Archief voor de ‘column’ Categorie

De blijde zwartepietenboodschap

Geplaatst: 24 november, 2017 in Blog, column

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, een kusje op een been dat wegrot zal de rot niet doen stoppen, dat been zal er echt af moeten worden gezaagd. Sorry, sneu, helaas. Ik moest daaraan denken toen ik las dat een stel zwartepiet-malloten vonden dat ze een school moesten binnenvallen om duidelijk te maken dat Nederland ten onder zou gaan als Zwarte Piet zou verdwijnen. Protesterend schoolpersoneel moest maar opdonderen naar eigen land.

Waarom ik aan zachte heelmeesters dacht? Omdat tijdens de Sinterklaas-intocht in

Bizar, doe even normaal. Dat zal ze leren!

Dokkum een weg versperd werd door pro-pieten die wilden voorkomen dat er in Dokkum geprotesteerd zou kunnen worden tegen Zwarte Piet. Dat oom agent ‘al handjes schuddend’ met de organisators van de blokkade overeenkwam de bussen huiswaarts te doen keren en de pro-pieten lachend en met instemming hun zin te geven. Natuurlijk mocht de organisatrice van de blokkade ongestoord haar verhaal in Pauw doen.

Er was vooral begrip voor de actie van de pro-pieten. Het is een kinderfeest en dat hoor je niet te verstoren met geluiden die duidelijk maken dat blackface gewoon niet kan en dat Zwarte Piet racisme is. Zelfs de minister-president voor alle Nederlanders had begrip voor de pro-piet actie.

Vervolgens kwam er een actie om het tot na Sinterklaas het vooral niet te hebben over Zwarte Piet. Het kinderfeest dient niet verstoord te worden nietwaar. Zelfs witte Piet van Vollenhoven was het met de actie eens. Geen antiracisme tijdens een racistisch feestje mensen, want kinderfeest. Het woord kinderfeest wordt gebruikt als kryptoniet om de tegenstanders van Zwarte Piet de mond te snoeren. En zo te zien lukt dat heel aardig.

En nu vallen Zwarte Pieten scholen binnen om ‘hun’ Piet voor de ondergang te behoeden. Tot nu toe het laatste voorval van de optelsom dat het faciliteren van racisme heet. Het resultaat van het gedogen, zelfs het aanmoedigen van racisme, van het behoud van Zwarte Piet. De tijd is rijp voor zwartepietmalloten om moed te vatten en panden binnen te vallen om de blijde zwartepietenboodschap te brengen.

Racistische rot zal met wortel en tak moeten worden weggesneden voor het uit de hand loopt en er echte ongelukken gaan gebeuren. Maar helaas hebben kwakzalvers het voor het zeggen in Nederland.

Nu koffie.

Advertenties

Krimp in uw testikels

Geplaatst: 23 november, 2017 in Blog, column, Fictie

“U bent hier omdat we de resultaten van het onderzoek binnen hebben en u het een en ander willen uitleggen. Het blijkt dat uw testikels krimpen door een virusinfectie. Indien onbehandeld zal, nadat uw testikels volledig verschrompeld en verdroogd zijn, het virus zich verspreiden over de rest van uw geslachtsorgaan tot alles verschrompeld is tot een fikse ‘harige krent,’ oh wacht, u bent Kaukasisch, dus laten we zeggen ‘harige rozijn,’ die alleen geschikt is om zittend mee te plassen. En dat moeten we niet willen mijnheer. Daarom nodigen we u uit om volgende week langs te komen om uw testikels te laten verwijderen om verdere verspreiding van het virus te voorkomen. Overigens hebben we een assortiment namaaktestikels waarmee u uw originele testikels, indien u dat wenst, kunt laten vervangen. Indien u vragen heeft kan een consulente u daarbij adviseren. Voorts viel het een van mijn assistentes op dat uw scrotum een tikkeltje uitgezakt was, en het tuitje van uw penis er een beetje treurig bij hing. Ze moest er zelfs een beetje om lachen. Mocht u dat wensen, dan kunnen wij uw geslacht opwaarderen en moderniseren, weg met uw rare tuitje, weg met uw uitgezakte scrotum. Dat was het mijnheer, vergeet niet wijde kleding mee te nemen voor na de operatie. De was kan wel een briesje gebruiken om te drogen nietwaar? Haha. Vragen? Geen vragen. Tot volgende week en de ballen.”

Joris en het gedoe met Zwarte Piet

Geplaatst: 21 november, 2017 in Blog, column

Joris had weinig moeite met Zwarte Piet. Niet dat hij van plan was Zwarte Piet te verdedigen door actie te gaan voeren of zo, nee dat vond hij ook weer overdreven. Joris vond de drukte rond Zwarte Piet een beetje overdreven. “Van beide kanten,” zoals een bekende wereldleider ooit zei.

