Archief voor de ‘Dingen van de dag’ Categorie

Ik heb gisterochtend het bruine gevaarte opgegeten, samen met een wit ei. In alle verwarring en opwinding wist ik niet meer welk deel van mijn omelet ‘bruin’ was. Maar ik zette door en at alles met een lichte rilling op. Daarna was het wachten op wat komen ging. U begrijpt, er gebeurde niets, er overkwam me niets. Dit stukje wordt getikt door een kerngezond persoon wiens maag-darmkanaal uitstekend functioneert. Toch wil ik niet dat er ooit weer een bruin ei tussen mijn witte eieren zal opduiken. Mijn onderbuikgevoel zegt dat er geen bruin ei in een witte doos hoort te zitten want er kan iets aan mankeren. Ik ga prat op mijn gezonde verstand en dat wil ik zo houden.

Ook verschenen in 120w.nl

Een bruin ei in de doos

Geplaatst: 3 juli, 2015 in Blog, Dingen van de dag

eierenToen ik mijn nieuwe doos met eieren openmaakte zag ik het meteen: ‘Er zat één bruin ei tussen.’ Ik vond dat raar en hoewel mijn verstand me duidelijk probeerde te maken dat de buitenkant van een ei niets over de binnenkant van een ei zegt, besloot ik toch maar 2 witte eieren tot omelet te promoveren. Dit ging zo door tot, u raadt het al, het bruine ei overbleef, een vreemde eend in de bijt, het ei dat me opviel tussen al die hagelwitte eieren. Maar morgen ga ik het opeten, samen met een wit ei uit een nieuwe doos vol witte eieren. Misschien zal het een eind maken aan mijn vooroordeel over bruine eieren die verzeild raken tussen witte eieren.

Ook verschenen in 120w

Vanmorgen was ik aan het wandelen met mijn hond. Het was een prachtige ochtend, de zon scheen koeltjes en de vogeltjes kwetterden er op los. We wandelden naar mijn favoriete stukje natuur; een vijver met een prachtig bospad eromheen. Mijn hond, we waren net op het bospad, keek me opeens met grote, smekende ogen aan en stopte zonder nog een stap te willen verzetten. ‘Wat is er?’, vroeg ik. Fik maakt een beweging in tegengestelde richting: ‘Naar huis!’

Dankbaar leidde Fik zijn trouwe baasje huiswaarts, ik werd een beetje nerveus: ‘Er is thuis toch niets aan de hand?’, hoorde ik mezelf aan Fik vragen. Fik trok aan de riem en wilde opschieten. Ik probeerde het tempo een beetje bij te houden, maar op mijn leeftijd raak je vrij vlug buiten adem. Hoewel ik zo snel mogelijk thuis wilde zijn om uit te vogelen wat er loos zou kunnen zijn, moest ik Fik manen het kalmer aan te doen.

f3e307eea3_1384437491_tumblr_lib78sAT6G1qzlqqfo1_500__list-noupEenmaal thuis deed ik de deur open, de hond rende naar binnen. Bezweet vroeg ik of alles goed was. ‘Ja hoor,’ zei mijn vrouw die aandachtig met haar laptop in de weer was. Ze keek niet eens op. Jankend rende Fik naar me toe en wees opgewonden met een natte neus naar een van zijn tennisballen. Ik gooide de bal de tuin in. Fik rende er opgetogen achteraan en gaf me de bal terug voor een encore. Ik gooide nog eens.

Ik vind Fik maar een stom beest.

Gat in mijn onderbroek

Geplaatst: 4 juni, 2015 in Blog, column, Dingen van de dag

611Onderbroeken slijten, de mijne ook. Omdat ik vrij veel fiets verslijten ze bij mij meestal in de omgeving van mijn scrotum. Eerst zie ik dan een uitgedund stukje textiel waar ik bijna doorheen kan kijken, maar ook een gevoel bij heb: ‘ Kan nog wel een keertje gedragen worden.’ En nog een keer, enzovoort. Tot het moment daar is en er een gat invalt tijdens het aantrekken van het bewuste stuk onderkleding.

De laatste keer dat mij dat overkwam floepte mijn zak door het ontstane gat. Ik zag in de spiegel dat het wel een komisch gezicht was. Ik trok mijn onderbroek iets verder omhoog voor het effect en greep mijn smartphone om een selfie te maken van het tafereel, maar bedacht me bijtijds; want op een goeie dag zal er een klotenapp verschijnen die aan je zak kan zien wie je bent. Dan zou ik toch lekker voor lul staan.

Digibeet

Geplaatst: 22 april, 2015 in column, Dingen van de dag

‘Johan!’, roept mijn vrouw. Ik zit midden in een voetbalwedstrijd en ben druk doende mijn afgekloven nagels op een rijtje te leggen. ‘Johan, mijn computer doet het niet!’ Geduldig tel ik tot 10. En weer terug. Ik sta op en haal diep adem. ‘Mijn muis,’ zegt ze, ‘hij hield er zomaar mee op.’ Voor de zoveeltriljoentse keer leg ik mijn lieve vrouw uit hoe ze haar Bluetooth© muis moet activeren als hij er de brui aangeeft.

Verderop hoor ik gejuich.
Iemand heeft gescoord.
God mag weten wie.
Ik blijf kalm.
Haar muis werkt weer.
Ik loop weer terug naar de tv.

