Selfie met een dooie

Geplaatst: 15 maart, 2018 in Blog, column

Een paar dagen geleden verzwikte ik bijna mijn enkel over een randje dat zo laag was dat wetenschappers die zich gespecialiseerd hebben in verzwikken denken dat het alleen in laboratoria mogelijk is een dergelijk ongeval te simuleren. Afijn. Als ik een rare, ongewilde beweging maak kijk ik altijd even om me heen of iemand mijn capriool gezien heeft. Niemand dus. Het was rustig op staat. Welgeteld een persoon had het kunnen zien, ware het niet dat hij naar zijn mobiel zat te turen naar, ja wist ik het maar. Normaal gesproken vervloek ik mobieltjes maar in dit geval voelde ik me gezegend dat men tegenwoordig geneigd is de hele dag naar zijn mobiel te kijken. Toen realiseerde ik me dat ik had kunnen doodvallen zonder opgemerkt te worden.  Ik huiverde even: “Stel je voor zeg!” En als hij het zou opmerken, dan zou hij eerst een selfie met mijn dooie persoontje als achtergrond maken en die delen met zijn vriendjes en vriendinnetjes: “Dit ben ik met een dooie!”

De man die zojuist naar zijn mobiel tuurde groette me toen toen ik langs hem liep: “Alles goed?”, vroeg hij beleefd, “ik zag dat je struikelde …” “Ja hoor, dank je,” mompelde ik.

Stiekem gluren naar een ander langs je mobiel, je moet maar durven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s