Stoute Fikkie

Geplaatst: 29 oktober, 2014 in Blog

Ik laat iedere ochtend mijn hond uit. Ik ruim altijd keurig netjes zijn keutels op. Ik reageer minzaam op hondenhaters die tegen mij klagen over het doodgaan van hun haag en/of hun bomen door druppeltjes urine uit de dwergblaas van mijn dwergschnauzer: ‘Is dat zo? Ik zal er op letten, dank u, excuus‘. Ik vervloek die types, maar zo handelen we dat soort zaken af in Canada.

Er zijn straten waar veel honden binnenshuis of in de garage op actie zitten te wachten. Als we in zo’n buurt komen gaat de staart van van mijn hond omhoog en verstijft zijn lijf om zich voor te bereiden op wat gaat komen. Dan gaat mijn hond keihard blaffen en keffen.

Een kakofonie van geblaf en gekef galmt dan door de straat. De oren van mijn hond staan dan recht omhoog. Hij lijkt tevreden te glimlachen. Ik glimlach tevreden met hem mee, tenzij er een buurtbewoner streng mijn kant opkijkt. Een vermaning naar mijn hond is dan op zijn plaats.

Stout fikkie, stout!‘, zeg ik dan streng in mijn beste Engels en excuseer me dan uitvoerig voor het slechte gedrag voor mijn hond, ‘doet mijn hond anders nooit, excuus.’ Maar ik lach in mijn vuistje en denk dan even aan de tijd dat ik kuchte in de kerk om alle aanwezige parochianen aan het hoesten te krijgen.

 

 

Advertenties
reacties
  1. maria schreef:

    in je hart nog steeds een boeffie *luv it* 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s