Archief voor februari, 2015

Beter luisteren Joris!

Geplaatst: 12 februari, 2015 in column, Fictie

Op een goede dag kreeg Joris kiespijn. Hij had al een tijdje een zeurderig gevoel in zijn kies, vooral na het ontbijt, maar nu was het echt raak. Zijn lieve vader maakte een afspraak met de tandarts om de de pijnlijke kies te laten trekken. Nu was Joris, om redenen die niemand begrijpt, nog nooit bij de tandarts geweest. En toen Joris eenmaal in de wachtkamer van de tandarts zat voelde Joris van de zenuwen zijn kiespijn niet meer, waardoor hij nog zenuwachtiger werd.

De geluiden die Joris in de wachtkamer hoorde waren ronduit griezelig. Door de hoge boortonen, het geslurp van pompjes en de mompelgeluiden van de tandarts sloeg de fantasie van Joris een beetje op hol. Gelukkig zat er ook een lieve mevrouw in de wachtkamer die Joris geruststelde: ‘De tandarts is heel kundig en is extra lief voor kinderen met kiespijn.’

Toen Joris eenmaal in de stoel van de tandarts zat voelde Joris zich al een stuk geruster. En toen de tandarts vertelde dat zijn pijnlijke kies niet getrokken hoefde te worden en slechts een vulling behoefde waarvan je niks voelde door een verdoving die ook niet echt pijn deed kon Joris zich eindelijk een beetje ontspannen. Maar het boren was echt wel eng!

Toen Joris weer thuiskwam liet Joris met wijd-open mond de vulling aan zijn vader zien. ‘Had ik je niet gezegd dat je de kies moest laten trekken?’, zei de vader van Joris nors: ‘ik kan dat allemaal niet betalen!’ Joris boog zijn hoofd, het was waar, zijn vader had gezegd dat zijn kies moest worden getrokken. Trekken is immers gratis bij de tandarts. Gelukkig kon zijn lieve vader een afbetaling regelen voor de dure vulling en kon Joris die afbetalen met zijn krantenwijk.

Advertenties

Joris krijgt een knuffel

Geplaatst: 11 februari, 2015 in column, Fictie

Eens per maand stopte er een zwarte Camaro voor het huis waar Joris woonde. Het gebulder van de V8 maakte Joris steevast wakker. Door het slaapkamerraam keek Joris dan toe hoe een mevrouw met weinig kleren aan werd binnengelaten door zijn lieve vader. En steevast stond Joris dan op om buiten even een praatje te maken met de mijnheer in de Camaro. Als het koud was mocht Joris zelfs even in de auto zitten om de lucht van goedkope parfum, sigaretten en pepermunt op te snuiven.

Joris wist dat de mijnheer een oppas was voor de mevrouw die even bij pappa was omdat hij moeder zo miste. Joris vertelde de mijnheer dan dat hij zijn moeder ook zo miste. De mijnheer in de auto vertelde Joris over zijn eigen moeder en hoe ze geslagen werd door zijn vader. De mijnheer vertelde hoe hij zijn moeder probeerde te beschermen en te troosten. En dat hij daar nog te klein voor was. Joris vond dat allemaal heel zielig en was blij dat hij zo’n lieve vader had.

Wanneer de mevrouw klaar was met het troosten zijn pappa liep ze altijd nog even naar Joris om hem een ferme knuffel te geven en een dikke smakkerd op de wang. Joris kreeg dan altijd een warm gevoel, want hij wist dat hij te klein was om zijn pappa te troosten en hij was blij dat er een lieve mevrouw was die dat voor hem deed en dat er een sterke mijnheer was die op haar paste. Joris droomde dan even dat de mevrouw ook zijn moeder was en de chauffeur zijn grote broer die op hem paste.

