Post Tagged ‘Roken’

Sterf met je Stivoro.

Geplaatst: 17 oktober, 2016 in Blog, column
Tags:, , , , ,

Eind 1998 stopte ik met roken. Van gemiddeld een pakje zware Van Nelle per dag naar niks. Stoppen met roken is een gruwel. Bij mij duurde het 3 maanden voor het verslavingsleed achter de rug was. 3 maanden lang snakken naar een sigaret, die je dan niet opstak. Golven van overweldigende trek die ik moest weerstaan. Maar ik zette door, en ik rook niet meer. ‘Hoewel ik er nog regelmatig een opsteek in mijn dromen en me bij het wakker worden soms afvraag of ik nou gestopt ben of niet?’

En gisteren keek ik naar een aflevering ‘Andere Tijden’ via uitzending gemist. Het ging over het destijds door mij gehate Stivoro en hun acties om het ongestoorde roken te verhinderen. Ik voelde de weerzin die ik had tegen Stivoro. En ik voelde melancholiek. Ik miste mijn sigaret.

Onbezorgd roken op de middelbare school, toen ik nog Samson (nee niet Samsom) rookte en iedereen vond dat ik zou moeten overstappen op Drum, want Drum is pittig en halfzwaar. Ik weet nog dat, als ik zat te zuipen, Samson te licht vond en dat ik daarom dan zware Van Nelle rookte, om uiteindelijk definitief over te stappen op zware Van Nelle.

Ik vond het destijds allemaal wel stoer en interessant. Als ik het allemaal over mocht doen zou ik het waarschijnlijk precies weer zo doen. Dat voelde ik gisteren heel duidelijk. Blijkbaar mis ik de tijd dat ik lekker zat te paffen en Stivoro van mij mocht sterven.

Advertenties

De man zonder benen

Geplaatst: 28 april, 2012 in Fictie
Tags:, , ,

Na drie weken mocht hij weer naar huis. Zijn benen waren netjes afgezet, zijn rolstoel zat lekker, de man zonder benen mocht niet klagen. Onderweg naar buiten draaide de man zonder benen in de lift alvast een sigaret. De man zonder benen keek naar zijn broekspijpen waar geen benen meer in zaten. De man zonder benen klopte de draden tabak van zijn lege broekspijpen. De man zonder benen kon zowaar zijn benen nog voelen.

Daar was de bevrijdende buitenlucht. De man zonder benen kon de rook van mederokers op het pleintje al ruiken.
Alsof de man zonder benen als eerste de finish bijna bereikt had stak hij zijn borst vooruit om zo snel mogelijk door de bevrijdende draaideur te kunnen. Nu kon de man eindelijk weer een sigaret opsteken. Zonder benen dit keer maar dat mocht de pret niet drukken. Maar de draaideur draaide niet. Een onvermurwbaar ‘Buiten dienst’ stond op een bordje die speciaal voor rolstoelers op ooghoogte was gezet.
Een schorre schreeuw ontsnapte uit zijn keel. Wanhopig schopte de man zonder benen tegen het bordje. De man zonder benen was even vergeten dat hij geen benen meer had.
Gehaast rolde de man zonder benen naar de zijdeur om buiten te kunnen komen. In zijn haast zag de man zonder benen het randje van de stoep niet en viel om. Maar zijn sigaret hield de man zonder benen stevig vast. De aansteker rolde weg en raakte bijna buiten zijn bereik.

De man zonder benen lag op zijn rug. In de ene hand een sigaret, de andere zijn aansteker. Met een gelukzalig gezicht stak de man zonder benen zijn sigaret op en wilde een een diepe haal nemen.

“U mag hier niet roken,” zei een vriendelijke mijnheer terwijl hij op een bordje wees. “Kijk, daar mag u roken”
Hij tilde de man zonder benen op en droeg hem naar een bankje waar de man zonder benen rustig kon roken. De man zonder benen nam een diepe haal van zijn peuk. De eerste in drie weken. De man zonder benen keek dankbaar naar de vriendelijke man. Toen voelde de man zonder benen een zware druk op zijn borst, een stekende pijn, onnoemlijke benauwdheid. Terwijl de man zonder benen stervend op de grond rolde zag de man zonder benen de benen van de vriendelijke man.
Bokkenpoten met glimmend gepoetste hoeven: vanaf nu mocht de man zonder benen roken in de hel.