Post Tagged ‘Politie’

Joris en de inbrekers

Geplaatst: 22 april, 2017 in Blog, column, Fictie
Tags:, ,

Op een kwade nacht werd er ingebroken in het huis van Joris. Joris werd wakker van het gerommel in de kamer. Joris, angstig als hij was, verroerde zich niet en hield zijn adem in. Stel je voor dat de inbrekers hem zouden vinden en…
Joris hoorde hoe de inbrekers de trap op liepen en zijn slaapkamerdeur openden. Joris zweette peentjes en wilde al om genade smeken.
Een van de inbrekers lachte en stapte op Joris af die zich nog dieper onder de dekens probeerde te verstoppen: ‘Doe me alsjeblieft geen pijn…’
‘Wij zijn nep-inbrekers,’ zei een van de inbrekers plechtig: ‘In samenwerking met de politie breken wij in in huizen om de mensen te wijzen op het gevaar van inbrekers.’
Joris bedankte de nep-inbrekers en beloofde dat hij voortaan beter zou opletten als hij iets hoorde en er misschien ingebroken werd.

Sindsdien slaapt Joris niet zo lekker meer als vroeger; dat is maar goed ook want voor je het weet staat er een echte inbreker voor je neus en een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Advertenties

Jas afgepakt

Geplaatst: 3 januari, 2017 in Blog, column
Tags:, , ,

jas

Een totaal versleten jas. Te oud om te (her)gebruiken. Te smerig om schoon te maken. Maar goed genoeg om de dakloze warm te houden. En die pakt een agent dan trots af.

En die jas ligt nu waarschijnlijk ergens bij het vuil. De dakloze moet op zoek naar een nieuwe jas. Want hij heeft het koud. Het is immers winter.

De tweet maakt duidelijk hoeveel plezier agenten hebben als ze iets kunnen afpakken van een zwerver.

En hoe langer in naar de tweet kijk, hoe misselijker ik word. Toch blijf ik kijken en laat ik de tweet tot me doordringen.

En toen viel mijn oog op een embleem.

En dus pakken we de jas af. Pakken we zijn zelfrespect af. Schoppen we hem op straat. In de nacht, in de kou.

En onrechtmatig afgepakt.

 

Nette buurt

Geplaatst: 1 september, 2016 in Blog, column
Tags:, , , ,

Vroeger woonde in iedere straat wel een alcoholist, een gek of iemand met een geestelijk, en/of lichamelijk ongemak. Een bochel op de rug van je opa was nog doodgewoon. En als iemand raar deed was er altijd wel iemand in de buurt die de boel suste dan wel corrigeerde. Kortom, er was altijd wel wat te doen in de straat. En iedereen kende elkaar.

Tegenwoordig wil men geen lawaaiige mensen meer. Geen mensen die anders zijn meer. Men wil nette buurten waar men zich niet met elkaar hoeft te bemoeien. Achterstandswijken moeten netjes. Mensen die hun toevlucht zochten tot achterstandswijken omdat er anders geen plek voor hen was moeten weg. Iedereen die een vlekje heeft of zich vervelend gedraagt wordt op straat geschopt. Dakloos, kansloos, zelfs God kan je niet meer redden.

Van sociale controle is geen sprake meer. Is ook niet nodig. De politie bepaalt wie je buurman wordt. De politie bepaalt of je überhaupt een huis mag huren.

De achterstandswijk wordt een nette buurt. Een keer overlast en je wordt vervangen door een keurig persoon met een verklaring van goed gedrag en een goedkeurende knik van de politie. (Voor jou duizend anderen…)

Want er is een tekort aan huurwoningen, dus kunnen we die lastpakken op straat zetten.

Rotterdam wordt een politiestad, en als dat je niet bevalt donder je maar op.

Ik krijg het niet uit mijn kop. Een agent die bedelaars met dieren vergelijkt. En ik zit me hier werkelijk op te vreten.

U, bedelaar die minder dan niets heeft, bent iets dat je niet moet voeren, geen geld mag geven. ‘Want dan komt u terug.’ U bedelaar, die door welke omstandigheden dan ook in deze situatie terecht bent gekomen, mag creperen als een beest. Alsof u ongedierte bent.

U verdient geen medemenselijkheid. Want u ben minder dan een mens. U bent ontmenselijkt.

 “Dit is Radio Milles Collines, jouw radio. De Tutsi heersten over ons, zij willen macht. Die kakkerlakken lieten ons werken als slaven, ze pikten alle rijkdom in. Richt wegversperringen op, pik de spionnen van het RPF eruit, laat de hoofden van de Tutsi achter aan de kant van de weg.”

Dat gebeurt er met mensen die je ontmenselijkt. Ik chargeer, ik weet het. Maar daar moet ik dan aan denken. Ik wordt hier zo verdrietig van. Ik heb er geen woorden voor. Wel voorbeelden. En u mag zelf een voorbeeld bedenken.

bedelaars.jpg

In Zwolle en Deventer wordt het uitkijken geblazen.
Zeventig agenten van het korps IJsselland lopen daar rond met een langere wapenstok.
Elf centimeter extra lengte en meer gewicht. Verzetten is zinloos.
De klappen komen zo hard aan dan u om genade zult smeken.
Agenten, hongerend naar wraak omdat ze zolang met een lachwekkend kort en licht stokje hebben moeten slaan, slaan terug.
En u, uitgaanspersoon in Zwolle en Deventer zal als proefkonijn uw diepere wonden mogen likken.

Mocht u in die regio met- of zonder reden in elkaar gemept worden met een langere wapenstok die harder aankomt dan gewoonlijk, maakt u zich geen zorgen: Het is slechts een proef. Jaap Timmer doet onderzoek en dankt u vriendelijk voor uw medewerking.

De vluchtautobranche heeft officieel geprotesteerd tegen de aanschaf door de politie van vier opgevoerde Volvo V70’s die ruim 250 kilometer per uur kunnen halen.

“We zijn nu genoodzaakt onze vluchtauto’s sneller te maken hetgeen ten koste gaat van de veiligheid van de vluchters, tegenliggers en achtervolgers. Tevens zullen vluchtwagens moeilijker te verzekeren zijn en meer wegenbelasting moeten betalen. De huidig maximumsnelheid van vluchtwagens is rond de 200 kilometer per uur hetgeen een veilige en betaalbare vluchtsnelheid is.”

De vluchtautomakers zijn inmiddels bezig de specificaties van hun auto’s aan te passen. Ook wordt er overlegd over een statiegeldregeling voor vluchtauto’s om het dumpen van vluchtwagens zo onaantrekkelijk mogelijk te maken en daarmee de kosten van vluchtwagengebruik zo veel mogelijk te drukken.

Zachtjes opent de man de scanner en zet zijn printer aan, Hij legt de originelen op het glas en sluit de deksel. Hij drukt op de startknop, de scanner begint te zoemen en de printer brengt het papier in de aanslag. Als de printer zijn werk gedaan heeft grijpt de man zijn schaar. Met uiterste precisie knipt de man zijn falsificaties uit. Voorzichtig plakt hij ze in het boekje. Bedremmeld toon hij zijn werkstuk aan de caissière. Ze springt op. “Valsemunterij!” roept ze verontwaardigd. Aan de arm van de politie gaat de man naar het bureau.

Schaam je winkelpersoneel! Waarom niet een waarschuwing voor zijn zegelboekjes, en de stripboekjes voor zijn kleinzoon alsnog meegegeven met een strenge vermaning. En hou politie en de pers er toch buiten!

Met iets andere bewoordingen gepubliceerd in 120w.nl.