Archief voor december, 2015

Joris heeft een kinderwens

Geplaatst: 15 december, 2015 in Blog, column, Fictie

Op een zeker moment voelde Joris dat hij iets miste in zijn leven; Joris wilde een kind. Helaas was Joris niet getrouwd, had Joris geen vriendin en was Joris niet echt goed in de omgang met dames. Voor Joris bleef het bij dromen en wensen. Het werd zelf zo erg dat Joris iedere ochtend verdrietig wakker werd omdat hij geen kinderen had.

Op een goede ochtend werd Joris misselijk tijdens het tandenpoetsen. En de volgende ochtend weer, enzovoort. Omdat Joris zich zorgen maakte, ‘misschien een buikgriep?’, besloot Joris een bezoekje aan de dokter te brengen.

Na een kort onderzoek keek de dokter Joris een beetje verbaasd aan:’ U bent zwanger, ongeveer 3 weken. Helaas zal de zwangerschap beëindigd moeten worden omdat u geen baarmoeder heeft waarin de vrucht kan groeien.’ Joris had zo krachtig een kind gewenst dat hij daadwerkelijk zwanger was geworden.

Joris haalde de krant. Een klein bericht in De Telegraaf. En dat was maar goed ook, want niemand nam De Telegraaf serieus en niemand viel Joris lastig met vragen over zijn kinderwens en zijn zwangerschap.

Een keer per week gaat Joris naar het graf van zijn kind om er een traantje te plengen. Gelukkig heeft Joris geen kinderwens meer. Maar verdrietig is hij nog steeds. En heel hard wensen durft hij niet meer.

Advertenties

Dit is voor Daesh!

Geplaatst: 14 december, 2015 in Blog, column
Tags:, , ,

Heel leuk en aardig mijnheer de aanslagpleger, maar Daesh is, voor zover ik weet, de scheldnaam voor IS dan wel ISIS. Ik verwacht dan ook niet dat IS de aanslag gaat opeisen. Ik denk eerder dat IS hem gaat blokken op twitter en unfrienden op Facebook.

Ik neem aan dat de persoon niet goed bij zijn hoofd is en geen terrorist is. De man hoort eerder in een inrichting thuis dan in een gevangenis. Misschien dat hij platgespoten kan worden met antipsychotica. Misschien kan hem uitgelegd worden dat hij IS had moeten zeggen in plaats van Daesh.

Merkwaardig genoeg heb ik tijdens het tikken van dit blogje nog geen bericht gelezen van iemand die dit opgemerkt heeft. ‘Om de spanning erin te houden,’ neem ik aan.

Gewoon zeggen dat een gek iemand met een schaar heeft neergestoken is te saai voor de moderne krantenlezer.

Update, het hele verhaal blijkt een broodje aap

Hanneke Groenteman zei het gisteren in De Wereld draait door: ‘De gematigde moslim blah, blah, blah…’

En dan denk ik: ‘Wat is dat toch met gematigde. Zijn het niet gewoon moslims. Normale mensen als u en ik. Die een gezin hebben, een baan hebben, een uitkering hebben en een baan zoeken, en meer van die zaken waar mensen in het dagelijkse leven te maken hebben, net als gematigde christenen in Nederland. Gematigde Joden in Nederland. Gematigde heidenen in Nederland.’ 

Als ik omschreven zou worden als een gematigde wat-dan-ook, dan zou ik herrie gaan schoppen, krijsen als een speenvarken, protesteren tot ik er bij neerval. Want het zou impliceren dat een wat-dan-ook van nature niet deugt, maar dat ik als wat-dan-ook me weet in te houden, en daarom gematigd ben.

Moslims omschrijven als gematigd zou impliceren dat de moslim van nature iets ‘slechts’ is. Van nature gevaarlijk is. En dat er moslims zijn die zich weten in te houden en net doen alsof het gewone mensen zijn, gematigd, begrijpt u wel. Dank u. Prettig weekend.

