Archief voor de ‘Herinneringen’ Categorie

Aardappels voor Friezen

Geplaatst: 22 september, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Mijn vader schilde iedere dag de aardappels. En dat moesten Borgers zijn. Iedere dag peuterde hij spruiten uit de kraters van de aardappels. Zijn tong drukte dan tegen de binnenkant van zijn linkerwang. en maar schillen en maar peuteren. “Borgers zijn de beste aardappels,” zei mijn vader altijd. Van bintjes moest hij niets hebben: “Je kan de Eiffeltoren in die glazige dingen zien. Hollanders hebben geen verstand van aardappels.”

Een paar weken per jaar schraapte mijn vader de aardappels. Want dan waren de Borgers ‘nieuw.’ Schraap, schraap, schraap, met het puntje van zijn tong tegen zijn wang. Met het allergoedkoopste aardappelschilmesje uit de Aldi. En maar peuteren in die kraters. En na gedane arbeid mochten de aardappels rusten in een pannetje water dat de aardappels op de millimeter bedekte. Ook dat stak nogal nauw.

Mijn moeder kookte de aardappels in een speciale, dubbele pan waarin je de aardappels kon stomen. Helaas was mijn moeder nogal kwistig met het zoutgebruik. Ze strooide minstens een eetlepel zout over de Borgers. Ze had een stenen zoutpot met een houten lepel erin. Soms, als je een aardappel opat, proefde je een klont zout. En als je daar dan wat van zei werd mijn moeder boos: “Iedere dag ben ik druk met ‘bla bla, enz, enz’ en wat krijg ik als dank?” Dan hield je je mond verder maar.

Wij aten Borgers; bloemige aardappels die vette jus opzuigen als een uitgedroogde spons. Waar meer zout op zat dan de wekelijkse toegestane hoeveelheid. Echte Friezen willen niet anders. Ik zal wel geen echte Fries zijn.

Advertenties

Van de regen in de drup

Geplaatst: 16 maart, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Een oeroude herinnering aan een regenbui; een stortbui. Het water kletterde naar beneden terwijl ik naar de kleuterschool wandelde. En ik zag hoe de grote, zware regendruppels opspatten van de klinkers op de straat. En ik werd bang, was bang om te verzinken in het natuurgeweld dat zich onder mijn voeten afspeelde. En dan stopt de herinnering. Dat is het. Een emotie met beeld. Een moment dat me altijd bijbleef. Geen begin en geen eind.

Ik ben nog steeds nieuwsgierig hoe het avontuur afliep. Maar ik zal het nooit weten. Het is een van mijn vroegste herinneringen aan het gevoel van angst en paniek. Van de regen in de drup. Gelukkig heb ik het avontuur overleefd. Maar vraag me niet hoe.

Ook verschenen in 120woorden

De rietsigaar

Geplaatst: 15 maart, 2018 in Blog, Herinneringen

Ik zag rietsigaren en dacht aan mijn jeugd. De tijd dat we nog niet rookten maar inmiddels wel wilden doen alsof we rookten. De tijd dat we langs de kant van de sloot sigaren plukten. En dan een sigaar aansteken en kijken naar de rook die van de sigaar kringelde. Er even op blazen om hem brandend te houden. De geur, ik kan me die zo voor de geest halen. En soms probeerde ik dan echt te roken en rolde ik een papier om de sigaar om de rook te kunnen inhaleren. Maar al wat ik voelde was brand in mijn luchtpijp. En dan hoesten. En wachten tot ik groot genoeg was om een échte sigaar op te mogen steken.

Ook verschenen in 120woorden

Blikje Corned Beef

Geplaatst: 14 maart, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Voorzichtig steek ik het lipje in de gleuf. Draaien, draaien, nu het sleuteltje niet uit de krul laten springen en de krul netjes in de rol houden … De hele tafel kijkt gespannen toe. “Voorzichtig, het is scherp,” fluistert moeder, “de vorige keer …” ‘Klik.’ Het lipje is niet afgebroken, de krul is op de rol gebleven en ik heb me niet in de vingers gesneden. Voorzichtig maak ik het blikje corned beef open. Dan haal ik het sleuteltje triomfantelijk uit het lipje om aan iedereen te laten zien. De hele tafel applaudisseert. Trots steek ik het sleuteltje, mijn trofee, dat ik aan mijn vriendjes ga laten zien in mijn broekzak om het avontuur te gaan vertellen dat jullie zojuist hebben gelezen.

Ook verschenen op 120woorden

Fresh Up en Brylcreem

Geplaatst: 10 september, 2016 in Blog, column, Herinneringen

640px-brylcreem-new-n-oldHij rook naar Fresh Up en Brylcreem. Zijn beroep was huisschilder en als hij thuiskwam van zijn werk rook hij naar verf. Vooral de droge geur van stopverf staat me nog levendig voor de geest. En dan kwam hij thuis in zijn witte overall die onder de verfvlekken zat. Om zijn middel droeg hij een versleten militaire koppel. Op zijn haar en zijn gezicht zat witte poeder van het schuren. Vaak zat er nog een boterham in zijn broodtrommel in zijn leren schooltas die hij als schilderstas gebruikte, verdwaald tussen schildersmateriaal zoals plamuurmessen en stopverfmessen. Ik vond de muffe, kleffe smaak van die boterhammen heerlijk.

De tas van mijn vader had iets magisch. Mijn vader was magisch. Kindertijd is magisch.

Ook verschenen in 120woorden

Ik ruik de stal

Geplaatst: 16 augustus, 2016 in Blog, Herinneringen

We hebben een broeierig warme zomer dit jaar. Het is droog, kurkdroog. Maar nu regent het en het komt met bakken naar beneden. Alles wordt nat; de plantjes kunnen weer groeien.

Buiten snuif ik een geur op, een geur die ik in geen jaren geroken heb. Een geur die me terugbrengt naar mijn jeugd. Ik ruik verdomme de stal!

Terwijl ik dit tik hoor ik de koeien loeien. Zie ik groen gras. Het geluid van kletterende koeienkak. Een stier met een gouden ring in zijn neus kijkt me recht aan. Ik sidder.

Ik mis Nederland vrijwel nooit, maar vandaag komt Nederland even heel dicht bij en voel ik heimwee door de zure graslucht die mijn woonplek op dit moment ademt.

Ook gepubliceerd in 120woorden

Van de dood en de verleiding

Geplaatst: 19 augustus, 2015 in Blog, column, Herinneringen

Gewoon op mijn fiets, onderweg naar huis met mijn verdriet als metgezel.
Mijn trouwe metgezel, samen met zijn broer en zus; eenzaamheid en depressie.

Ik ben zojuist bij mijn ouders op bezoek geweest.
Ik merkte dat ze zich zorgen over mij maakten.
Ik hoorde hun verwijten gelaten aan.
Ik nipte aan het zoveelste flesje bier.

Nu ben ik onderweg naar huis.
Een grote vrachtwagen passeert.
Ik schrik van mijn gedachten en mijn gevoel.
De enorme rust die ik ervaar:
‘Als ik met mijn fiets voor die vrachtwagen…’

Ik haast me naar huis.
Wat een afschuwelijke gedachte, en die verleiding…

Het staat me na al die jaren nog steeds scherp voor de geest.
Ik liet me bijna verleiden door de dood.

Ook verschenen in 120w.nl