Joris slaapt lepeltje lepeltje

Geplaatst: 27 juni, 2015 in column, Fictie

Joris kreeg de bal van dichtbij, keihard tegen zijn hoofd. Zo hard, dat Joris viel en even bleef liggen. De scheids stopte de wedstrijd om te kijken hoe het met Joris ging. Ook de trainer rende bezorgd het veld op. Het leek gelukkig allemaal mee te vallen. Joris schudde beduusd zijn hoofd en ging weer staan. Wel voelde hij zich een beetje gammel. De trainer besloot zijn welp van het veld te halen en hem te vervangen, immers, je weet maar nooit.

Woedend rende de vader van Joris naar de trainer en eiste dat Joris weer mocht spelen, ‘zijn zoon was geen watje!’ Toen de trainer zijn vader duidelijk maakte dat Joris echt eerst even naar de dokter moest werd hij woest. Hij greep de trainer bij zijn revers en trok hem dicht naar zich toe. ‘Ik sla je helemaal verrot,’ siste de vader van Joris de trainer toe. Iemand uit het publiek waarschuwde de politie omdat hij vreesde dat de situatie uit de hand zou lopen.

Die dag mocht Joris, nadat hij bij de dokter was geweest, bij de trainer en zijn vrouw logeren; de vader van Joris moest van de Boy and Girlpolitie even afkoelen in de cel en Joris was te jong om een etmaal in zijn eentje thuis door te brengen. Vandaag hoefde Joris niet te koken, af te wassen en op te ruimen. De hele middag speelde hij met de dochter van de trainer. Ze was net zo oud als Joris en had een lieve lach.

Toen het bedtijd was, was Joris al lang verliefd. Maria heette ze, de mooiste naam die Joris ooit gehoord had. Samen sliepen ze in het bed van Maria. Het bed rook heerlijk naar frisse lucht en de kussens waren aangenaam koel. ‘Laten we vadertje en moedertje spelen,’ zei Maria, ‘dan moeten we lepeltje lepeltje gaan slapen.’ En zo geschiedde; Joris was de koning te rijk en sliep heerlijk lepeltje lepeltje.

De volgende ochtend werd Joris door zijn vader opgehaald. Hij zei geen woord tegen de trainer, zijn vrouw en hun dochter. ‘Je mag hier nooit meer komen, en wee je gebeente als ik je met dat meisje zie,’ brieste de vader van Joris, ‘en van het voetballen haal ik je af.’ Joris zei niets en eenmaal thuis kweet hij zich stilletjes van zijn taak; opruimen, eten koken, afwassen en de vuilnis buiten zetten.

Joris heeft de trainer en het meisje nooit meer gezien, zelfs niet in zijn dromen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s