Archief voor de ‘Fictie’ Categorie

Joris en de kerstboom

Geplaatst: 22 december, 2017 in Blog, Fictie

Joris rende naar buiten om zijn raamversiering te bewonderen. ‘Merry XMas!’ knipperde het vrolijk vanuit het voorraam van zijn appartement. Tevreden wandelde Joris weer naar binnen: “Nu de kerstboom nog versieren.” Al neuriënd hing Joris de ballen in de boom, samen met de slingers en het engelenhaar: “Nu de lichtjes nog.”

Moe maar voldaan ging Joris zitten om zijn werkstuk te bewonderen. Toen hoorde Joris een stemmetje: “Heb je wat water voor me? Kun je dat engelenhaar voor me weghalen? Het jeukt nogal weet je.” Het was de kerstboom! Een beetje verbouwereerd gaf Joris de kerstboom wat water en haalde hij voorzichtig het engelenhaar weg: “Zo beter?”

“Dank je,” zei de boom: “Kun je me nu terugbrengen naar het dennenbos? Ik wil daar in alle rust kunnen sterven in gezelschap van mijn vrienden. Het is een tikkeltje eenzaam hier zo te versterven weet je? Bovendien past de versiering die ik nu op heb niet bij mijn cultuur. Wij zijn namelijk naturisten; veel naalden maar geen opsmuk.”

Joris haalde zo vlug als hij kon de ballen en de slingers uit de boom. De lampjes die hij eerder zo keurig uit de knoop had gehaald gingen terug in de doos. De piek brak, maar dat kon Joris niet schelen. Joris haastte zich met de boom naar het dennenbos waar de boom in alle rust en in gezelschap van zijn vrienden kon sterven. “Wil je me cremeren als ik dood ben?”, vroeg de boom, “ik wil niet verschimmelen en verrotten op de grond.” Joris knikte en beloofde de boom dat hij gecremeerd zou worden.

Het jaar daarop vierde Joris kerst samen met de urn met de as van zijn overleden kerstboom. Zonder versiering natuurlijk, dat zou respectloos zijn. De ‘Merry XMas!’ raamversiering knipperde nog wel vrolijk de straat in. “Dat moet kunnen,” vond Joris, “want dat hoort weer bij ònze cultuur.”

Advertenties

Joris en de levende kerststal

Geplaatst: 18 december, 2017 in Blog, Fictie

Joris speelde al vanaf zijn eerste levensjaar het kindje Jezus in de ‘levende’ kerststal. Tot vreugde van zijn vader, want die kon dan even vrijaf nemen van de zware last die het vaderschap met zich meebracht. Maar na dertig jaar had Joris er wel genoeg van. Hij vond zichzelf niet langer geloofwaardig als het kindje Jezus. Toen Joris de kerstcommissie vertelde dat hij nu wel eens voor Josef wilde spelen in plaats van voor Jezus was men geschokt. Om te breken met de traditie van de levende kerststal met Joris als het kindje Jezus, je moet maar durven. En wat zou men er in het dorp van zeggen. Iemand van de kerstcommissie die vrijwilligerswerk deed in het asielzoekerscentrum stelde nog voor een jong Syrisch katholiek gezin te gebruiken voor de levende stal. Het voorstel werd weggewuifd; Jezus, Josef en Maria met een tintje, dat zou niet geloofwaardig zijn.

Het verhaal dat Joris geen kindje Jezus meer wilde zijn verspreidde zich als een lopend vuurtje. Joris voelde dat er over hem gepraat werd als hij boodschappen deed. In de Spar was het gefluister niet van de lucht. Joris begon zich steeds minder op zijn gemak te voelen. Ook waren er mensen die de hand van Joris wilden schudden omdat ze respect hadden voor zijn besluit, dat ze Joris moedig vonden omdat hij opstond tegen de goegemeente. Kortom, het broeide in het dorp. Je was of vóór Joris en zijn besluit of tégen Joris en zijn besluit. En de tegenstanders van het besluit van Joris intimideerden de voorstanders. En omgekeerd. Er werden stenen door ramen gegooid. Er werden auto’s in de fik gestoken.

