Archief voor augustus, 2016

Met dat touw kun je ook Marokkaantjes vastbinden

Ik vraag me dan af hoe de man er bij komt om een dergelijke racistische opmerking te maken. Je kan de man er natuurlijk op aanspreken. En dat moet ook. Maar iets zal de man geradicaliseerd hebben. Iets in hem dacht dat het een leuke grap was.

Aan de Nederlandse berichtgeving zal het niet liggen. Het nieuws in Nederland is accuraat, onafhankelijk en volstrekt neutraal. 

Nederlandse politici en de journalistiek zouden zich eens achter de oren moeten krabben. Want weldenkende mensen kunnen nu wel roepen dat hij een racist is, maar ik begrijp dat de gids een vrijwilliger is, waarschijnlijk een eenvoudige man, werkeloos misschien, of met pensioen.

Ik neem de gids in Woudrichem dan ook niets kwalijk en de Nederlandse journalistiek en politiek des te meer.

Advertenties

Van Bokhoven is de klos. Van Bokhoven was al de klos toen hij Van Gelder naar huis stuurde. Ik vraag me af hoe Van Bokhoven zijn terugkeer naar Nederland zal overleven. Niemand zal nog met hem willen werken. Niemand wil nog iets met Van Bokhoven te maken hebben. Over een paar maanden is Van Bokhoven werkeloos en apt hij bedremmeld naar Van Gelder. Sorry, ik had het niet zo bedoeld.

Maar Van Gelder reageert niet. Heeft zijn app niet gelezen. Want Van Gelder heeft Van Bokhoven op negeren gezet, misschien zelfs wel geblokkeerd. En van Bokhoven huilt bittere tranen. Van Bokhoven apt zijn vrouw. Ze reageert ook al niet. Ze wil van Van Bokhoven af.

De kinderen van Van Bokhoven worden gepest op school. En worden depressief. Willen de achternaam van hun moeder aannemen na de scheiding. Willen niets meer met hun vader te maken hebben.

Van Bokhoven is gesignaleerd op straat. Hij moet nog thuis komen. Maar hij wil niet, hij durft niet. Niemand houd nog langer van Van Bokhoven. Van Bokhoven apt nog een keer naar van Gelder… Geen sjoege.

Van Bokhoven slentert naar huis. Heel stilletjes. Laat zich op de bank knock-out vallen. Wordt de volgende middag om 3 uur wakker. Want er is niemand die hem nog wakker apt.

Slokje op…

Geplaatst: 11 augustus, 2016 in Blog, Fictie
Tags:

Ik werd met een knallende hoofdpijn wakker. Droge mond, dorst. Ik opende mijn ogen en struikelde naar de badkamer en hield mijn hoofd onder de kraan. Gulzig dronk ik zoveel water als ik kon. En deed een plas. Ik rook de alcohol in mijn urine en de zenuwuiteinden van mijn urinebuis stuurden een brandalarm naar mijn hersenen. Ik voelde hoe mijn maag zich wilde omkeren; ik stak een vinger in mijn keel. Nu nog even tanden poetsen en douchen.

Ik ruimde de rommel op en bakte 2 eieren. Kapotte dooier, aan 2 kanten gebakken. De telefoon rinkelde. Ik nam niet op; mijn keel voelde als schuurpapier en bovendien had ik een antwoordapparaat. Ik beluisterde het bericht meerdere malen. Het was een zacht gehijg, waarschijnlijk van een mevrouw. Ik wiste het bericht. Wat een muts.

Ik wilde net beginnen aan mijn eerste borrel om de alcohol van gisteren weg te spoelen toen de telefoon weer ging. Ik nam op en hoorde weer dat gehijg. Hallo? Ik hoorde een voorzichtige klik. De muts had opgehangen. Ik sloeg mijn borrel achterover en nog een. En nog een. Daar word je weer mens van.