Verdrietvertoon in Parijs

Geplaatst: 11 december, 2015 in Blog, column
Tags:, , , , ,

huilend jongetjeToen Madonna voor de camera’s potsierlijk haar verdriet en medeleven op de plek des onheils in Parijs onder begeleiding van enkele pakkende liedjes demonstreerde, werd ik heel even onpasselijk. Ik voelde mijn tenen krommen tot een ongekende kromheid. De afdrukken van mijn teennagels staan op dit moment nog in mijn hakken.  Ik kan werkelijk niets met dit verdrietvertoon. Welke artiest of of band is nu aan de beurt? Ik vraag me nu af of Britney Spears achter kan blijven, Ik vraag me af of Coldplay al een kaartje heeft geboekt om een traantje te gaan plengen.

Intussen zijn de bommen voor Syrië niet aan te slepen, is het leed dat daar plaatsvindt niet te overzien. Daar worden tranen geplengd die niemand ziet, zonder vertoon, zonder camera’s, zonder pakkende liedjes. Het is natuurlijk ook te riskant voor beroemde artiesten als Bono en Madonna om even naar Aleppo te gaan en een bloemetje te leggen op alle plekken des onheils, een traantje te plengen en de Syriërs een hart onder de riem te steken.

Stel je voor dat hen iets zou overkomen, of ze misschien zelfs zouden omkomen. De wereld zou in diepe rouw zijn, een traantje plengen en misschien een pakkend liedje neuriën.

Wedergeboorte

Geplaatst: 10 december, 2015 in Blog, Fictie

Toen ik mezelf zag liggen op de operatietafel en zag hoe de chirurg zijn hoofd schudde en zijn latex handschoenen uittrok met een ferm ‘klak’-geluid begreep ik hoe laat het was. Ik was dood. Ik keek om me heen en jawel, daar was de tunnel, met in de verte, aan het eind een lichtpunt.

Vol goede moed zweefde ik door de tunnel naar het licht waar, naar ik aannam, mijn ouders en vrienden op me zouden wachten om me naar het hiernamaals te brengen. En inderdaad, daar waren ze, pa, ma, en een zus die ik nooit gekend had omdat ze was overleden voor ik geboren was.

Het groepje dat me opwachtte was kleiner dan ik had verwacht, maar ja, veel vrienden had ik niet. Ik werd naar een plek gebracht om te herstellen van al het aardse leed, een soort ziekenhuis in het hiernamaals, een rusthuis, een kuuroord waar engelachtige wezens me overweldigden met warme gevoelens en golven van verdriet, geluk en leed. Ik kon me geen aardse drug voorstellen die kon tippen aan de trip die ik onderging.

Maar aan alles komt een eind, dus ook aan de dood, en toen ik ontslagen werd uit mijn kuuroord voelde ik een zachte drang om te gaan slapen. Ik voelde hoe ik versuft raakte en wegdommelde tot ik wakker schrok van het gehuil van een pasgeboren baby.

Ik voelde hoe ik aan mijn benen omhoog werd gehouden, onderstboven hing en een tik op mijn bips kreeg. Ik rilde van de kou en wilde er iets van zeggen, maar al wat ik kon doen was huilen en krijsen. Om me heen hoorde ik geluiden van geluk, ik hoorde mensen spreken in een taal die ik niet kende. Ik realiseerde me dat ik een baby was. Wedergeboren was.

‘Als ik maar niet besneden word, daar ben ik op tegen, als het maar geen arm gezin is, laat ze in godsnaam blank zijn, als er maar geen oorlog is, als ze maar geen streng gelovigen zijn…’

Angstige gedachten raasden door me heen terwijl ik voelde hoe een warm, naakt en een nog nat van het zweet, moederlijf  me omhelsde, ik voelde hoe ik genoot van de geuren en geruststellende geluiden die mijn nieuwe moeder maakte.

