Joris en de levende kerststal

Geplaatst: 18 december, 2017 in Blog, Fictie

Joris speelde al vanaf zijn eerste levensjaar het kindje Jezus in de ‘levende’ kerststal. Tot vreugde van zijn vader, want die kon dan even vrijaf nemen van de zware last die het vaderschap met zich meebracht. Maar na dertig jaar had Joris er wel genoeg van. Hij vond zichzelf niet langer geloofwaardig als het kindje Jezus. Toen Joris de kerstcommissie vertelde dat hij nu wel eens voor Josef wilde spelen in plaats van voor Jezus was men geschokt. Om te breken met de traditie van de levende kerststal met Joris als het kindje Jezus, je moet maar durven. En wat zou men er in het dorp van zeggen. Iemand van de kerstcommissie die vrijwilligerswerk deed in het asielzoekerscentrum stelde nog voor een jong Syrisch katholiek gezin te gebruiken voor de levende stal. Het voorstel werd weggewuifd; Jezus, Josef en Maria met een tintje, dat zou niet geloofwaardig zijn.

Het verhaal dat Joris geen kindje Jezus meer wilde zijn verspreidde zich als een lopend vuurtje. Joris voelde dat er over hem gepraat werd als hij boodschappen deed. In de Spar was het gefluister niet van de lucht. Joris begon zich steeds minder op zijn gemak te voelen. Ook waren er mensen die de hand van Joris wilden schudden omdat ze respect hadden voor zijn besluit, dat ze Joris moedig vonden omdat hij opstond tegen de goegemeente. Kortom, het broeide in het dorp. Je was of vóór Joris en zijn besluit of tégen Joris en zijn besluit. En de tegenstanders van het besluit van Joris intimideerden de voorstanders. En omgekeerd. Er werden stenen door ramen gegooid. Er werden auto’s in de fik gestoken.

Je begrijpt, dit was nooit de bedoeling van Joris geweest en hij besloot te gaan overleggen met de kerstcommissie om tot een compromis te komen. De kerstcommissie verzocht Joris om geleidelijk te stoppen met het spelen van het kindje Jezus en in ieder geval dit jaar nog voor het kindje Jezus te spelen. Dat het dorp al te abrupte veranderingen met het kindje Jezus niet aankon, was nu wel duidelijk. Om de lieve vrede te bewaren ging Joris akkoord.

Joris besefte dat hij als kindje Jezus borg stond voor vrede in zijn dorp. En dat de échte Jezus daarom best wel trots op hem zou zijn. Om van God maar niet te spreken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s