Het geklop op de deur maakte me wakker. Ik keek op de klok. Wie had mijn middagdutje verstoord? Ik strompelde naar de deur en keek door het gaatje. Niemand. Ik wilde me op de bank laten vallen om verder te gaan dutten maar er werd weer geklopt. Dit keer harder. Veel harder. Ik deed de deur open. Weer niemand. Daar was dat gehijg weer. Hallo?

Ik sloot de deur. Nam een borrel en nog een. Nu nog een Irish coffee. Ik sloot mijn ogen. Tijd voor een dutje. Maar ik hoorde dat gehijg weer. Ik besloot dat het een delirium was en beloofde mezelf binnenkort te stoppen met drinken. Na het weekend of zo. Maar nu hoorde ik niet alleen dingen, ik voelde nu ook iets. De rits van mij broek werd naar beneden gedaan. En de knoop van mijn broek werd losgemaakt.

Opeens was ik klaarwakker. Er werd in mijn kruis gegraaid. Geknepen. Aan mijn lul gezogen. Ik zag niets of niemand. Ik hoorde alleen dat gehijg. Ik werd door een entiteit verkracht. Ik raakte in paniek. Ik voelde dat er een hoogtepunt op komst was. Een hoogtepunt die ik absoluut niet wilde. HELP! 

Maar ik kreeg een orgasme. Eindelijk zag ik wie mij tot een orgasme dwong. Een afzichtelijke entiteit had de liefde met mij bedreven. Ik voelde me misselijk worden. En ik hoorde hoe ze zachtjes hijgde. Ik zag hoe mijn zaad uit haar geslachtsorgaan droop. Ik moest braken van wat ik zag.

Ik nam een lange douche. Ik voelde me vies en verkracht, aangerand. Mijn zaad in dat afzichtelijke wezen. Ik deed schone kleren aan en ruimde de rommel op. Ik nam een glas water. En een borrel en nog een. Ik voelde me wat beter. Nog maar een borreltje. Voor ik het wist was ik weer in slaap gevallen.

Tot mijn opluchting hoorde ik niets meer van die heks. Geen telefoontjes, geen geklop. Ik besloot het stoppen met drinken voorlopig nog even uit te stellen. Zoveel zuip ik nu ook weer niet. 

De tijd verstreek en moest stoppen met drinken van de dokter. Suikerziekte en levercirrose. Ik was doende een naald in mijn buik te prikken om mezelf was insuline toe te dienen. De telefoon ging. Gehijg door het antwoordapparaat. Ik vloekte en tierde. Even later ging telefoon weer. Ik nam op. Weer dat gehijg. Godverdomme!

Er werd aan de deur geklopt. ik keek door het gaatje. Niemand. In dolle razernij rende ik naar de keuken en graaide ik mijn grootste vleesmes uit de lade. Daarna rende ik naar de deur. Ik keek nog eenmaal door het gaatje. Niets. Ik opende de deur. Zwaaide als een wilde met mijn vleesmes.

Hallo? Ik keek naar beneden. Ik zag een kind. Een afzichtelijk kind. Hallo pa? Ik voelde hoe een paniek zich van me meester maakte. Ik liet haar binnen. Samen met haar monsterlijke moeder. Ik zag geen andere oplossing dan mijn dochter te doden. Ik stak haar en ik stak haar. Tot het leven uit haar geweken was. Ik had mijn dochter vermoord.

Ik hoorde gehijg. En ik hoorde mijn dochter ‘hallo pa?’, zeggen, ‘dank je wel.’ Mijn dochter bedankte me omdat ze nu net als haar moeder was. Ik voelde hoe het vleesmes in mij gestoken werd, en nog eens en nog eens, tot ik dood was. Mijn dochter wilde mij ook bij haar, voor eeuwig.

Ik woon nu samen met mijn dochter en mijn afzichtelijke geliefde die mij dwingt tot orgasmes, keer op keer. Ik heb geen suikerziekte en levercirrose meer, maar mijn dood is een hel want er is ook geen alcohol voorhanden om mijn leed te verzachten

Getikt voor AQ’s verhalenwedstrijd

Pro Israel, anti islam

Geplaatst: 8 augustus, 2016 in Blog, column
Tags:, , , ,

richard
De man houdt veel van dieren, vooral katten. En hij is een ADO fan. Hij heet Richard, achternaam R. Hij verscheen in mijn mentions. Ik weet niet precies waarom.