Je begrijpt, dit was nooit de bedoeling van Joris geweest en hij besloot te gaan overleggen met de kerstcommissie om tot een compromis te komen. De kerstcommissie verzocht Joris om geleidelijk te stoppen met het spelen van het kindje Jezus en in ieder geval dit jaar nog voor het kindje Jezus te spelen. Dat het dorp al te abrupte veranderingen met het kindje Jezus niet aankon, was nu wel duidelijk. Om de lieve vrede te bewaren ging Joris akkoord.

Joris besefte dat hij als kindje Jezus borg stond voor vrede in zijn dorp. En dat de échte Jezus daarom best wel trots op hem zou zijn. Om van God maar niet te spreken.

Joris heeft zijn tuin winterklaar

Geplaatst: 26 november, 2017 in Blog, Fictie

Joris was zijn tuin aan het ‘winterklaar’ maken. Hij harkte de bladeren aan en ruimde de de boel op. Toen zag Joris een verkleumde trol zitten. Blijkbaar had de trol zich niet voorbereid op de komende winter en deed hij verkleumd en wel een poging zijn winterslaap aan te vangen. Joris harkte een deel van de bladeren naar de trol opdat hij een warm nest kon maken en de winter lekker warm snurkend door kon brengen. Joris maakte een mentale notitie niet te vergeten een lavendelzakje bij het nest van de trol te leggen om de stankgrens binnen de perken te houden. De rest van de bladeren veegde Joris naar de vaste slaapplek van de egel. De egel groette Joris en bedankte hem voor zijn goede zorgen. De egel wees naar de trol en keek Joris misprijzend aan. “Ja ook een trol heeft een slaapplek nodig,” zei Joris streng. Leven en laten leven.”

Nu alles opgeruimd was keek Joris nog even bij de slaapplek van de kabouter en de eekhoorn. De eekhoorn en de kabouter konden het uitstekend vinden. De kabouter kon heerlijk slapen onder de warme staart van de eekhoorn en als dank haalde de kabouter in de winter nootjes die de eekhoorn op geheime plekjes bewaard had. “Symbiose heet dat,” bedacht Joris wijs.

Daarna keek Joris nog even bij de logees die bij hem in huis woonden. Een dakloze muis en haar dochter mochten van Joris de winter doorbrengen in een holte van de krabpaal van de kat waarvan Joris afscheid moest nemen na een lang ziektebed. Joris liet nog wel eens een traantje om het gemis van zijn kat. Hij was een van zijn beste vrienden. Maar het eenoudergezin dat bezit van de krabpaal had genomen verzachtte het leed een beetje voor Joris. Nu was hij niet zo alleen.

Die avond ging Joris nog even naar de trol voor zijn lavendelzakje. De trol keek Joris dankbaar aan: “Dank je voor alles,” zei de trol beleefd, “het is heerlijk warm zo.” “Geen dank,” knikte Joris. Alles was stil en iedereen sliep. Joris kon eindelijk uitrusten van de zomerse drukte en hoefde tot het komende voorjaar geen ruzies en ander leed meer te sussen in zijn achtertuin.

Krimp in uw testikels

Geplaatst: 23 november, 2017 in Blog, column, Fictie

“U bent hier omdat we de resultaten van het onderzoek binnen hebben en u het een en ander willen uitleggen. Het blijkt dat uw testikels krimpen door een virusinfectie. Indien onbehandeld zal, nadat uw testikels volledig verschrompeld en verdroogd zijn, het virus zich verspreiden over de rest van uw geslachtsorgaan tot alles verschrompeld is tot een fikse ‘harige krent,’ oh wacht, u bent Kaukasisch, dus laten we zeggen ‘harige rozijn,’ die alleen geschikt is om zittend mee te plassen. En dat moeten we niet willen mijnheer. Daarom nodigen we u uit om volgende week langs te komen om uw testikels te laten verwijderen om verdere verspreiding van het virus te voorkomen. Overigens hebben we een assortiment namaaktestikels waarmee u uw originele testikels, indien u dat wenst, kunt laten vervangen. Indien u vragen heeft kan een consulente u daarbij adviseren. Voorts viel het een van mijn assistentes op dat uw scrotum een tikkeltje uitgezakt was, en het tuitje van uw penis er een beetje treurig bij hing. Ze moest er zelfs een beetje om lachen. Mocht u dat wensen, dan kunnen wij uw geslacht opwaarderen en moderniseren, weg met uw rare tuitje, weg met uw uitgezakte scrotum. Dat was het mijnheer, vergeet niet wijde kleding mee te nemen voor na de operatie. De was kan wel een briesje gebruiken om te drogen nietwaar? Haha. Vragen? Geen vragen. Tot volgende week en de ballen.”