Joris speelt vals

Geplaatst: 9 februari, 2015 in column, Fictie

Joris kon nog niet goed schaatsen, daarom schaatste hij op houtjes met te gladde ijzers. ‘Op houtjes met gladde ijzers moet je het leren,’ zei de vader van Joris altijd, ‘anders kun je op noren niet goed schaatsen.’ Joris vond het dan ook behoorlijk dom van zijn leeftijdsgenootjes dat ze op hoge snelheid op scherp geslepen noren langs hem suisden zonder eerst behoorlijk schaatsen te hebben geleerd op houtjes. Hoofdschuddend werkte Joris aan zijn techniek waarmee het niet echt wilde vlotten.

Op een goede dag ging een van de ijzers van Joris kapot. Joris had 5 gulden in zijn spaarpot en ging met het geld en zijn schaats naar de katholieke smid die ’s winters schaatsen sleep voor zijn geloofsgenoten. Gelukkig kostte de reparatie maar een rijksdaalder. De volgende dag ging Joris weer schaatsen. Tijdens het schaatsen merkte Joris dat zijn gerepareerde schaats heel goed schaatste, veel beter dan zijn andere, niet gerepareerde schaats want, je begrijpt het al, zijn nieuwe schaatsijzer was netjes, zoals het hoorde, door de smid geslepen. Joris besloot daarom zijn andere schaats ook te laten slijpen.kindopschaats

De volgende dag stond Joris met geslepen schaatsen en 2 kwartjes armer weer op het ijs. Joris schaatste en schaatste en stapte over in de bocht alsof het niks was. Joris waande zich Ard Schenk. Joris kon schaatsen! Moe maar voldaan ging Joris die middag naar huis. Eindelijk was Joris klaar voor de noren die hij van zijn lieve vader zou krijgen als hij goed kon schaatsen. Misschien kan ik dan aan wedstrijden meedoen!

‘Heb je een paar guldens voor me?’, vroeg de pappa van Joris toen hij thuis kwam van de kroeg, ‘mijn shag is op en Jan krediet bestaat daar voor mij niet.’ Joris zweeg en gaf zijn laatste 2 guldens aan zijn vader. Verstandig als Joris was zweeg hij over zijn goeie techniek met het schaatsen. Joris had immers vals gespeeld door zijn schaatsen te laten slijpen en het zou heel gemeen zijn om zijn arme vader op die manier geld af te troggelen voor een paar noren.

 

Joris doet een vondst

Geplaatst: 5 februari, 2015 in column, Fictie

Joris had een metaaldetector. Hij vond die bij het grofvuil van iemand die er in dit verhaal niet toe doet. Alles werkte nog aan de metaaldetector, er was zelfs een koptelefoon voor de pieptoontjes bij. En sinds die tijd speurde Joris iedere zaterdagmiddag met zijn metaaldetector door de weilanden rond het dorp. Meestal vond hij niets, soms een een paar stuivers, 2 keer vond hij zelfs een gulden, en alles ging in de spaarpot van Joris.

Op een goede zaterdag hoorde Joris een pieptoon die harder was dan gewoonlijk. Het was in het land van boer Geert. Misschien was het een rijksdaalder? Voorzichtig wroette Joris in de grond met een schepje dat hij nog had uit de tijd dat hij in de zandbak speelde. Joris vond een kistje dat nogal glom. Bovendien zaten er allemaal glimmende steentjes op. Voorzichtig maakte Joris de kist open. Er zaten allemaal glimmende muntjes in. Glimmende gele en glimmende zilverkleurige muntjes.

‘Kijk eens wat ik heb gevonden pappa!’, riep Joris blij naar zijn lieve vader, ‘het is een schat.’ De vader van Joris zette grote ogen op toen hij zag wat zijn zoon gevonden had. ‘Waar heb je die gevonden!’, vroeg de vader van Joris op strenge toon. ‘In het land van boer Geert Pa,’ zei Joris verheugd. ‘Dan heb je andermans spulletjes gestolen zoon, naar bed jij, zonder eten!’, riep de pappa van Joris schuimbekkend en hij pakte de schat van Joris af. Huilend ging Joris naar bed, wat was Joris toch een stoute jongen.