Toen ik voor het eerst van haar borst mocht drinken dacht ik nog: ‘gelukkig niet de fles, daar ben ik op tegen.’ Ik dacht nog even aan het hielprikje waar ik zo tegenop zag. Met iedere slok melk die ik uit haar warme tepel zoog verloor ik een stukje van mijn herinneringen over mijn vorig leven, over het hiernamaals. De melk bracht me in een roes en ik voelde hoe ik wegdommelde en in slaap viel. Ik realiseerde me dat ik alles vergeten zou zijn alvorens ik weer wakker zou worden.

Toen ik gisteren iemand iets hoorde zeggen over ‘het fenomeen Donald Trump,’ dacht ik: ‘Nee, Trump is niet het fenomeen, hij is een pusbuil die ontstaan is door een ander fenomeen; angstig stemvee.  Stemvee dat bang is geworden voor terreur en ander leed, afkomstig uit landen waar men een ander dan christelijk geloof heeft en eng Arabisch, of iets wat daar op lijkt, spreekt en schrijft. Angst die wordt aangewakkerd door de media en politici, want waar angst is, daar valt wat te halen.’

tvpriestAngst doet rare dingen met mensen, kijk maar naar de stinkend rijke Amerikaanse tv-dominees die bakken met geld verdienen door hel en verdoemenis te preken aan angstige christenen tot de laatste cent uit hun beurs is geklopt.

Het is het soort angst waar Geert Wilders gebruik van maakt. ‘Angst en verdoemenis. Islam is de hel, en onder mijn leiding ben je veilig.’ Zijn retoriek doet de minder bekwame geesten gewillig in de val van islamofobie trappen. En de media doen mee. De politiek doet mee.

En u mag, als alles goed gaat, eens in de vier jaar stemmen, met knikkende knieën, want de islam islamiseert en loert mee, Daesh kan niet wachten om uw hoofd eraf te hakken en u wilt geen sharia in uw buurt. Een zwarte vlag met Arabische letters is voldoende voor een paniekaanval.

Daarom gaat u stemmen op een partij die u het gevoel heeft gegeven dat u gevaar loopt. Een gevaar dat niet reëel is, maar erin gepompt is, iedere dag weer. Stemmen op een partij die u een veilig gevoel geeft. Door u een onveilig gevoel te geven.

En als u als redelijk persoon niet op die partij stemt, ze weten tot op een steenworp afstand waar u woont en ze weten hoe oud uw dochters zijn.

‘En een afkeer van islam,’ aldus de tweet van Geert Wilders. Kunt u zich dat voorstellen. Dat u alleen welkom bent als Kamerlid als u een hekel heeft aan islamieten.

En dat u dat dan moet bewijzen. Met uw afkeer-tweets, uw Facebookpagina die bol staan van de afkeer van islam, met foto’s van u, protesterend bij alle azc’s die men wilde openen om oorlogsvluchtelingen op te vangen. U moet bewijzen dat u intolerant bent en een echte Hollander, een Germaan, blond en met blauwe ogen, net als Geert Wilders. Kuch. U moet bewijzen dat u actief de islam heeft bestreden.

U moet bewijzen dat u een racist bent. En roepen dat islam geen ras is. Maar dat een islamiet nu eenmaal vaak een tintje heeft. Daar komen Amerikaanse toestanden van. Maar waar gestreden wordt vallen spaanders, had hij maar geen tintje moeten hebben.

Het hoge woord is eruit. Een Kamerlid van de PVV dient een schaamteloze afkeer van de islam te hebben. En mensen die op de PVV stemmen weten dat nu. Een ‘Wir haben es nicht gewusst’ zal niet volstaan als u PVV stemt want u zal, zo is mijn overtuiging, daar op een goede dag op afgerekend worden. Net als al die andere slappe politici die lafjes met de racistische PVV-wind meewaaien voor eigen gewin en een Kamerzetel.