De hel die gene zijde heet

Geplaatst: 22 november, 2017 in Blog, Fictie

Op vrij jonge leeftijd merkte ze dat ze personen kon zien die ‘gewone’ mensen niet konden zien. Ze herinnerde zich hoe vier engeltjes uit de slaapkamermuur verschenen om haar welterusten te wuiven. Ze vertelde erover en merkte dat men het afdeed als ‘lief’ en ‘rijke fantasie.’ Maar ze wist dat het écht was. En ze begreep dat wat ze zag ze beter voor zichzelf kon houden. Naarmate ze ouder werd zag ze andere verschijningen, zowel vriendelijke als ronduit agressieve, schofterige types. Ze leerde de verschijningen te onderscheiden van mensen zoals jij en ik. En zoals dat gaat in dit soort verhalen kreeg ze een vriend. Een vriend die de gewone mensen niet konden zien. Hij was lief voor haar. En zij was lief voor hem. Hij beschermde haar voor de boze buitenwereld en leerde haar de goede van de kwade verschijningen te onderscheiden. Hij legde haar uit dat wat ze zag en meemaakte, geheim moest houden. Hij legde haar uit dat ze alleen hém kon vertrouwen. En dat deed ze ook. Ze voelde zich veilig als hij zich bij haar in de buurt bevond.

Het was een mooie zomerse dag toen ze lag te zonnen op het strand. Haar vriend was bij haar en vertelde hoe graag hij haar bij zich wilde hebben, hoe graag hij haar wilde kunnen voelen en beminnen. Ze sidderde bij de gedachte dat ze samen zouden kunnen vrijen tot het einde der tijden. Maar ze wist dat dat niet kon. En, zoals dat gaat op het strand als het een mooie zomerdag is, vroeg een knappe jongeman aan het meisje hoe laat het was. De jongeman was gespierd, knap en had een zachte, vriendelijke stem. Het meisje keek hem aan en schrok; ze voelde haar verlangen naar een echte fysieke relatie en wist dat dat nooit mogelijk zou zijn met haar huidige vriend: “Half drie.”

Die avond smeekte het meisje haar vriend haar los te laten. Ze wilde vrijen, ze wilde een man, ze wilde kinderen. Ze wilde een ‘gewoon’ mens worden. Maar haar vriend wilde haar niet loslaten en werd jaloers. Hij besloot steeds bij haar in te buurt te blijven en haar tegelijkertijd te negeren. Dat ze wist dat, wat ze ook deed hij altijd zou toekijken, dat hij haar voortdurend zou observeren en bespieden. Hij stuurde andere verschijningen op haar af om haar lastig te vallen, om haar vervelende dingen in te fluisteren, om haar tot waanzin te drijven.

Ze stapte in het huwelijksbootje met de man die haar vroeg hoe laat het was. Ze trouwden klokslag half drie in een kapel bij het strand. Ze gaf hem een innige kus. Haar ‘vriend’ keek zoals altijd toe. Ze had geleerd geen acht meer op hem en op de stemmen die haar de meest vreselijke dingen influisterden te slaan. Ze was, voor zover mogelijk gelukkig.

Haar man overleed vrij kort na haar huwelijk. En je raadt het al, ze kon hem nog steeds ‘zien.’ Hij was in gezelschap van haar ‘andere vriend’ die ze wilde loslaten toen ze behoefte kreeg aan een fysieke relatie. Ze smeekte haar overleden man haar los te laten, maar nu hij had gehoord hoe ze haar eerste vriend had laten vallen, kon daar geen sprake van zijn. Nu twee mannen tegen haar samenspanden werd het haar teveel. De priemende ogen, het gefluister, ze wist zich geen raad.