Ik ben ook dol op dieren, vooral op katten. Hoewel ik een hond heb. Ik neem niet weer een hond, want een hond heeft aandacht nodig en ik kan en wil hem niet te lang zonder zijn baasje laten. En als mijn hond het loodje legt neem in een paar katten.

U begrijpt, ik ben niet anti hond, en ook niet anti kat. Ik vind ze beide lief.

Ik ben niet anti Israel, en ik heb niets tegen Joden, hoewel ik moet toegeven dat de regering van Israel dingen doet met de Palestijnen waar ik van gruwel.

Zo heb ik ook niets tegen de islam, hoewel er groeperingen binnen de islam dingen doen waar ik van gruwel.

Pro dit. Anti dat. Zonder aanzien des persoons. Onvoorwaardelijk. Ik heb daar moeite mee. En ik hoef niet eens te schelden op dit of dat.

Ik hou mijn ogen en oren open. Absorbeer informatie, zonder aanzien des persoons. Geen anti, en geen pro. Hoe moeilijk kan dat zijn.

Hoe eenvoudig is iemands geest als hij of zij dat niet inziet. Hoeveel haat zit er in iemands geest als hij of zij dat niet wenst in te zien. Ik weet het niet. Het maakt me alleen een beetje verdrietig.

Rio 2016

Geplaatst: 4 augustus, 2016 in Blog, column
Tags:, , ,

De Olympische Spelen in Brazilië. En ik kijk graag naar sport. Tot nu heb ik de spelen gevolgd. En ik zal ook dit keer zeker de neiging hebben naar de spelen te kijken.

Maar ik ga niet kijken. Ik heb genoeg van die geldverslindende machine. Rio de Janeiro wordt tot de bedelstaf gebracht voor die fucking spelen een spelletje. Maar ja, meedoen is belangrijker dan winnen.

Brazilië doet mee. Rio de Janeiro doet mee. En dat is het belangrijkste. En Rio de Janeiro is zo goed als bankroet door dit megalomane project, maar dat geeft niet. Want meedoen is belangrijker.

‘Als je ouder wordt, word je milder,’ zegt men wel eens. Maar naarmate ik ouder word, wordt de wereld steeds harder, wordt de wereld steeds meer geregeerd door geld, koste wat het kost. Ik wil heel graag milder worden, echt waar, maar het lukt me godverdomme niet.

Rio de Janeiro is berooid. En de wereld viert een sportief feestje in een berooide Rio de Janeiro. Op kosten van een deelstaat die berooid is, bankroet is. U mag raden wie daar de rekening van gaat betalen.

Vergiet op je pasfoto

Geplaatst: 1 augustus, 2016 in Blog, column
Tags:, , ,

Ik vind het prima zo’n vergiet op je hoofd. Ik weet het, het vergiet is bedoeld om de draak te steken met de islam. Bedoeld als racistische uiting. Nogmaals prima. Iedere instantie die je identiteitskaart wil zien of controleren kan dan meteen constateren dat je een racistische klootzak bent. Of een klootzak die mee wil doen met de racistische meute, dat kan natuurlijk ook.

Ik raad de rechter dan ook aan het verzet op te geven. En mensen die met een vergiet op het hoofd een pasfoto voor een identiteitskaart willen, toe te staan.

En als tegenprestatie zijn vergietdragers natuurlijk verplicht om hun vergiet te allen tijde in het openbaar te dragen.

Mocht men iemand betrappen met identiteitsbewijs met vergiet op de pasfoto, zonder dat de persoon zijn vergiet draagt, dan lijkt mij een fikse boete op zijn plaats. Een vergiet op je hoofd op je pasfoto is een racistische lust en als je dan weigert je vergiet in het openbaar te dragen ben je een stiekeme, laffe racistische klootzak. Of gewoon een laffe klootzak die gezellig mee wil doen, dat kan natuurlijk ook.