Archief voor de ‘Herinneringen’ Categorie

Aardappels voor Friezen

Geplaatst: 22 september, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Mijn vader schilde iedere dag de aardappels. En dat moesten Borgers zijn. Iedere dag peuterde hij spruiten uit de kraters van de aardappels. Zijn tong drukte dan tegen de binnenkant van zijn linkerwang. en maar schillen en maar peuteren. “Borgers zijn de beste aardappels,” zei mijn vader altijd. Van bintjes moest hij niets hebben: “Je kan de Eiffeltoren in die glazige dingen zien. Hollanders hebben geen verstand van aardappels.”

Een paar weken per jaar schraapte mijn vader de aardappels. Want dan waren de Borgers ‘nieuw.’ Schraap, schraap, schraap, met het puntje van zijn tong tegen zijn wang. Met het allergoedkoopste aardappelschilmesje uit de Aldi. En maar peuteren in die kraters. En na gedane arbeid mochten de aardappels rusten in een pannetje water dat de aardappels op de millimeter bedekte. Ook dat stak nogal nauw.

Mijn moeder kookte de aardappels in een speciale, dubbele pan waarin je de aardappels kon stomen. Helaas was mijn moeder nogal kwistig met het zoutgebruik. Ze strooide minstens een eetlepel zout over de Borgers. Ze had een stenen zoutpot met een houten lepel erin. Soms, als je een aardappel opat, proefde je een klont zout. En als je daar dan wat van zei werd mijn moeder boos: “Iedere dag ben ik druk met ‘bla bla, enz, enz’ en wat krijg ik als dank?” Dan hield je je mond verder maar.

Wij aten Borgers; bloemige aardappels die vette jus opzuigen als een uitgedroogde spons. Waar meer zout op zat dan de wekelijkse toegestane hoeveelheid. Echte Friezen willen niet anders. Ik zal wel geen echte Fries zijn.

Van de regen in de drup

Geplaatst: 16 maart, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Een oeroude herinnering aan een regenbui; een stortbui. Het water kletterde naar beneden terwijl ik naar de kleuterschool wandelde. En ik zag hoe de grote, zware regendruppels opspatten van de klinkers op de straat. En ik werd bang, was bang om te verzinken in het natuurgeweld dat zich onder mijn voeten afspeelde. En dan stopt de herinnering. Dat is het. Een emotie met beeld. Een moment dat me altijd bijbleef. Geen begin en geen eind.

Ik ben nog steeds nieuwsgierig hoe het avontuur afliep. Maar ik zal het nooit weten. Het is een van mijn vroegste herinneringen aan het gevoel van angst en paniek. Van de regen in de drup. Gelukkig heb ik het avontuur overleefd. Maar vraag me niet hoe.

Ook verschenen in 120woorden

De rietsigaar

Geplaatst: 15 maart, 2018 in Blog, Herinneringen

Ik zag rietsigaren en dacht aan mijn jeugd. De tijd dat we nog niet rookten maar inmiddels wel wilden doen alsof we rookten. De tijd dat we langs de kant van de sloot sigaren plukten. En dan een sigaar aansteken en kijken naar de rook die van de sigaar kringelde. Er even op blazen om hem brandend te houden. De geur, ik kan me die zo voor de geest halen. En soms probeerde ik dan echt te roken en rolde ik een papier om de sigaar om de rook te kunnen inhaleren. Maar al wat ik voelde was brand in mijn luchtpijp. En dan hoesten. En wachten tot ik groot genoeg was om een échte sigaar op te mogen steken.

Ook verschenen in 120woorden

Blikje Corned Beef

Geplaatst: 14 maart, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Voorzichtig steek ik het lipje in de gleuf. Draaien, draaien, nu het sleuteltje niet uit de krul laten springen en de krul netjes in de rol houden … De hele tafel kijkt gespannen toe. “Voorzichtig, het is scherp,” fluistert moeder, “de vorige keer …” ‘Klik.’ Het lipje is niet afgebroken, de krul is op de rol gebleven en ik heb me niet in de vingers gesneden. Voorzichtig maak ik het blikje corned beef open. Dan haal ik het sleuteltje triomfantelijk uit het lipje om aan iedereen te laten zien. De hele tafel applaudisseert. Trots steek ik het sleuteltje, mijn trofee, dat ik aan mijn vriendjes ga laten zien in mijn broekzak om het avontuur te gaan vertellen dat jullie zojuist hebben gelezen.

