De vader van Bert is dood

Geplaatst: 2 augustus, 2017 in Blog, Fictie

Ze sliep bijzonder goed die nacht. Alles was stil en rustig, sereen zelfs. Ze kon zich niet herinneren ooit zo goed geslapen te hebben. En toen ze die ochtend wakker werd en zag dat haar man dood was, realiseerde ze zich waarom ze goed had geslapen. Geen gesnurk en geen gewoel. En nu haar man dood was realiseerde ze zich dat ze voortaan altijd in alle rust zou kunnen gaan slapen. Geen pak slaag meer. Ze keek nog een keer naar haar levenloze man alvorens ze het laken over zijn hoofd trok en opstond. Toen maakte ze Bert wakker: “Je vader is dood Bert!”, riep ze.

Bert vond het niet erg dat zijn vader dood was. Hij had, zolang hij zich kon herinneren een hekel aan die man. Hij had vaak gefantaseerd over hoe hij de riem van zijn vader zou afpakken om hem er vervolgens een pak slaag mee te geven. “Blij dat hij dood is,” zei Bert droogjes tegen zijn moeder en belde de huisarts.

Bert’s moeder schonk eerbiedig een kopje koffie in voor de dokter en vroeg of hij er een plak Indische cake bij wilde. “Beroerte of hartaanval?”, vroeg de dokter vroom en pakte een formulier uit zijn dokterstas. ” Beroerte,” zei de moeder van Bert, “anders had ik er wel iets van gemerkt toch?” De dokter knikte instemmend en vulde het formulier in en stopte het terug in de dokterstas die hij vervolgens, zoals dokters dat doen, met een ferme ‘klik’ sloot. Nu was de vader van Bert officieel overleden door een beroerte.

De vader van Bert wilde na zijn dood gecremeerd worden. Het idee om te moeten verrotten in de grond tussen de wormen en de maden vond hij verschrikkelijk. Daarom, je raadt het al, besloot Bert’s moeder om haar overleden man niet te cremeren maar te begraven. Het idee dat haar man zou verrotten in de grond en opgevreten zou worden door wormen en maden vond ze wel prettig. Ze vroeg de begrafenisondernemer om hem te begraven in de goedkoopste kist die voorhanden was. En geen grafsteen.

Bert’s vader werd zonder ceremonie begraven. Alleen de personen die de kist droegen en lieten zakken in het daarvoor bestemde gat waren aanwezig. En nadat ze het gat gevuld hadden met modder werden de plaggen gras zo keurig mogelijk terug gelegd en netjes aangestampt. Over een paar weken zou je niet eens meer kunnen zien dat er iemand begraven was. Precies zoals Bert’s moeder het wenste. Alsof hij nooit had bestaan.

Nu haar man dood was kon Bert’s moeder voor het eerst sinds haar huwelijksnacht weer ongestoord slapen. Ze sliep op het logeerbed omdat ‘het bed’ stonk van het lijkvocht van haar overleden man en vervangen moest worden. Ze wilde een nieuw eenpersoonsbed. Want het bed met iemand delen, dat zou ze nooit meer toestaan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s