Post Tagged ‘School’

Joris en de schoonmaakneger

Geplaatst: 3 september, 2016 in Blog
Tags:, ,

Op een goede dag moest Joris nablijven van meester. Hij had niet goed opgelet en was bovendien voor de derde keer te laat. En drie keer te laat te laat op school komen is voor straf een uur nablijven.

meesterJoris zat tegenover de meester. De meester keek het huiswerk na en deelde cijfers uit.

Plots ging de deur open. Een grote zwarte mijnheer stapte de klas binnen. Met een emmer met zeepsop en een dweil. In zijn hand had hij een poetsdoek. Met grote ogen keek Joris de zwarte mijnheer na. Joris had namelijk nog nooit een neger gezien.

‘Maak je geen zorgen,’ zei de meester, ‘deze neger woont al heel lang in Nederland, hij komt uit Angola en gaat iedere week naar de kerk. Is dat niet zo Lunga?’ ‘Ja bwana Meester, en ik ben heel dankbaar dat ik hier als neger mag werken.’ Meester knikte goedkeurend en maakte voor de zekerheid een geruststellend briefje over de schoonmaakneger voor de andere leerlingen. Want zo was meester.

schoonmaakneger

Advertenties

In de Touwen! (2)

Geplaatst: 10 april, 2011 in Fictie, Herinneringen, Mensen
Tags:,

Ziezo, nog even kutten met gym en naar huis,.. Godver…, touwklimmen? Waar is die lul van een gymleraar mee bezig? Waarom niet voetbal of zo? Nou ja, het moet maar weer. Eens kijken of ik als eerste het plafond kan aantikken. Godverdomme, uitslovertje eikel eerst, ik geef hem nog eens een doodschop. Ah gossie, onze papzak staat nog op de grond.. beetje springen tegen het touw, dat wordt echt helemaal niks gymleraartje. Zie je dat niet? Kijk eens aan, moet dat dikkerdje het nog eens proberen ? Wat een kansloze vertoning zeg, zieluuuuug. Moet die twee zo meteen ook maar een doodschop geven. Ik ben benieuwd wie er dan harder jankt, onze papzak of die kansloze lul van een gymhomo.

In de Touwen!

Geplaatst: 9 april, 2011 in Fictie, Herinneringen, Mensen
Tags:,

Daar sta ik dan, in mijn korte broek, T-shirt en gympen, klaar om een opdracht uit te voeren voor onze gymleraar. De opdracht hangt aan het plafond: Touwklimmen.
Ik heb me altijd afgevraagd hoe je van iemand als ik, een kereltje, gespeend van enig atletisch vermogen, ietwat mollig en trager dan gemiddeld, zoiets kunt verlangen.
Ik grijp naar het touw, en doe een poging me op te trekken om na enkele seconden weer veilig op de grond te staan. Mijn klasgenoten tikken inmiddels het plafond aan. Nog een keer proberen, “Je kan het!” moedigt de leraar me aan. Een paar moedeloze pogingen later schud hij zijn hoofd. Ik doe hetzelfde en vraag me af of ik hem moet troosten.

Mijn Nationale Boomplantdag

Geplaatst: 1 april, 2011 in Herinneringen
Tags:, , ,

Als pinguïns liepen we in een rijtje van school naar de straat die met vlaggen was versiert om ons boompje te planten. Iedere leerling kreeg een plek toegewezen waar een gat mocht worden gegraven voor het hem- of haar toegewezen boompje. Enthousiast groef ik een gat en plantte een boom. Nadat ik de modder had aangestampt keek ik trots naar ‚mijn’ boom.
Iedere dag, als ik naar school liep, keek ik even naar het boompje dat ik geplant had, wachtend op de eerste groeispurt waaruit zou blijken dat mijn boom een grote boom zou worden.
In het weiland achter mijn boom werd intussen druk gewerkt; er werden nieuwe huizen gebouwd. Boerderijen werden gesloopt, de koeien verdwenen uit het land en geluiden van heipalen denderden dagelijks door het dorp. Uiteindelijk werd ook de straat onder handen genomen.
Ik liep naar school. Alle boompjes waren weg. Mijn boom was weg. Ik voelde een gelaten teleurstelling, alsof er nooit boompjes waren geweest, een verlies zonder rouw. Als kind neem je dingen zoals ze zijn.
Als je nu door de straat loopt waar ik mijn boompje had geplant zie je naast de straat een betonnen stoeprand en een voetpad, met daarop aansluitend keurige tuintjes van de huizen die in het groene weiland gebouwd zijn. Van het feestelijke ‚Nationale Boomplantdag’ anno 1970 is in Wergea is geen spoor meer te bekennen.

Mijnheer Graafsma

Geplaatst: 28 maart, 2011 in Herinneringen
Tags:, , ,

Enthousiast wees hij van krijtbord naar leerling, met een aanmoedigend “yes? yes?” Meneer Graafsma; leraar Engels, enthousiast, kettingroker, soms beneveld.

Dan vertelde hij over zijn zoons liefdevol, bewonderend, begeesterd, wild gebarend,… Eerbiedig luisterden we naar zijn verhalend verdriet, zijn passie….hulpeloos. Het syndroom van Down, de strop om zijn trots, verzacht met een nevel…. Het werd tijd voor zijn pensioen, afscheid….Onze geliefde leraar Engels…weg….

We hoorden gefluister over zijn drinken, zijn kroeglopen, zijn pijn… Ik wilde het niet weten, niemand wilde het weten… Leerlingen en collega’s die Graafsma kenden kregen een bericht van de directeur… Meneer Graafsma is dood…..
Het syndroom van Down, de strop om zijn trots, had een eind aan een leven gemaakt: Zijn leven.