Ook verschenen op 120woorden

Fresh Up en Brylcreem

Geplaatst: 10 september, 2016 in Blog, column, Herinneringen

640px-brylcreem-new-n-oldHij rook naar Fresh Up en Brylcreem. Zijn beroep was huisschilder en als hij thuiskwam van zijn werk rook hij naar verf. Vooral de droge geur van stopverf staat me nog levendig voor de geest. En dan kwam hij thuis in zijn witte overall die onder de verfvlekken zat. Om zijn middel droeg hij een versleten militaire koppel. Op zijn haar en zijn gezicht zat witte poeder van het schuren. Vaak zat er nog een boterham in zijn broodtrommel in zijn leren schooltas die hij als schilderstas gebruikte, verdwaald tussen schildersmateriaal zoals plamuurmessen en stopverfmessen. Ik vond de muffe, kleffe smaak van die boterhammen heerlijk.

De tas van mijn vader had iets magisch. Mijn vader was magisch. Kindertijd is magisch.

Ook verschenen in 120woorden

Ik ruik de stal

Geplaatst: 16 augustus, 2016 in Blog, Herinneringen

We hebben een broeierig warme zomer dit jaar. Het is droog, kurkdroog. Maar nu regent het en het komt met bakken naar beneden. Alles wordt nat; de plantjes kunnen weer groeien.

Buiten snuif ik een geur op, een geur die ik in geen jaren geroken heb. Een geur die me terugbrengt naar mijn jeugd. Ik ruik verdomme de stal!

Terwijl ik dit tik hoor ik de koeien loeien. Zie ik groen gras. Het geluid van kletterende koeienkak. Een stier met een gouden ring in zijn neus kijkt me recht aan. Ik sidder.

Ik mis Nederland vrijwel nooit, maar vandaag komt Nederland even heel dicht bij en voel ik heimwee door de zure graslucht die mijn woonplek op dit moment ademt.

Ook gepubliceerd in 120woorden

Van de dood en de verleiding

Geplaatst: 19 augustus, 2015 in Blog, column, Herinneringen

Gewoon op mijn fiets, onderweg naar huis met mijn verdriet als metgezel.
Mijn trouwe metgezel, samen met zijn broer en zus; eenzaamheid en depressie.

Ik ben zojuist bij mijn ouders op bezoek geweest.
Ik merkte dat ze zich zorgen over mij maakten.
Ik hoorde hun verwijten gelaten aan.
Ik nipte aan het zoveelste flesje bier.

Nu ben ik onderweg naar huis.
Een grote vrachtwagen passeert.
Ik schrik van mijn gedachten en mijn gevoel.
De enorme rust die ik ervaar:
‘Als ik met mijn fiets voor die vrachtwagen…’

Ik haast me naar huis.
Wat een afschuwelijke gedachte, en die verleiding…

Het staat me na al die jaren nog steeds scherp voor de geest.
Ik liet me bijna verleiden door de dood.

Ook verschenen in 120w.nl

Dromen in Canada

Geplaatst: 18 juli, 2015 in Blog, column, Herinneringen

Mijn schoonmoeder, God hebbe haar ziel, deed het al nadat ze naar Canada geëmigreerd was; ze bracht vrijwel iedere nacht een bezoekje aan haar geboortestreek. ‘Ik ben vannacht weer in Assel geweest,’ zei ze dan steevast. Hoewel ik er altijd om moest lachen moet ik toegeven dat ik ’s nachts regelmatig een bezoekje breng aan Leeuwarden en oude gevoelens herleef. Opeens rook ik dan weer de ‘zware van Van Nelle,’ zit ik in de kroeg te zuipen, moet ik, om onverklaarbare redenen de mavo overdoen en zie ik al mijn oude vrienden terug. Altijd moet er een woning waar ik dan blijk te wonen verbouwd worden. Droom ik van mijn zwager, een doe-het-zelver, die mijn pogingen het verrotte pand op te knappen, op niet mis te verstane wijze, negatief becommentarieert. Steevast ontdek ik een kamer waarvan ik het bestaan niet wist en is er een achtertuin die ik tot mijn grote schrik verwaarloosd blijk te hebben. Iedere keer moet ik dan terug naar Canada. Ik reis dan met treinen, helikopters, staaljagers en vliegtuigen die op het punt staan van neerstorten of ander malheur. Altijd is het vervoersvehikel vol en zijn mijn koffers verdwenen en blijkt mijn fiets/brommer/auto op het station gestolen te zijn omdat ik vergeten ben ‘het’ op slot te zetten. Kortom, een chaos die zich niet makkelijk laat omschrijven. Onwaarschijnlijke avonturen met overstromingen, stormen, tornado’s en zelfs schietpartijen maak ik onderweg mee. Het zijn dromen die ik alleen maar kan dromen omdat ik niet langer in Nederland woon.