Een paar dagen later stond de pappa van Joris in de krant met de schat die hij in zijn tuin gevonden had. De schat stond nu in het museum en omdat de vader van Joris het in zijn eigen tuin gevonden had, kreeg hij een vindersloon van 1000 gulden! Joris las de krant nooit en hij wist niet wat zijn vader had gedaan met ‘zijn’ schat. Dat was maar goed ook want dan was misschien uitgekomen dat Joris de schat had gestolen op het land van boer Geert en was Joris in de gevangenis terecht gekomen. En dat zou te erg voor de vader van Joris zijn geweest.

 

Hak- en brandplaatjes van IS

Geplaatst: 5 februari, 2015 in Blog, Maatschappij

Hak- en brandplaatjes van IS zijn vreselijk en wekken een gevoel van afschuw op. Je zou kunnen denken dat het vertonen van die plaatjes alleen maar zullen leiden tot de uiteindelijke ondergang van IS. Helaas gaat die vlieger niet helemaal op.

Het verspreiden van die plaatjes mobiliseert namelijk ook, ik noem geen namen, de hooivorkenbrigades die ‘actie’ willen. De hooivorkenbrigades die, omdat het anders te ingewikkeld wordt, alles wat riekt naar moslim of ‘lichtgetint’ de schuld geven van het leed, en gemakshalve hun eigen leed, dat IS aanricht. En u begrijpt het al, ze willen iets met hun gevoel doen. U mag zelf invullen wat ze er mee willen doen. Hint: moskee bekladden met leuzen en/of de fik erin.

De moslims voelen zich niet echt op hun gemak door dit alles en voelen zich, om te voorkomen dat ze gekielhaald worden door een of andere hooivorkenbrigade, genoodzaakt afstand te nemen van iets waar ze niets mee te maken hebben. Door die verdrukking worden moslims opstandig en boos, sommige personen slaan zelfs door en promoveren zichzelf tot Syriëganger om zich bij het, door eenieder verafschuwde IS aan te sluiten.

Met het verspreiden van die plaatjes is, behalve IS en uw lokale hooivorkenbrigade, niemand gediend.

Eerder verschenen in krapuul

Modder en hogedrukspuit

Geplaatst: 3 februari, 2015 in Blog, Sport

Nog maar 20 jaar geleden werd Mathieu van der Poel geboren en kreeg hij zijn eerste badje, een modderbadje wel te verstaan. En na zijn modderbad ging pa Van der Poel er nog even met de hogedrukspuit overheen, want douchen, dat doen ze niet bij de familie Van der Poel. Achter in de tuin is een modderparcours waar de kleine Mathieu iedere dag, op zijn driewieler, 8 rondjes moest rijden en natuurlijk, na iedere ronde werd de driewieler, samen met de kleine Mathieu gereinigd met de hogedrukspuit van pa Van der Poel.

Een week geleden werd Mathieu prof. Om dat te vieren namen vader en zoon samen een modderbad waarna ze zich afspoelden onder de hogedrukspuit. ‘En nu een week lang geen modder zoon,’ sprak pa Van der Poel, ‘en een week lang geen hogedrukspuit.’ Een week lang heeft Mathieu slecht geslapen; immers, zonder modder en hogedrukspuit kan Mathieu niet leven, de ontwenningsverschijnselen werden hem bijna te veel. Maar gisteren stond Mathieu met zijn fiets in de modder. Scherp en getergd, snakkend naar drek, vuil, fietsen en de straal van een hogedrukspuit.

Als een gek ging Mathieu van start, om maar zoveel mogelijk modder op te spatten. De hele week had hij het moeten ontberen, maar nu kon hij zich laven aan de roes van modder en fietste 8 maal, 8 ronden lang, langs de hogedrukspuit van zijn vader in de wasstraat, om van fiets te kunnen wisselen. Niemand kon Mathieu volgen. Mathieu kwam, zag en werd wereldkampioen veldrijden. Na de wedstrijd moest onze kampioen nog even onder de hogedrukspuit van zijn trotse vader om lekker schoon en opgefrist voor de pers te kunnen verschijnen.

Mathieu, gefeliciteerd!

Eerder verschenen in Krapuul