Joris en de buurvrouw

Geplaatst: 9 maart, 2015 in Fictie

Zo nu en dan kwam de vader van Joris zo moe thuis dat hij er duizelig van was, ja, zelfs zeeziek. Dan plofte de arme man op de bank neer om aldaar als een blok in slaap te vallen. Joris gooide dan een deken over hem een en zette een teiltje naast hem op de grond voor het geval dat. Joris wist uit ervaring dat de arme man ononderbroken zou doorsnurken tot de volgende dag. Joris gaf zichzelf op die dagen vrij en ging dan naar buurvrouw om zich te laten verwennen.

fabeltjeskrantBuurvrouw was dol op Joris en als ze de deur voor hem opendeed drukte ze Joris altijd aan haar boezem tot hij bijna stikte. Bij buurvrouw kreeg Joris dan een heerlijk avondmaal met speklapjes, aardappelpuree en worteltjes, vers getrokken uit haar moestuin. Joris genoot van het eten, al was het maar dat hij niet zelf hoefde te koken, hij hoefde zelfs niet te helpen met de afwas en mocht dan altijd heerlijk kijken naar de ‘Fabeltjeskrant’ en, als het erop was, ‘De Stratenmakeropzeeshow.’ Joris lachte zich dan een kriek om Erik Engerd en de scheetjes van de deftige dame.

Daarna mocht Joris bij buurvrouw slapen. Ze had een kinderkamer, speciaal voor Joris zo leek het wel. Een opgemaakt bedje met dekens die fris roken naar buitenlucht, en kalmerend geurden naar een vleugje lavendel. Een schemerlampje dat zachtjes schemerde waardoor het nooit pikdonker was en altijd veilig. Ook stond er een foto van een kind dat ongeveer net zou oud was als Joris in de slaapkamer, met daarnaast een bosje witte bloemen in een vaasje. Joris vroeg zich wel eens af wie dat kind was maar durfde er nooit naar te vragen.

Joris droomde nooit wanneer hij bij buurvrouw sliep en werd ook nooit uit zichzelf wakker. Als buurvrouw hem wekte had ze altijd een lekker ontbijtje klaar voor Joris, met witte boterhammetjes met kaas erop en zoete thee met melk die je meteen kon opdrinken zonder je te branden. Als het tijd was voor Joris om weer op zijn vader te gaan passen kreeg Joris een mooie grote bloemkool uit de moestuin en een laatste verstikkende knuffel die, wat hem betrof, eeuwig mocht duren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s