Ze begon zich af te vragen of het verstandig zou zijn een eind aan haar leven te maken. Of ze tussen wal en schip zou belanden. Of de kwelling na haar dood onverdroten door zou gaan. Zelfmoord was daarom geen optie, en ze besloot een paragnost op te zoeken, iemand die haar zou kunnen helpen zich af te sluiten voor de hel die ‘gene zijde’ heet.

De paragnost die ze uiteindelijk bezocht stond bekend als een charlatan, als iemand die dingen zag die niet bestonden. “Iemand zoals ik,” bedacht het meisje. En toen de paragnost de deur opendeed keek hij het meisje met grote ogen aan. “Vlug,” zei hij en ze haastten zich naar een ruimte die hij ‘safe space’ noemde.

“Hier kunnen ze je niet zien of horen,” zei de paragnost, “hier zul je geen last van ze hebben.” Het meisje kreeg een ritueel aangereikt van de paragnost om gene zijde op een afstand te houden. Een bouwtekening waarin stond hoe je een safe space kon maken waar geesten je niet lastig konden vallen.

Het meisje paste haar rituelen toe en maakte haar safe space, precies volgens de specificaties. Eindelijk voelde ze zich met rust gelaten en veilig. Eindelijk kon ze rustig slapen. En ze sliep tot ze gewekt werd door een agent. Een zaklamp scheen in haar ogen: “Mevrouw?”

Ze zat onder het bloed. In haar woning lagen twee mannen. Ze waren allebei doodgestoken. Specialisten zeiden dat de mannen op rituele wijze gedood waren. Men dacht aan voodoo-praktijken. Ze zag hoe haar safe space behangen was met aluminiumfolie. Het stonk er naar knoflook. “Ben ik gek?” vroeg ze zich af.

Inmiddels is het meisje weer terug in de inrichting waaruit ze ontsnapt was. Haar beide vrienden van gene zijde komen haar dagelijks bezoeken om haar te troosten: “Ze geloven je niet, ze zien niet wat jij kan zien. Er is meer tussen hemel en aarde.” Iedere middag heeft ze een gesprek met haar helderziende die geduldig uitlegt hoe ze zich kan beschermen tegen de invloeden van gene zijde. Maar het meisje heeft de helderziende allang door: “Die is nep.” Ze vertrouwt op haar minnaars die haar beschermen tegen de boze buitenwereld. Zonder hen was ze allang gek geworden.

De barbier

Geplaatst: 20 november, 2017 in Blog, Fictie

De barbier ging naar allerlei openbare gelegenheden om zijn pas geopende etablissement aan te prijzen. En na ruim een jaar maakte hij eindelijk winst. Vooral zijn talent om de lelijkste baarden te transformeren tot strak gekapte, moderne hipsterbaarden werd alom geroemd. De barbier kreeg het drukker en drukker. Hij was genoodzaakt extra barbiers in dienst te nemen om het volume van zijn clientèle aan te kunnen. Alleen de klanten ‘die het konden betalen’ kregen een knipbeurt van van de ‘originele’ barbier.

De barbier was een liefhebber van rommel- en vlooienmarkten. Vooral oude scheersnuisterijen trokken zijn aandacht. Op een dag zag de barbier op de markt een antiek, open scheermes met een certificaat waarop stond dat de originele eigenaar ‘Sir Isaac Newton’ was. De barbier moest een beetje lachen, het certificaat was overduidelijk vals. Maar het bracht de barbier wel op een idee. Hij kocht het scheermes met het certificaat voor 10 euro.  Voorwaar een koopje voor het ‘originele’ scheermes van Sir Isaac Newton!

De barbier kocht een mooi glazen kabinet waarin hij zijn open scheermessen zou kunnen uitstallen. Met certificaten natuurlijk! Een prima idee om extra klanten te trekken. En een half jaar later had de barbier voldoende scheermessen met certificaten om uit te stallen voor zijn nieuwsgierige klanten. En als iemand vroeg of een certificaat écht was zei de barbier steevast: “Ik denk het wel, maar bewijzen kun je het natuurlijk nooit.” Zo nu en dan werd er een nieuw scheermes aan het assortiment toegevoegd. Op die manier bleven nieuwsgierige klanten gemotiveerd om bij de barbier langs te gaan voor een scheer- of knipbeurt.

