De paraplu van Joris

Geplaatst: 22 juli, 2018 in Blog, column

Het was een mooie dag voor een wandeling vond Joris. Maar er was een kans op ‘hier en daar een bui.’ Joris besloot daarom zijn paraplu mee te nemen; je weet maar nooit. Tijdens zijn wandeling keek Joris naar de staalblauwe lucht. Geen wolkje te bekennen. Joris keek om zich heen. Hij zag dat niemand een paraplu had meegenomen voor een eventuele bui. Joris voelde zich een beetje bekeken. Een beetje opgelaten. Joris besloot vol te houden en te gaan wandelen tot het ging regenen. Toen Joris honger begon te krijgen, het was al na zessen, viel er een bui. Trots stak Joris zijn paraplu op: “Zie je wel!”, dacht hij triomfantelijk. Hij zag hoe mensen onder bomen en in portieken moesten schuilen om enigszins droog te blijven. En toen Joris thuiskwam schudde hij trots zijn paraplu uit: “Zo, dat was me een bui,” zei hij iets te luid. Joris keek om zich heen om zich ervan te vergewissen dat iedereen in de straat kon zien dat hij zo verstandig was geweest om een paraplu mee te nemen. Want met Joris viel niet te spotten.

En toen Joris een paar dagen later ging wandelen met zijn paraplu omdat er een kans was op een bui schrok iedereen die Joris zag zich een hoedje omdat ze hun paraplu niet hadden meegenomen. Althans, dat hoopte Joris dan maar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s