Dit jaar kreeg Joris nieuwe overburen. Ze waren van Afrikaanse afkomst. Joris was niet echt gewoon om met mensen van een andere cultuur en/of afkomst om te gaan en hield daarom een beetje afstand. Verder dan een vriendelijke groet kwam het eigenlijk nooit. “Leven en laten leven,” vond Joris.

Joris keek, zoals ieder jaar vanaf een afstandje toe hoe Sinterklaas het dorp binnenkwam. Dit keer had de goede Sint 4 Zwarte Pieten bij zich die vrolijk joelend en dansend pepernoten uitdeelden aan de kinderen. Zijn overburen keken ook toe. Hun kinderen joelden en dansten mee. Joris kon zien dat de overburen zorgelijk keken “Toch geen anti-zwarte piet-mensen?”, hoopte Joris, “net nu het zo gezellig is.”

“Hé kijk, een zwarte piet,” riep een van de kinderen naar zijn overbuurman, “en daar twee zwartepietenkinderen!” Alle kinderen begonnen te joelen. Joris keek toe hoe zijn overburen hun kinderen probeerden af te schermen van al het gedoe.

“Alles goed?” vroeg Joris daags na het voorval aan zijn overbuurman. “Ach, wij overleven het wel,” zei de overbuurman, “maar de kinderen, die worden nu geplaagd met zwarte piet en zo. Gelukkig is het over een paar weken weer voorbij.”

Joris begreep nu waarom Zwarte Piet niet kon. Niet alleen vanwege vroeger met de slavernij, maar ook om te voorkomen dat donkere kinderen gepest worden vanwege een kinderfeestje dat voor witte kinderen bedoeld is. Niet dat Joris nu actie gaat voeren, maar Joris is nu wel doende na te denken over wat hij vond en wat hij nu vindt.

Ontgroenen Vindicat-style

Geplaatst: 9 november, 2017 in Blog, column

Vandaag las ik iets over ontgroening bij Vindicat. U mag zelf walgen van het relaas. Ontgroenen Vindicat-style is bedoeld om tot op het bot vernederd te worden. Tot je gereduceerd bent tot een amoebe. En als je het allemaal overleefd hebt mag jij het komend jaar iemand ontgroenen en vernederen. Mag jij een koekje van eigen deeg  uitdelen.

Vindt u het dan merkwaardig dat mensen die, ‘na hun scholing,’ een machtspositie bekleden de neiging hebben om mensen te vernederen alvorens ze je toelaten bij hun ‘incrowd?’ Vindt u het dan merkwaardig dat politici die het voor het zeggen hebben, geneigd zijn mensen die het niet zo breed hebben nog verder in de drek te trappen? Nog dieper te vernederen? ‘Tot het vocht de kansloze mensen uit de oren druipt?’

De link met de mensen die verkracht en aangerand zijn en de #metoo beweging hebben doen ontstaan is dan zo gelegd. Verkrachten en aanranden omdat het kan, omdat je een machtspositie bekleedt, omdat je ongenaakbaar bent. Het willen vernederen is een kankergezwel dat met wortel en tak dient te worden uitgeroeid. Om te beginnen met uitwassen als ontgroening Vindicat-style.

En laat me verder met rust want ik heb de griep.

Over de man die alles te verliezen had

Geplaatst: 6 november, 2017 in Blog, column, Fictie

Tim was die ochtend vroeg wakker. Geldzorgen maalden door zijn hoofd. De hypotheek kon hij niet meer betalen. Zijn baan stond op de tocht. Zijn kinderen wilden studeren. Zijn vrouw liet alles aan hem over. “De ideale vrouw,” dacht Tim destijds, maar inmiddels was haar eeuwige: “Wat jij zegt lieverd,” hem een kwelling geworden.

Tim stapte uit bed, trok zijn badjas aan en beende naar beneden om, onder het genot van een mok oploskoffie en een sjekkie ‘de rekensom’ voor de zoveelste keer te maken. En ook nu weer stond er een dikke ‘min’ achter het eindgetal. Tim nam een flinke haal van zijn peuk. Zijn rechteroog traande van de bijtende rook.

Altijd om klokslag 6 uur ging Tim naar zijn werk. Hij arriveerde daardoor te vroeg op zijn werk en kon dan alvast het werk voorbereiden. ‘Alles om een goede indruk te maken op zijn baas, alles om te ontsnappen aan de volgende ontslagronde. Alles om te voorkomen dat hij zijn huis moest verkopen en ‘het vrouwtje’ teleur moest stellen.’

