Archief voor maart, 2018

Blikje Corned Beef

Geplaatst: 14 maart, 2018 in Blog, column, Herinneringen

Voorzichtig steek ik het lipje in de gleuf. Draaien, draaien, nu het sleuteltje niet uit de krul laten springen en de krul netjes in de rol houden … De hele tafel kijkt gespannen toe. “Voorzichtig, het is scherp,” fluistert moeder, “de vorige keer …” ‘Klik.’ Het lipje is niet afgebroken, de krul is op de rol gebleven en ik heb me niet in de vingers gesneden. Voorzichtig maak ik het blikje corned beef open. Dan haal ik het sleuteltje triomfantelijk uit het lipje om aan iedereen te laten zien. De hele tafel applaudisseert. Trots steek ik het sleuteltje, mijn trofee, dat ik aan mijn vriendjes ga laten zien in mijn broekzak om het avontuur te gaan vertellen dat jullie zojuist hebben gelezen.

Ook verschenen op 120woorden

Advertenties

Sneller dan mijn schaduw

Geplaatst: 3 maart, 2018 in Blog, column

Vandaag besloot ik een paar plaatjes te schieten met mijn iPod, nee niet iPad, ik ben niet bereikbaar als ik buiten ben, bij een temperatuur van minus 5 graden, met handschoenen aan en de hond aan de riem. Ik had beter moeten weten.

Het is vrijwel onmogelijk plaatjes te schieten met de handschoenen onder je oksels en een hond die trekt aan de riem. Mijn vingers worden koud en de iPod wil alles doen behalve wat ik wil en dat is een plaatje schieten. Toch is het me gelukt een paar plaatjes te schieten. En omdat het kreng bijna uit mijn handen viel toen de hond weer eens irritant aan de riem trok en ik het toch nog wist op te vangen voelde ik me een beetje Lucky Luke; sneller dan mijn schaduw. IMG_0031.JPG

ps: Ik stond óp de riem tijdens het schieten van dit plaatje.

Zelfstartende auto’s

Geplaatst: 1 maart, 2018 in Blog, column

Mijn ochtendwandeling is er een van mijmeren, reflectie en het nederige oprapen van de poep van mijn hond. Ik doe dat keurig in een plastic zakje om er vervolgens, als ware het mijn gebruikte condoom, een keurige knoop in te leggen.

Vanmorgen schrok ik even; een zelfstartende auto startte. Ik haat zelfstartende auto’s. Ik vraag me af of de eigenaars van dergelijke auto’s expres wachten op mij alvorens de auto te starten. Om me te zien schrikken. En me stiekem vanachter de gordijnen uitlachen.

En dan laten ze hun auto, liefst achteruit geparkeerd op hun uitrit  ronken. Om de auto lekker op te warmen en het huis te omhullen met benzinedampen en koolmonoxide. En als de auto eenmaal lekker warm is stapt een ouder in met de kinderen die allen astma hebben en net een fikse puf hebben genomen van hun inhalator.

Stik er maar lekker in.