Post Tagged ‘Dood’

Ik moest vanmorgen grasmaaien. De uitgebloeide paardenbloemen stonden tot aan mijn oksels en de atmosfeer was verzadigd met vrolijk dartelende paardenbloemzaadjes. Allergiecode knalrood.

Tijdens het maaien zag ik een dood jong vogeltje, onder onze spar. Ik vroeg mijn vrouw of ze een hondenpoepzakje voor me wilde halen. Ik raapte het diertje op en deed het quasi-achteloos in het zakje, legde er een keurige knoop in en gooide het in de vuilnisemmer.

Na het grasmaaien ging ik even zitten om het resultaat van mijn arbeid te bewonderen. Ik zag ‘onze’ lijster. Hij vloog naar zijn nest in onze spar. De vertrouwde piepjes van de jonge vogeltjes bleven uit. Ik zag hoe de lijster het lege nest van alle kanten bekeek. Ik voelde me een beetje verdrietig. ‘Hij zal een nieuw nest bouwen en het nog eens proberen,’ zei ik geruststellend tegen mijn vrouw. Zei ik geruststellend tegen mezelf.

Advertenties

Hij heeft een kind doodgereden

Geplaatst: 28 april, 2016 in Blog, column
Tags:, ,

Er was eens een hele lieve, aardige man. Hij was ruim in de veertig en reed op een Zündapp brommer. Hij was altijd op tijd op zijn werk; iedere ochtend, klokslag 3 uur begon hij zijn dienst. Hij was controleur bij het beladen van vrachtwagens met zuivelproducten en, als de chauffeur er om welke reden dan ook niet was, reed hij de vrachtwagen vakkundig en foutloos voor de baan, want hij wilde niets liever dan een voorsprong behalen andere vrachtwagen beladers. En vaak met succes, en daar was hij best trots op. Hij ging zelfs zo ver dat hij meestal een half uur eerder begon dan zijn collega’s. Om alvast een voorsprong te hebben.

zundappIedere zaterdag, reed de man met zijn brommer naar Leeuwarden, met zijn vrouw achterop, om boodschappen te doen. Geen gezicht kan ik u verzekeren, en ik vroeg me dan ook af waarom de man geen rijbewijs had of zo. Ik besloot eens navraag te doen. Niet bij de man zelf, maar bij een van zijn collega’s, ik wilde hem niet voor het hoofd stoten, bovendien was hij in mijn ogen al een ‘oude’ man, iemand van een andere planeet.

‘Hij heeft wel een rijbewijs gehad,’ was het antwoord, ‘en een auto. Maar hij heeft een kind doodgereden die in een doos op de weg speelde. Hij heeft zijn auto weggedaan en nooit meer achter het stuur gezeten.’

Ik was behoorlijk onder de indruk van het relaas. En ik moest vanmorgen aan de lieve man op zijn brommer denken. Toen ik het verhaal las van de 18 jarige jongen die een 3 jarig kind heeft doodgereden. En er helemaal ondersteboven van was. Een vreselijke ervaring. Voor alle betrokkenen.

Ik heb geen rijbewijs. Ook nooit gehad. Ik ben liever de lieve man met de Zündapp. Altijd op tijd naar het werk. En op zaterdag met mijn vrouw achterop naar Leeuwarden tuffen. En we trekken ons niets aan van de goegemeente die ons hoofdschuddend nakijkt.

4 maanden dood

Geplaatst: 15 april, 2016 in Blog, column, Dingen van de dag
Tags:

Dood zijn en na 4 maanden naast je bed gevonden worden. Door de automatisering. Geen melkboer meer aan de deur. Geen huurbaas meer aan de deur. Niemand die je elektriciteit- of gasmeter controleert. Slimme meters en automatische incasso. Alles wordt betaald en automatisch voor je afgehandeld.

In de toekomst zullen de ouderen door robots verzorgd worden. En als u op respectabele leeftijd doodgaat blijft de robot u verzorgen. Want de robot heeft niet door dat u kassiewijle bent. Dus zal de robot uw stoffelijk overschot een bad geven. En u eten voeren. U morst. De robot veegt uw mond schoon en brengt u naar bed. Want het is al laat. En u mag zich niet te druk maken. U moet morgen gezond weer op.

Bron

Silent Witness

Geplaatst: 20 juni, 2012 in Fictie
Tags:, ,

Een harde klik doorbreekt het monotone gezoem van de koeling. De lijkschouwer begint zijn dag.

Doodstil controleert de lijkschouwer het vuil onder mijn nagels, zoekt hij om hardhandige blauwe plekken.
Ik lig hier voor dood op een roestvrijstalen tafel. Iemand wil weten waarom ik dood ben.
Zo nu en dan galmt er vaktaal voor lijkschouwers de lege kilte in.

Ik lig hier voor dood. Maar waarom voel ik dan? Het zeurende gekriebel van zijn onderzoekende handen? De kou van de roestvrijstalen tafel?
Met mijn laatste, stille schreeuw van pijn maakt de snijdende lijkschouwer een eind aan de schijn van mijn dood.
Mijn hart word gewikt en dan gewogen in een weegschaal.
Er galmt vaktaal voor lijkschouwers de lege kilte in.

Haar muziek is nooit mijn smaak geweest. Het enige wat me aan haar opviel waren haar dunne, breekbare armpjes.
Ik vond het een beetje zielig, zo’n magere, naar een snuifje coke verlangende, anorexia verschijning. En daarna optreden alsof ze volkomen gelukkig was.
Onwillekeurig dacht ik terug aan dat meisje van de Carpenters. Ook zo dun, ook hongerend naar iets anders dan eten.
Nu zitten Caren en Witney samen in de hemel, elkaar tips te geven hoe ze het beste op gewicht kunnen blijven in de gewichtloze hemel.
Samen zweven ze door het hemels gewelf, wanhopig zoekend om een weegschaal die die hun kan vertellen hoeveel ze nog kunnen afvallen.
Want waar je ook bent, je neemt jezelf altijd mee.

De Sprong

Geplaatst: 23 april, 2011 in Fictie
Tags:, , , , , , ,

Met speels gemak maakte Nathalie een achterwaartse sprong over het hek. Nathalies rechterbeen zwaaide bevallig omhoog. Nathalies korte rok kreeg minder dan een moment een opwindende inkijk, dat een bewonderend “ooh!” ontlokte aan haar minnaar. Nathalies linker been zette krachtig af. Toen Nathalie de opwaartse beweging inzette, voelde ze een onhoorbaar kraakgeluid, die haar sprong de noodzakelijke energie ontnam. Met haar lach nog op het gezicht, voelde Nathalie een spijl van het hek in haar rug dringen Ze voelde op het moment dat de tweede spijl in haar onderrug drong niks meer. Er liep warm bloed uit Nathalies lach, haar mooie benen waren krachteloos en haar smaragd groene ogen waren gebroken.
Natalies linker pump had haar sprong een hak gezet.

Verlies

Geplaatst: 8 april, 2011 in Poëzie
Tags:, ,

Een leegte is in mijn ziel gedumpt.
Ze wil me niet meer.
Ik voel me verloren, en kijk eens op.
Er is niets, niets wat mij kan verheffen.
Het verlies heeft me verslagen.
Ik ben leeg, als een geruimde kippenhok.
Waar het gas nog waart.
Als een mist, stekend in mijn neus.
De dood is wat me nog rest.
De rust die ik zoek.
Gevonden in duister en lusteloos zwart.