Boodschappen doen in de Albert Heijn

Geplaatst: 8 juli, 2017 in Blog, Fictie

Die avond had de moeder van Bert haar netste kleren aan. Kleren die ze voor het laatst gedragen had tijdens de begrafenis van Berts Opa. Het was donderdagavond, koopavond en ze ging boodschappen doen in de Albert Heijn. De winkel waar alleen mensen die het zich konden veroorloven boodschappen deden. Mensen als Wierds moeder, Jans moeder, en mijn moeder natuurlijk, maar dit terzijde.

Berts moeder hield meer en meer geld over en vond meer en meer geld in haar beurs. Ze begreep niet waaraan ze al die jaren haar geld aan verspild had en waarom ze nu opeens zoveel geld overhield. Keer op keer vond ze geld in haar beurs waarvan ze het bestaan niet wist. Soms vroeg ze zich zelfs af of ze haar verstand verloren had.

En nu had ze vijfenzeventig gulden in haar beurs. Drie briefjes van vijfentwintig! Haar hart bonsde toen ze in de bus stapte en wist dat ze dit keer niet bij de ALDI zou uitstappen maar bij de Albert Heijn! Toen ze uitstapte bij de halte bij Albert Heijn keek ze even naar de ouders van Wierd en Jan die ook in de bus zaten en nu ook uitstapten. Maar ze leken haar niet op te merken.

De ouders van Wierd en Jan wandelden onder het genot van een flinke roddel naar de Albert Heijn. Berts moeder volgde op eerbiedige afstand. Eenmaal bij de Albert Heijn stond ze even stil. Ze wilde even voelen hoe het was om de Albert Heijn binnen te stappen.

En de moeder van Bert deed haar dure boodschappen; pindakaas van Calvé, soep van Knor, groenten van Hak, enzovoort enzovoort. En ze rekende af náást de kassa waar Wierd en Jans moeder druk aan het babbelen waren over ditjes, datjes, en de buurt. Ze keurden Berts moeder en haar volle beurs geen blik waardig.

Ze liet haar briefjes van vijfentwintig opzichtig zien. Zei iets te luid tegen de caissière dat ze géén dubbeltjes en kwartjes in haar beurs had om gepast af te kunnen rekenen. Maar niemand die het zag. Maar niemand die het ook maar íets kon schelen. De ouders van Jan en Wierd babbelden onverdroten verder over het wel en wee van hun dorp. Gedesillusioneerd en verdrietig keerde Berts moeder huiswaarts. Ze voelde zich eenzaam en een paria; ze wist dat ze buiten haar boekje was gegaan.

Eenmaal thuis sloeg Berts moeder zich voor het hoofd: “Het is natuurlijk héél gewoon om geld zat te hebben in de Albert Heijn. Iedereen daar heeft geld zat.” In de Albert Heijn zou ze nóóit opvallen, nooit gerespecteerd worden…  Daarom besloot ze voortaan weer boodschappen te gaan doen in de ALDI. Dáár viel ze op, dáár werd ze gerespecteerd, dáár voelde ze zich thuis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s