Dit keer ging Tim vroeger dan gewoonlijk naar zijn werk; hij was immers toch al wakker. In de verte zag hij een zwaailicht. Een agent maande Tim om te stoppen. Er was een ongeluk gebeurd. Het ambulancepersoneel was doende om zo goed en zo kwaad als het ging een gewonde uit een auto te halen en op een brancard te leggen. Tim rolde een sjekkie en toen hij het aanstak kringelde er rook in zijn rechteroog. Met een traan tot gevolg.

Tim keek op de klok. Als hij nu niet vertrok zou hij te laat op zijn werk komen. In het brein van Tim begon het te malen. Zijn baan, de hypotheek, zijn onwetende vrouw, zijn kinderen, zijn.., zijn.. “Ik kom verdomme te laat op mijn werk,” tierde Tim. Hij sprong uit zijn auto en smeekte een agent hem erlangs te laten: “Ik kom te laat op mijn werk,” smeekte Tim: “Mijn baan, alsjeblieft, ik kan er makkelijk langs…”

De agent was onverbiddelijk en keek Tim streng aan. Toen knapte er iets bij Tim. Hij rende naar de ambulance en trok aan de brancard, schopte een deuk in het spatbord en tierde en schreeuwde.

Een agent hield Tim staande. Hij werd achterin een van de politieauto’s gezet, geboeid en wel. Tim zweeg en kalmeerde. Hij wist dat hij alles wat hij had kwijt zou raken. Een last viel van zijn schouders. Tim rolde zo goed en zo kwaad als het ‘geboeid’ ging een sjekkie. Hij nam een opgeluchte haal van zijn peuk. Een traan biggelde langs zijn wang.

Joris en de holle boom bij de vaart

Geplaatst: 3 november, 2017 in Blog, column, Fictie

Joris haastte zich naar huis omdat hij niet al te nat wilde worden van de wolkbreuk. De holle boom bij de vaart bracht uitkomst. Joris wurmde zich in de holte van de boom. Joris voelde hoe de boom hem een knuffel gaf en zag hoe de boom zijn door de herfst uitgedunde bladerdak naar voren boog om Joris zoveel mogelijk af te schermen van de stortbui.

Als kind speelde Joris vaak in de holle boom bij de vaart. Dan beleefde hij avonturen met kabouters en trollen. Die hadden steeds ruzie. En Joris hielp altijd de kabouters.

“Weet je nog hoe ik heet?”, vroeg een barse stem aan Joris.  Joris dacht diep na: “Ja,” zei Joris: “Jouw naam is Boombast.” Joris was verbaasd dat de boom hem na al die jaren nog herkende, maar eigenlijk ook niet; bomen hebben net als olifanten een goed ontwikkeld geheugen.

Joris herinnerde zich waardoor Boombast hol was geworden. Dat kwam doordat iemand schuilde onder Boombast tijdens een onweersbui. ‘En de bliksem slaat altijd in op bomen waar iemand onder schuilt.’ Boombast werd geraakt door de bliksem en werd hol.

Er werd op de bast van Boombast geklopt. Een kabouter vroeg of er nog plek was om te schuilen. Joris ging wijdbeens staan om ruimte te maken voor de kletsnatte kabouter. Ook de kabouter kon zich de tijd nog herinneren dat Joris klein was en hoe hij de kabouters dapper hielp in de strijd tegen de trollen.

Het stopte met regenen. Joris bedankte Boombast voor zijn gastvrijheid. De kletsnatte kabouter nam afscheid van Joris met een tik op zijn puntmuts. Joris wuifde en haastte zich naar huis want het begon al te schemeren. En dan komen de trollen uit de grond.

Joris viert Halloween

Geplaatst: 2 november, 2017 in Blog, column, Fictie

Joris had een doos snoep gekocht voor Halloween. En toen hij bij de deur wachtte op de eerste kinderen nam hij een Mars. Een half uur later nam Joris een Twix. En toen de avond om was had Joris nog veel meer gesnoept. De doos met snoep was leeg ondanks dat er niemand had aangebeld.

Joris voelde zich een beetje verdrietig en een beetje misselijk. Een traan van Joris spatte uiteen op de lege doos. Je kon een doffe tik horen. Joris haalde een mes uit de keukenla en sneed het plakband van de bodem van de doos door. Joris vouwde de doos netjes op en legde hem bij het oud papier.

De volgende avond werd er bij Joris aangebeld door een stel kinderen die zich verkleed hadden als spook. Maar Joris had geen snoep meer. De kinderen dropen teleurgesteld af. En later werd er weer aangebeld. Joris besloot alle lichten uit te doen en zette zelfs de tv uit. Joris deed net alsof hij niet thuis was en zat doodstil in een hoek van de kamer.

De volgende avond ging Joris, om het goed te maken bij alle kinderen langs met een nieuwe doos snoep. Toen de doos leeg was ging Joris tevreden naar huis. Er biggelde een traan langs zijn wang, want Joris vond zichzelf best wel lief. En dat is hij ook.