Geheugengroef

Geplaatst: 5 november, 2014 in Blog, column, Herinneringen

Zomers, in de tuin zong mijn vader regelmatig, in gedachten verzonken en niet te luid:

‘Wir werden weiter marschieren
Wenn alles in Scherben fällt,
Denn heute da hört uns Deutschland
Und morgen die ganze Welt.’

Waarom hij regelmatig het refrein vanEs zittern die morschen Knochenzong weet ik niet maar het werkte altijd op mijn lachspieren. Mijn vader was geen oorlogsmisdadiger, integendeel, hij was een ouderwetse socialist.  Als ik eraan terugdenk moet ik er nog om lachen.  Ik heb ergens gelezen dat populaire liedjes die je in je jeugd vaak hoort in je geheugen gegrift zitten. Het toeval wil dat groot deel van mijn vaders jeugd zich in de oorlogsjaren afgespeeld heeft.

Persoonlijk hou ik meer van de muziek tussen 1967 tot rond 1977. Maar ook het vermaledijde nazi-lied dat mijn vader regelmatig zong zit in mijn geheugen gegrift.  Ik zie mijn vader dan met getuite lippen voor zich uit starend, denkend aan niets, een gerolde zware Van Nelle aan zijn lippen geplakt, met een askegel balancerend op de rand van de onvermijdelijke val, en zijn handen in de broekzakken.

Als ik aan mijn vaders ‘lijflied’ denk, kan ik de man bijna voelen en ruiken. Warme herinneringen aan mijn vader zullen altijd verbonden zijn aan ‘Es zittern die morschen Knochen,‘ maar ook aan  ‘When the Saints Go Marching In,‘ een ander lied dat hij regelmatig zong, maar om mij onbekende redenen is die herinnering veel vager.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s