Archief voor november, 2015

Intussen gaat het verdrinken in de Middellandse zee onverdroten verder. Want het leven gaat gewoon door, ook na de aanslag in Parijs. Bommen zullen blijven vallen, Daësh (IS) zal doorgaan met terroriseren, vluchtelingen zullen blijven vluchten en de grenzen van Europa blijven dichtgetimmerd met hekken.

Met dit verschil dat de bombardementen verhevigd zullen worden, het aantal verdrinkingsdoden zal toenemen, en de hekken om Europa zullen versterkt worden. En de xenofobie zal toenemen

Op deze manier ontwikkelt Europa zich tot een potdicht xenofoob bolwerk waar ultra-rechtse partijen kunnen groeien als schimmels in een slecht geventileerd huis. Een perfecte voedingsbodem voor het rekruteren van kansloze allochtonen die hun toekomst in Europa door de plee zien worden gespoeld door xenofobie en rassenhaat.

Alleen een tolerant en open Europa zal terrorisme het hoofd kunnen bieden. Xenofobie is nooit de oplossing. Haat is nooit de oplossing. Hoge hekken lossen niets op. Onderdrukking is geen oplossing en bommen, hoe precies ook, hebben niets opgelost. Maar we zullen doorgaan.

Advertenties

aleppoparijs-eifeltorenStel je voor dat Parijs in Syrië zou liggen. Laten we zeggen, op de plek van Aleppo. En dat Aleppo in Frankrijk zou liggen, laten we zeggen op de plek van Parijs. Dan zou de aanslag van Parijs in Aleppo gepleegd zijn. En zou heel de wereld treuren om de aanslag in Aleppo.

Stelt u zich eens voor dat alle Europeanen een tintje zouden hebben en grote zwarte baarden. Alle dames een modieus hoofddoekje zouden dragen. En de mensen in het Midden-Oosten roomblank zouden zijn, zonder hoofddoekjes en zwarte baarden. En dat Europeanen die Arabieren maar eng zouden vinden met hun witte gezichten en hun geschoren kinnen, en de dames met hun onbedekte hoofden, barbaars! 

Stel je voor dat alles omgekeerd is. Behalve de omstandigheden in Syrië, Libië, Irak, en Afghanistan. En dat het getinte Europa met zijn zwarte baarden en modieuze hoofddoekjes de grenzen dicht zou houden voor al die roomblanke vluchtelingen omdat die Europa zouden ontwrichten en terrorisme zouden importeren.

Stel je voor hoe het is om in Aleppo te wonen. En dat u moet vluchten voor het geweld daar. Met uw gezin. En dat u een nummertje bent op een bootje op de Middellandse zee, een statistiek bent die dreigt te verzuipen. Dreigt te worden tegengehouden bij een of andere Europees hekwerk. Omdat u eng bent, omdat u blank bent, en omdat u een terrorist zou kunnen zijn.

Zou u zich dan niet gelukkig prijzen dat u een tintje had en in Parijs woonde?

Vandaag, tijdens mijn ochtendwandeling mijmerde ik over hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Bommen op Libië, bommen op Syrië, bommen op Irak. En als slagroom op de taart, politieagenten in de hoofdstad van Afghanistan… Alles om de westerse normen en waarden in die landen aan de man te brengen. Terrorisme moest gestopt worden.

En na al onze pogingen om vrede te stichten in die landen, vluchten mensen voor onze vredesbommen, vluchten mensen voor een of andere rebellenbeweging, vluchten mensen voor IS of een ander product van de westerse vredesvoedingsbodem die we geplant hebben in die streken.

En daar zit je dan met de puinzooi. En een aanval op Parijs. Ik voelde me een beetje verdrietig worden. Want zonder te kijken hoe het allemaal zover heeft kunnen komen roept men nu om nog meer oorlog tegen terrorisme, nog meer bommen, nog meer geweld. Want dat zal ze leren. Jaja.

Intussen zetten we nog grotere oogkleppen op, gooien we hekken met prikkeldraad om onze grenzen en laten we toe dat er duizenden vluchtelingen verzuipen die vluchten voor het geweld waar wij ooit mee begonnen zijn. En nog steeds mee bezig zijn. En toen dacht ik: ‘Jezus!, kunnen we alsjeblieft weer opnieuw beginnen?’

vwDe man parkeerde zijn Volkswagen diesel voor zijn huis. Ik hield de man aan toen hij uitstapte en vroeg hem hoe hij durfde te rijden in een dergelijke auto. Immers, Volkswagen diesels zijn vervuilend en bij emissietesten maakten ze gebruik van sjoemelsoftware. De man boog zijn hoofd en bood zijn excuus aan: ‘Ik wist dat niet toen ik de auto kocht en nu moet ik het er voorlopig mee doen tot ik voldoende centjes heb gespaard voor een nieuwe.’ Ik zei tegen de man dat hij zich moest schamen dat hij zijn auto nog niet ingeruild had voor een schonere. Ik belde bij zijn buren aan en vroeg hen of zij wisten dat dat hun buurman in een vieze auto reed. De buren wisten me te vertellen dat de hele straat het al wist: ‘Volkswageneigenaren zijn niet te vertrouwen, ze blijven er gewoon in rijden, de smeerlappen.’

