Wedergeboorte

Geplaatst: 10 december, 2015 in Blog, Fictie

Toen ik mezelf zag liggen op de operatietafel en zag hoe de chirurg zijn hoofd schudde en zijn latex handschoenen uittrok met een ferm ‘klak’-geluid begreep ik hoe laat het was. Ik was dood. Ik keek om me heen en jawel, daar was de tunnel, met in de verte, aan het eind een lichtpunt.

Vol goede moed zweefde ik door de tunnel naar het licht waar, naar ik aannam, mijn ouders en vrienden op me zouden wachten om me naar het hiernamaals te brengen. En inderdaad, daar waren ze, pa, ma, en een zus die ik nooit gekend had omdat ze was overleden voor ik geboren was.

Het groepje dat me opwachtte was kleiner dan ik had verwacht, maar ja, veel vrienden had ik niet. Ik werd naar een plek gebracht om te herstellen van al het aardse leed, een soort ziekenhuis in het hiernamaals, een rusthuis, een kuuroord waar engelachtige wezens me overweldigden met warme gevoelens en golven van verdriet, geluk en leed. Ik kon me geen aardse drug voorstellen die kon tippen aan de trip die ik onderging.

Maar aan alles komt een eind, dus ook aan de dood, en toen ik ontslagen werd uit mijn kuuroord voelde ik een zachte drang om te gaan slapen. Ik voelde hoe ik versuft raakte en wegdommelde tot ik wakker schrok van het gehuil van een pasgeboren baby.

Ik voelde hoe ik aan mijn benen omhoog werd gehouden, onderstboven hing en een tik op mijn bips kreeg. Ik rilde van de kou en wilde er iets van zeggen, maar al wat ik kon doen was huilen en krijsen. Om me heen hoorde ik geluiden van geluk, ik hoorde mensen spreken in een taal die ik niet kende. Ik realiseerde me dat ik een baby was. Wedergeboren was.

‘Als ik maar niet besneden word, daar ben ik op tegen, als het maar geen arm gezin is, laat ze in godsnaam blank zijn, als er maar geen oorlog is, als ze maar geen streng gelovigen zijn…’

Angstige gedachten raasden door me heen terwijl ik voelde hoe een warm, naakt en een nog nat van het zweet, moederlijf  me omhelsde, ik voelde hoe ik genoot van de geuren en geruststellende geluiden die mijn nieuwe moeder maakte.

Toen ik voor het eerst van haar borst mocht drinken dacht ik nog: ‘gelukkig niet de fles, daar ben ik op tegen.’ Ik dacht nog even aan het hielprikje waar ik zo tegenop zag. Met iedere slok melk die ik uit haar warme tepel zoog verloor ik een stukje van mijn herinneringen over mijn vorig leven, over het hiernamaals. De melk bracht me in een roes en ik voelde hoe ik wegdommelde en in slaap viel. Ik realiseerde me dat ik alles vergeten zou zijn alvorens ik weer wakker zou worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s