De barbier besloot een gratis internetcafé aan zijn bedrijf toe te voegen. Klanten zouden zich op die wijze kunnen vermaken als ze moesten wachten tot een van zijn barbiers ‘vrij’ was. En met succes. Alles wat de barbier aanraakte werd een succes. De barbier kon zich zelfs een Maserati GranTurismo veroorloven, ik bedoel, de man werd stinkend rijk.

Op een dag wees een van de klanten de barbier op een veilingsite waar een kluis verkocht werd met daarin het open scheermes van de duivel. ‘Te koop voor 666 Euro.’ De barbier lachte hoofdschuddend en stak zijn duim op: “Daar trap ik niet in!” Maar de barbier was nieuwsgierig, bovendien kon hij zich dat bedrag makkelijk veroorloven. Hij besloot de kluis kopen. Want stel je eens voor, een scheermes van de duivel, zou dat geen klanten zou trekken?

Die avond nam de barbier een kijkje op de veilingssite. De kluis met het scheermes van de duivel was nog steeds te koop. De barbier besloot een bod te doen van 6 euro en 66 cent. Toen hij zijn bod had gedaan liet hij zijn computer aanstaan. Hij wilde die kluis, kostte wat het kost. De gedachte om in het bezit van de kluis te zijn hield hem de hele nacht wakker.  De barbier stond die nacht ettelijke malen op om te kijken of iemand een hoger bod had gedaan. Maar niemand leek geïnteresseerd in het scheermes van de duivel. Niemand behalve de barbier.

Na een week van slapeloze nachten en eindeloos controleren of iemand hoger had geboden was het eindelijk zover. De tijd om een bod uit te kunnen brengen voor de kluis was om. En de barbier had als enige een bod uitgebracht! De barbier maakte een rondedansje van vreugde: “Hebbes, hebbes!”

Een paar dagen later kreeg de barbier een kaartje in de bus. Hij kon zijn pakket de volgende dag bij het postkantoor ophalen tussen 9 en 5 uur. En klokslag 9 uur stond de barbier met zijn Maserati voor de deur van het postkantoor: “Is er een pakket voor mij?”

De barbier tuurde naar de kluis die kleiner was dan hij had verwacht. De kluis zag er gloednieuw uit en was alleen al meer waard dan de 6 euro 66 die de barbier ervoor had betaald. Maar hoe krijg je die kluis open… De barbier besloot geweld te gebruiken en de kluis te openen met een hamer en een schroevendraaier. Zonder succes. Uiteindelijk belde de barbier de slotenmaker. Maar de kluis liet zich niet zomaar openmaken. En de slotenmaker droop ‘no cure, no pay‘ af.  De kluis was en bleef gesloten. Tot grote teleurstelling van de barbier.

Maar die nacht schrok de barbier wakker. Hij had een ‘eureka moment’ en rende naar de kluis. “666, 666, 666,” mompelde hij en draaide aan de schijf: “6…6…6.., en sesam open u…” De kluis slaakte een zachte zucht. Langzaam en met ingehouden adem opende de barbier de kluis. De binnenkant van de kluis was bekleed met prachtig glanzend rood fluweel en bezet met oogverblindende juwelen. De barbier kon zijn ogen niet afhouden van al het moois dat hij zag. Voorzichtig reikte hij naar het eikenhouten kistje waarin, naar hij aannam het scheermes van de duivel zat.

De barbier ging op de stoel zitten en opende het kistje. Erin lag het scheermes van de duivel te glimmen en te glinsteren. Het heft was bezet met edelstenen en ingelegd met goud. In het staal van het mes was een duivelskop met hoorn en al geëtst. De barbier raakte het duivels stukje kleinood aan en sidderde van puur genot. Voorzichtig voelde hij met zijn vingers aan de snede van het mes. Een druppel bloed droop van zijn wijsvinger. Het mes was vlijmscherp. Ongekend scherp. Toen de nacht om was was de barbier nog steeds op. De barbier was moe en besloot te gaan slapen. Zijn bedrijf kon best een dagje zonder hem.