Misschien ben ik op tijd voor een herhaling van het doelpunt. Helaas, maar nee. Ik leg mijn afgekloven nagels op een stapeltje. ‘Johan!’ Ik tel wederom tot 10 en weer terug. Volledig ‘zen’ wandel ik naar mijn vrouw. ‘Kusje,’ zegt ze en ze tuit haar mond: ‘Is het spannend?’ Ik geef haar een kus. Ze kijkt me schuldbewust aan en ik smelt. ‘Valt wel mee,’ zeg ik onverschillig. Verderop hoor ik gejuich.

Reactie op ‘Computerellende.’ 

Voor onze vrijheid

Geplaatst: 20 april, 2015 in Blog, Dingen van de dag, Fictie

Toch best wel gemeen van de Duitsers om met hun U-boten konvooischepen kapot te schieten. Immers, de schepen waren niet bewapend en waren een gemakkelijke prooi. Joris schudde het hoofd. Hij vroeg zich af hoe die mensen op die schepen zich voelden als ze met een torpedo tot zinken werden gebracht. Dat moet verschrikkelijk zijn geweest. Joris had een diep respect voor de mensen die op zee hun leven gaven voor onze vrijheid.

‘Gelukkig zullen we nooit meer oorlog hebben met een van onze buurlanden,’ vertelde juf, ‘allemaal dank zij de EEG.’ Joris schreef alles op in zijn schrift: Nooit meer oorlog, altijd vrede. Joris voelde zich helemaal warm worden: Niemand hoeft meer op zee te sterven voor onze vrijheid.

Ook verschenen in 120woorden

vliegEr zit een vlieg op het raam. Hij is de eerste vlieg van het jaar. De vlieg zal een wisse dood sterven. Hij is alleen en heeft geen idee wat hij moet doen. Morgen zal hij op de vensterbank liggen, met zijn pootjes omhoog.

Er zit een vlieg op het raam. Hij wil naar buiten. Maar buiten is het koud. In je eentje kun je geen potten breken vlieg. Daarom ben je morgen dood, lig je op je rug, met je pootjes omhoog.

Nu heb je nog lef en doe je druk. Morgen zal het anders zijn en beweeg je niet meer. Dan raap ik je op en deponeer ik je in de groene container, dus niet bij het huisafval.

Ook verschenen in 120W

Zwart

Geplaatst: 3 april, 2015 in Blog, Dingen van de dag

De ochtend na het overlijden van mijn moeder word ik wakker. Ik check mijn mails, eet een boterham en drink een kopje koffie om de laatste restanten slaap uit mijn hoofd te spoelen. Ik praat met mijn vrouw over mijn moeder, haar leven, haar goede en haar minder goede punten, hopend dat het rare gevoel dat je voelt als je moeder net is overleden zal verdwijnen, met een babbel een gat probeert op te vullen dat zich niet zomaar laat vullen.

‘Post!’, roept mijn vrouw met een lach, ‘een verjaardagskaart van onze makelaar.’ Met een glimlach maak ik de enveloppe open: ‘die is er vroeg bij.’ Het voelt prettig dat ik even mijn zinnen kan verzetten. In de enveloppe zit een kaart met felicitaties. En een reclame-ballonnetje, gitzwart, zwart, zwarter dan zwart. Mijn hart staat stil: ‘mijn moeder is dood en een dag later word ik gefeliciteerd met een zwart ballonnetje.’

ballon

Joris en de hengst

Geplaatst: 1 maart, 2015 in Dingen van de dag

Boer Geert had een paard, wat voor paard weet niemand behalve dat het een hengst was. Je kon dat zien aan de roede van het edele dier diejorispaard zo nu en dan als een periscoop uitschoof om het gras eens te inspecteren. Joris verbaasde zich altijd over dit verschijnsel, mede omdat het paard volledig onverschillig leek over zijn schaamteloze vertoning en zich helemaal niet druk maakte. Sterker nog, op een goede dag keek het dier, terwijl hij zijn zaakje uitrolde, hem recht aan. Het paard trok zijn periscoop terug en wandelde naar Joris. Onze jonge held voelde zich betrapt: ‘Sorry paard, ik zal nooit meer kijken.’ Het paard brieste even en schudde zijn hoofd en manen alvorens het naar een plek in de wei wandelde waar het gras groener was.

Die avond, het was al bedtijd, vroeg Joris zich af of hij, later als hij groot was, zijn piemel ook zo zou kunnen uitrollen, zomaar zonder reden, of misschien als hij verliefd was op een meisje. Misschien dat hij later, als hij getrouwd was, zijn piemel iedere avond voor zijn vrouw zou uitrollen om zo kinderen te maken. Joris dacht even aan zijn lieve vader en stelde zich voor hoe hij verwekt werd. ‘Je moet wel heel veel van kinderen houden om seks te willen hebben,’ dacht Joris wijs voor hij in slaap viel.

Ik ben weer helemaal de oude

Geplaatst: 20 januari, 2015 in Blog, Dingen van de dag

Het is koopavond. In het schemerdonker vind ik de winkel waar ik mijn groente wil halen. Het is er druk en benauwd. Met moeite reken ik mijn witte kool in het gedrang af bij de kassière. Eenmaal buiten is het licht fel. Dan zie ik mijn moeder een winkel inlopen. Ze is groot en sterk als in mijn kinderjaren. Gehaast sleept ze mijn onwillige vader mee. Opgetogen en verbaasd loop ik naar mijn moeder: ‘Ik dacht dat je niet meer kon lopen?’ ‘Ik ben weer helemaal de oude,’ zegt ze trots.’ Ik voel me blij worden: ‘Dus je woont weer thuis?’
Ik word wakker; mijn moeder is een week geleden verhuisd naar een verzorgingstehuis en dat doet wat met je.

Ook verschenen in 120woorden