Archief voor februari, 2018

spaghetti-zelfmoord

Geplaatst: 19 februari, 2018 in Blog, Fictie

De man had zichzelf verhangen aan een sliert zelfgemaakte spaghetti. “Al dente,” grapte ik in mezelf en maande mijn mannen de lange sliert niet door te snijden maar voorzichtig los te knopen. Een sliert spaghetti waaraan je jezelf kan verhangen verdient respect en een nader onderzoek, nietwaar. Ik ging naar buiten om een sigaret op te steken en aantekeningen te maken.

Zijn vader stond buiten, huilde bittere tranen en gaf zichzelf de schuld van zijn dood. Want hij had 25 jaar geleden tegen zijn zoon gezegd dat hij nooit zulke goede spaghetti kon maken als hij. ‘Dat zijn spaghetti slap en smakeloos was.’ Dat zijn zoon sindsdien geobsedeerd was met het maken van stevige spaghetti, stevig genoeg om jezelf aan te kunnen verhangen. En hoe hij zijn zoon uitlachte bij iedere mislukte poging. ‘Wat voor een loser zijn zoon was.’

“Het is hem toch maar gelukt,” troostte ik zijn vader, “je kan trots op hem zijn.” Ik gaf hem een bemoedigend schouderklopje: “Je zoon kon een stevige spaghetti maken en zonder jouw woorden was dat nooit gelukt.” Maar wat ik ook zei, de arme man bleef huilen.

Een dag later kreeg ik het bericht dat de spaghetti ‘vals’ was; dat het touw, omhuld met gekookte spaghettipasta was. “Dus toch een loser,” bedacht ik, en maakte mijn laatste aantekeningen over deze merkwaardige spaghetti-zelfmoord. Ik maande mijn mannen het ‘touw’-detail buiten de media te houden. ‘Uit respect voor de nabestaanden.’

Nu alles afgerond was kon ik mezelf even inspecteren in het raam; omdat ik er best wel goed uitzie en dat zo wil houden. Ik zag dat ik aan een knip- en scheerbeurt toe was en belde de kapper.

Advertenties

X-files: De scheur in het beursgebouw 2

Geplaatst: 9 februari, 2018 in Blog, column, Fictie

Iedere keer als ik op de knop boven de scheur drukte ging de bel: “Tríííííng, trííííng …” Ik schrok wakker en opende mijn ogen. Mijn bakelieten telefoon rinkelde. Een erfstuk van mijn grootouders dat op het nachtkastje naast mijn bed stond. Met een heuse kiesschijf en in perfecte staat: “Hallo?”

Het was een collega die belde. Hij vertelde me dat de scheur in het beursgebouw een anomalie was: “Een soort vagina van ongekende proporties.” Ik legde de hoorn op de haak en bekeek mezelf even in het glanzende bakeliet. De telefoon was een beetje stoffig en ik besloot het apparaat af te stoffen met mijn speciale telefoonpoetsdoek die in de bovenste la van mijn nachtkastje lag. Vervolgens ging ik naar het beursgebouw om te kijken in hoeverre er al vorderingen waren gemaakt met het onderzoek naar de scheur.

De ruimte waar de scheur zich bevond was inmiddels beveiligd en afgesloten voor het publiek. Alleen enkele ingewijden van de geheime dienst wisten van de anomalie. Ìk wist er van. En daar was ik best wel een beetje trots op. Ik hield mijn speciale pas omhoog en begaf me naar de ruimte waar de scheur zich bevond.

Om de scheur was een grote steiger gebouwd. Een selecte groep wetenschappers die een niet-openbaarmaking verklaring hadden getekend waren druk doende met het het onderzoek naar de scheur. Niemand had een verklaring voor dit natuurverschijnsel. Enkele wetenschappers stelden voor de scheur te vernietigen, anderen vroegen zich af wat er zich achter de scheur bevond. Men kon allicht een kijkje nemen alvorens het zaakje te vernietigen. Een van de wetenschappers had een idee: “We gaan een ‘fallus-achtig’ voertuig maken om de scheur te kunnen penetreren en onderzoeken.” En zo geschiedde.

 

X-files: De scheur in het beursgebouw

Geplaatst: 6 februari, 2018 in Blog, column, Fictie

Gisteren werd ik gebeld: “Een onverklaarbare scheur in het beursgebouw. Of ik even een kijkje wilde nemen.” Toen ik bij het beursgebouw arriveerde rook ik iets wat me bekend voorkwam. Maar ik kon het niet precies thuisbrengen. Een agent hield me aan. Ik liet mijn inspecteurs-insigne zien. De agent deed beleefd een stap terug en maakte een uitnodigend gebaar.

Ik zag meteen dat de scheur niet aards was. Maar ook niet buitenaards. De scheur was een natuurverschijnsel. Ik voelde even aan de scheur. De scheur was vleesachtig en vochtig. Maar ik kon de scheur niet verder openen. “Sesam open u,” mompelde ik spottend. Bovenaan de scheur zag ik een knop. Ik vroeg om een ladder om bij de knop te kunnen komen.

Ik wreef over de knop en drukte op de knop. Ik zag hoe de scheur sidderde en beefde. Er liep wat vocht uit de scheur. Die knop moest wel de sleutel zijn om de scheur binnen te kunnen dringen.

Die avond schreef ik mijn rapport. Ik verzocht de autoriteiten de scheur geheim te houden voor het publiek tot men wist wat er aan de hand was en waar de scheur vandaan kwam. Ik maakte een extra notitie over de knop boven de scheur. Ik vermoedde dat de knop de sleutel was op de vraag waar die scheur voor diende.