om Joris naar het ziekenhuis ‘de Tjongerschans’ te brengen waar Joris werd opgelapt alvorens hij in een rolstoel werd gezet en weer naar huis kon.

Je begrijpt, Joris had geen cent bijeen geschaatst voor Syrië. Bovendien maakte Joris al zijn eigen risico voor zijn zorgverzekering in een keer op en dat viel  nog duurder uit dan zijn schaatsen. Om de schade te beperken verkocht Joris zijn Zandstra schaatsen voor een habbekrats. De buurtvereniging, die medelijden had met Joris besloot ook een steentje bij te dragen en stuurde hem een bloemetje met ‘word snel weer beter.’

 

aleppoparijs-eifeltorenStel je voor dat Parijs in Syrië zou liggen. Laten we zeggen, op de plek van Aleppo. En dat Aleppo in Frankrijk zou liggen, laten we zeggen op de plek van Parijs. Dan zou de aanslag van Parijs in Aleppo gepleegd zijn. En zou heel de wereld treuren om de aanslag in Aleppo.

Stelt u zich eens voor dat alle Europeanen een tintje zouden hebben en grote zwarte baarden. Alle dames een modieus hoofddoekje zouden dragen. En de mensen in het Midden-Oosten roomblank zouden zijn, zonder hoofddoekjes en zwarte baarden. En dat Europeanen die Arabieren maar eng zouden vinden met hun witte gezichten en hun geschoren kinnen, en de dames met hun onbedekte hoofden, barbaars! 

Stel je voor dat alles omgekeerd is. Behalve de omstandigheden in Syrië, Libië, Irak, en Afghanistan. En dat het getinte Europa met zijn zwarte baarden en modieuze hoofddoekjes de grenzen dicht zou houden voor al die roomblanke vluchtelingen omdat die Europa zouden ontwrichten en terrorisme zouden importeren.

Stel je voor hoe het is om in Aleppo te wonen. En dat u moet vluchten voor het geweld daar. Met uw gezin. En dat u een nummertje bent op een bootje op de Middellandse zee, een statistiek bent die dreigt te verzuipen. Dreigt te worden tegengehouden bij een of andere Europees hekwerk. Omdat u eng bent, omdat u blank bent, en omdat u een terrorist zou kunnen zijn.

Zou u zich dan niet gelukkig prijzen dat u een tintje had en in Parijs woonde?

Vandaag, tijdens mijn ochtendwandeling mijmerde ik over hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Bommen op Libië, bommen op Syrië, bommen op Irak. En als slagroom op de taart, politieagenten in de hoofdstad van Afghanistan… Alles om de westerse normen en waarden in die landen aan de man te brengen. Terrorisme moest gestopt worden.

En na al onze pogingen om vrede te stichten in die landen, vluchten mensen voor onze vredesbommen, vluchten mensen voor een of andere rebellenbeweging, vluchten mensen voor IS of een ander product van de westerse vredesvoedingsbodem die we geplant hebben in die streken.

En daar zit je dan met de puinzooi. En een aanval op Parijs. Ik voelde me een beetje verdrietig worden. Want zonder te kijken hoe het allemaal zover heeft kunnen komen roept men nu om nog meer oorlog tegen terrorisme, nog meer bommen, nog meer geweld. Want dat zal ze leren. Jaja.

Intussen zetten we nog grotere oogkleppen op, gooien we hekken met prikkeldraad om onze grenzen en laten we toe dat er duizenden vluchtelingen verzuipen die vluchten voor het geweld waar wij ooit mee begonnen zijn. En nog steeds mee bezig zijn. En toen dacht ik: ‘Jezus!, kunnen we alsjeblieft weer opnieuw beginnen?’