De barbier viel vrijwel meteen in slaap. Hij droomde van zijn scheermes dat hij van de duivel had gekocht. Hij had nog nooit met zo’n scherp mes geschoren. Hij droomde dat zijn scheermes de keel van een van zijn klanten doorsneed en nog een en nog een… Vervolgens droomde de barbier hoe hij met intens genot de kelen van zijn collega’s doorsneed. Toen de barbier wakker werd voelde hij zich fris en helder. Heerlijk uitgeslapen. Hij fronste nog even over zijn droom en verbaasde zich over het genot dat je kon voelen als je…

De barbier keek verbaasd om zich heen. Hij zat in een politiecel. Een agent beval de barbier mee te komen voor een ‘gesprek.’ De dienstdoende rechercheur liet zien wat de beveiligingscamera van zijn bedrijf had geregistreerd. De barbier zag hoe hij alles en iedereen in het pand de keel doorsneed. “Maar dat heb ik gedroomd,” zei de barbier, “dit kan niet echt zijn!”

De barbier probeerde uit te leggen dat hij een kluis had gekocht waar het scheermes van van de duivel inzat. En dat hij de kluis geopend had met de cijfers 666. De rechercheur moest een beetje lachen. “Je gelooft me niet?”, zei de barbier teleurgesteld. “We hebben scheermessen met valse certificaten gevonden,” zei de rechercheur met een glimlach. “Maar een kluis hebben we niet gevonden. Een scheermes van de duivel hebben we niet gevonden, laat staan het certificaat waarop staat dat u een scheermes van de duivel bezit.” “U moet me geloven!”, schreeuwde de barbier wanhopig.

De barbier kreeg TBS met dwangverpleging. Specialisten verklaarden dat de barbier een gevaar voor zichzelf en de maatschappij was. De barbier zit inmiddels in een isoleercel waar hij zichzelf en anderen geen kwaad kan doen. De speciale medicijnen die zijn ontwikkeld om mensen als de barbier weer bij zinnen te brengen hebben tot nog toe helaas niet gewerkt.

Gisteren at ik bij een driesterrenrestaurant. Werkelijk een bijzonder goedlopende zaak. Het eten is er fantastisch en de bediening is erg goed. Bovendien zijn de gerechten redelijk geprijsd. Ik ging nog even bij de chef langs om hem te complimenteren met zijn smaakvolle gerecht. Ik zag een computer bij de kassa staan: “Mag ik?” Ik klikte een veilingsite aan en wees de chef op een aanbieding: “Kluis te koop met bestek van de duivel voor 666 euro .” De chef lachte en wuifde het weg. Maar toch was de chef nieuwsgierig en die avond besloot hij een bod van 6 euro 66 te doen.

Joris beleeft een angstig avontuur

Geplaatst: 8 november, 2017 in Blog, Fictie

Onderweg naar de winkel zag Joris dat er verderop een opstootje was. Er werd geroepen en gelachen. Op de rand van het platte dak van een torenflat zat een persoon. “Spring dan!”, riep een toeschouwer. Joris wilde de man terechtwijzen maar besloot, gezien het postuur van de persoon dat toch maar niet te doen.

Kordaat haastte Joris zich naar de ingang van de torenflat, belde bij willekeurige personen aan tot de zoemer van de deur ging en hij naar binnen kon gaan. Joris haastte zich naar de lift en ging naar de bovenste verdieping. Vervolgens nam hij de brandtrap naar het dak van de flat. Eenmaal op het dak zag Joris de man op de rand zitten. Hij luisterde keek naar het gejoel van de mensen beneden die hem uitnodigden te springen.

Joris liep zo kalm mogelijk naar de man om hem over te halen vandaag toch maar niet te springen. Maar toen Joris de rand van het dak naderde werd hij bevangen door zijn hoogtevrees. Joris verstijfde, een paniekaanval had de controle over zijn lijf genomen.

“Kun je mij helpen?”, vroeg Joris met hese stem aan de man die op de rand van het dak zat: “Ik heb hoogtevrees en weet niet hoe ik hier weg moet komen. De man keek op en zag hoe een lijkbleke Joris verstijfd stil stond.

Even later stond Joris samen met de man op de begane grond. “Dank je wel,” zei Joris: Je hebt me uit een penibele situatie bevrijd, ik dacht dat ik doodging.” De man nodigde Joris uit een kopje koffie te drinken in het restaurant verderop zodat hij kon kalmeren van zijn angstige avontuur.