Misschien mis ik Nederland meer dan ik wil toegeven.

Hutten bouwen

Geplaatst: 14 juli, 2015 in Blog, column, Herinneringen

Ik zit in de kelder van mijn huis. Het is een beetje schemerig hier, maar ook de enige koele plek met dit hete weer. Ik heb een schemerlampje branden, de Tour volg ik op mijn tablet, en de broodbakmachine ratelt van het deegmengen.  En ik geniet van de entourage.

In mijn kindertijd bouwden we hutten op een stuk braakliggend terrein. We groeven dan een groot gat, dekten dat af met planken van bouwafval en gooiden daar modder overheen. En dan zaten we in de hut met kaarsjes en zaklampen te babbelen en er was altijd wel iemand die een Playboy of een ander vies boekje bij zich had. De spanning van het schemerlicht met de vieze boekjes maakte alles alleen maar interessanter. Er waren tientallen van dat soort hutten op het terrein.

Een stel grotere jongens hadden een bovengrondse hut gebouwd van planken, het bouwsel had zelfs een deur en een heus dak. Wij mochten daar absoluut niet binnenkomen, maar waren natuurlijk nieuwsgierig wat de groten daar zoal deden. Helaas waren we  te klein en mochten dat niet weten.

Mijn kelder is mijn hut. Zo voelt het, zo is het. Maar nu ben ik een van de grote jongens en vanaf nu gaat het jullie geen donder aan wat ik hier zoal uitspook.

Vroeger was alles beter

Geplaatst: 28 juni, 2015 in Blog, Herinneringen, Techniek

Ik draai een plaatje van The Chi-lites : “Have you seen her.” De intro van dit nummer overweldigt me iedere keer weer omdat mijn gevoel dan in een klap wordt teruggevoerd naar de tijd dat ik luisterde naar piratenzenders als Radio Noordzee, Radio Veronica en Radio Caroline. Ik meen dat de Intro van “Have you seen her” werd gebruikt in een jingle van radio Veronica. Het krakende geluid van mijn transistorradiootje op de middengolf was me destijds liever dan het kristalheldere fm-geluid van Hilversum 3. Ik weet nog hoe ik als 14 jarige jongen, in tranen, met de hele familie voor de radio zat te luisteren naar Veronica tot de stekker eruit ging en we vervolgens schakelden naar Radio Noordzee en luisterden tot ook daar de stekker eruit ging.

Tegenwoordig kan mijn oor geen krasje of tikje meer verdragen, alles is en moet digitaal, kristalhelder. Ik luister nooit meer naar muziek op de radio, nou ja, in de auto wel eens, maar die radio heeft bluetooth en usb dus ook dat is niet echt radio luisteren. Ik heb een breedbeeld-tv die me verwent met de scherpste digitale beelden. Terug naar een gewone, analoge tv zou me diep ongelukkig maken, terwijl de analoge tv me mijn leven verrijkt heeft met nieuws, films en documentaires. Op de eerste tv van mijn ouders hadden we 2 kanalen en was alles zwart-wit. Het gevaarte kostte destijds negenhonderdennegenennegentig gulden en de halve buurt kwam bij langs bij ons om mee te kijken naar programma’s als Tim Tatoe en Comedy Capers.

Allemaal herinneringen en gevoelens die ik tik om online te zetten op mijn blog. Ik tik dit verhaal met behulp van een ‘Quadcore-dinges’ apparaat met een razendsnelle videokaart en ben on line met ik weet niet precies hoeveel mb per seconde. Mijn beeldscherm is breedbeeld en digitaal. Terug naar een inbelverbinding zou ik niet willen. Terug naar een 10” beeldschermpje zou ik niet kunnen. Toch was dat 20 jaar geleden de norm. En wat was ik er gelukkig mee: ‘Ik kon surfen over de hele wereld!’ Het was net zo fantastisch als de eerste landing op de maan die ik zag op de tv van mijn ouders.

Daarom The Chi-lites met ‘Have you seen her’ als eerbetoon aan tijden die nooit terug zullen keren.