Toen ik naar huis wandelde keek ik naar de auto’s in de straat waar ik woonde. Ik zag geen Volkswagens en prees me gelukkig dat ik niet één vieze stinkende, onbetrouwbare bedrieger als buur had.

Links complot

Geplaatst: 13 november, 2015 in Blog
Tags:,

Geen blog van mij vandaag. Maar dan kom je dit pareltje tegen.

Ik wens u een aangename vrijdag de dertiende toe.

Ongewenste hooghartige gasten

Geplaatst: 12 november, 2015 in Blog, column
Tags:

Gisteren werd ik moe van het gezeik op Twitter. Gezeik over wat iemand wel of niet zei en gezeik over wat iemand tweette waarvoor de persoon gestraft zou moeten worden. De zogenaamde screenshotjes vlogen me om de oren, commentaren en aanvallen op onschuldige personen die naar mijn smaak iets doms op twitter zeiden. En iets doms zeggen of doen overkomt ons allemaal wel eens nietwaar? 

Maar iedereen die een gesprek met die persoon aangaat moet het weten en wordt gewezen op die al dan niet domme Tweet.

Ik voelde hoe ik mezelf inhield en niets deed terwijl iemand afgezeken werd om iets.Mijn energie verdween als sneeuw voor de zon. Ik werd boos. Boos omdat ik niets deed of zei. Boos omdat ik me inhield om maar geen last met de Tweet-agenten te krijgen.

Tweet-agenten die zich volgevreten hebben met steunbetuigingen van weldenkende mensen omdat ze domrechts zo goed wisten aan te pakken. Maar de Tweet-agenten richten hun pijlen nu ook op, wat mij betreft, weldenkende personen.

Tweet-agenten die wantrouwen tot hun core-business hebben gemaakt. Ze kunnen niet anders. Achter iedere komma loert immers een overloper naar domrechts. En moeten ze beschouwd worden als ‘afgeschreven.’ En soms nog niet helemaal. Met je kutknipoog, ‘wie denk je wel dat je bent?’

En toen dacht ik: ‘Wel godverdomme met jullie grote bek, stelletje idioten,’ en meer van dat soort idiomen. U begrijpt, ik heb er genoeg van. En dit soort ongewenste hooghartige gasten schop ik er voortaan uit. En mocht u mij eruit willen schoppen, be my guest, want dit tikwerkje was vooral aan u gericht.

De Hoed van Memphis Depay

Geplaatst: 11 november, 2015 in Blog, column
Tags:, ,

Ik draag vrijwel altijd een hoed. Dat doe ik al jaren. Ik deed dat al voor Memphis Depay flamboyant was en niks presteerde. depayIk deed dat al voor Ronald Plasterk zijn petrischaaltjes inruilde voor een zetel in de Tweede Kamer waar hij, ondanks zijn hoofddeksel, niks presteert. Ook heeft niemand ooit iets gezegd van mijn hoed, hoewel ik volstrekt niets presteerde en dat nog steeds niet doe.

Ik had ook lang haar. Ik had al lang haar op de mavo. En iedereen viel erover. Want het ‘was uit de tijd.’ En dat was in 1974. Mijn eerste vrouw vond het prachtig, maar zodra ze me had moest ‘het’ eraf. Bovendien liet mijn werkgever me weten dat ‘het’ eraf moest. Onder protest ging ‘het’ eraf, maar daarna liet ik het lekker weer groeien.

Op een goede dag had ik lang haar én droeg ik een hoed. Mijn eerste hoed. Een leren hoed. Ik vond het prachtig maar mijn omgeving klaagde over mijn lange haren. De haren gingen er weer af, de hoed mocht blijven.

Mijn lange haren ben ik alweer een jaar of vijf kwijt, tot blijdschap van velen. Intussen heb ik een verzameling van 5 hoeden en een Russische bontmuts (oesjanka) die ik, samen met een heerlijke warme sjaal die mijn vrouw voor me gebreid heeft, draag als ik sneeuw moet ruimen.

Terwijl ik dit tik realiseer ik me dat ik iets blog dat nergens over gaat, werkelijk geen hond kan boeien en toch wordt gelezen. Voorwaar een prestatie die een hoedendrager niet misstaat.