Post Tagged ‘Rotterdam’

Ik zit nu al tien minuten te zoeken om woorden om hier iets van te zeggen. Het enige wat ik kan weet is dat ik het niet precies weet, dat u het niet precies weet en dat niemand het precies weet. Men voelt zich steeds vlugger in het nauw gedrukt, steeds minder veilig op straat en daar wil men iets mee doen.

Dus gaan we fluiten naar een mooie dame verbieden. Het hinderlijk volgen verbieden. Iemand in het nauw drijven verbieden. De straat is eng en daarom gaan we regels bedenken die bevestigen dat het eng is op straat. Iemand die fluit is eng. Iemand die roept dat hij u knap vindt is eng. Uiteindelijk is iedereen eng. Seksueel eng.

Gelukkig ben ik niet eng. Ik loop, met mijn baseballcap over mijn hoofd getrokken licht gebogen over straat. Ik wil niet opvallen. Stel je voor zeg, dat ik opval, dat ik ‘iets raars’ doe, dat ik fluit of sis.

Ik loop achter een meisje dat in dezelfde richting wandelt als ik. Ik stop ik even. Doe niet al te vrolijk of blij. Zeg niets. ‘Vooral niet fluiten!‘ Wacht tot ze uit het zicht is. Om vervolgens opgelucht, zonder brokken te hebben gemaakt naar huis te lopen.

En het is stil op straat.

Jas afgepakt

Geplaatst: 3 januari, 2017 in Blog, column
Tags:, , ,

jas

Een totaal versleten jas. Te oud om te (her)gebruiken. Te smerig om schoon te maken. Maar goed genoeg om de dakloze warm te houden. En die pakt een agent dan trots af.

En die jas ligt nu waarschijnlijk ergens bij het vuil. De dakloze moet op zoek naar een nieuwe jas. Want hij heeft het koud. Het is immers winter.

De tweet maakt duidelijk hoeveel plezier agenten hebben als ze iets kunnen afpakken van een zwerver.

En hoe langer in naar de tweet kijk, hoe misselijker ik word. Toch blijf ik kijken en laat ik de tweet tot me doordringen.

En toen viel mijn oog op een embleem.

En dus pakken we de jas af. Pakken we zijn zelfrespect af. Schoppen we hem op straat. In de nacht, in de kou.

En onrechtmatig afgepakt.

 

Nette buurt

Geplaatst: 1 september, 2016 in Blog, column
Tags:, , , ,

Vroeger woonde in iedere straat wel een alcoholist, een gek of iemand met een geestelijk, en/of lichamelijk ongemak. Een bochel op de rug van je opa was nog doodgewoon. En als iemand raar deed was er altijd wel iemand in de buurt die de boel suste dan wel corrigeerde. Kortom, er was altijd wel wat te doen in de straat. En iedereen kende elkaar.

Tegenwoordig wil men geen lawaaiige mensen meer. Geen mensen die anders zijn meer. Men wil nette buurten waar men zich niet met elkaar hoeft te bemoeien. Achterstandswijken moeten netjes. Mensen die hun toevlucht zochten tot achterstandswijken omdat er anders geen plek voor hen was moeten weg. Iedereen die een vlekje heeft of zich vervelend gedraagt wordt op straat geschopt. Dakloos, kansloos, zelfs God kan je niet meer redden.

Van sociale controle is geen sprake meer. Is ook niet nodig. De politie bepaalt wie je buurman wordt. De politie bepaalt of je überhaupt een huis mag huren.

De achterstandswijk wordt een nette buurt. Een keer overlast en je wordt vervangen door een keurig persoon met een verklaring van goed gedrag en een goedkeurende knik van de politie. (Voor jou duizend anderen…)

Want er is een tekort aan huurwoningen, dus kunnen we die lastpakken op straat zetten.

Rotterdam wordt een politiestad, en als dat je niet bevalt donder je maar op.