Archief voor september, 2014

Joris ziet een gaatje

Geplaatst: 11 september, 2014 in Fictie

Joris lag in bed te woelen; hij kon niet slapen. Op zeker moment zag Joris in de schemering van zijn slaapkamer een gaatje in het plafond. Een gaatje dat hem nooit eerder was opgevallen. Joris kroop uit bed en klom op een stoel om te kijken wat voor gaatje het was. Maar Joris kon niets bijzonders aan het gaatje zien. Joris stak nieuwsgierig zijn vinger in het gaatje, maar het gaatje was te nauw. Zelfs zijn pink paste er niet in. Toen Joris de volgende ochtend wakker werd was het gaatje weg. Joris dacht dat hij het misschien gedroomd had.

Joris heeft geluk gehad want achter het gaatje zat een gatenbaas. Een gatenbaas maakt gaatjes om mensen te verleiden hun vinger erin te steken. Als de vinger er eenmaal inzit bijt de gatenbaas de vinger af. Een gatenbaas kan jaren zonder eten, een vinger per vijf jaar is voldoende voeding voor een gatenbaas.

Je kent vast wel iemand die een vinger mist en dan vertelde dat hij zijn vinger is kwijtgeraakt omdat een machine zijn vinger heeft vermorzeld of achter zijn trouwring is blijven haken. Geloof het niet, de persoon heeft zijn vinger in een gaatje gestoken waarachter een gatenbaas zat te wachten op zijn prooi. 

De gatenbaas in het huis van Joris en zijn pa heeft inmiddels een nieuw gaatje gemaakt voor Joris, groot genoeg om zijn vinger in te steken. De gatenbaas zal geduld moeten hebben want Joris slaapt meestal goed en het kan nog jaren duren alvorens Joris wederom niet kan slapen, in zijn bed ligt te woelen, naar het plafond ligt te staren en zich afvraagt wat dat gaatje daar in ’s hemelsnaam doet. De gatenbaas kan alleen maar afwachten en hopen dat het niet langer dan vijf jaar zal duren.

Advertenties

Joris en de hardwerkende bij

Geplaatst: 10 september, 2014 in Fictie

Voor ieder dier komt er een moment dat het doodgaat. Zo ook voor de hardwerkende bij waar Joris op stapte. Een hardwerkend bijtje dat even uitrustte op het gras in de tuin waar Joris blootsvoets liep en precies op de plek waar Joris zijn voet neerzette. Het laatste wat het arme dier kon doen is een flinke prik in de hak van Joris zijn rechtervoet plaatsen, iets wat de hardwerkende bij niet zou overleven, maar ook iets waardoor de hardwerkende bij niet vergeten zou worden, niet door Joris in ieder geval.

‘Au!’, riep Joris en graaide naar zijn pijnlijke hak waardoor hij zijn evenwicht verloor en in het gras viel. Joris keek naar zijn hak en zag een dode bij aan een draadje aan zijn hak hangen. Het draadje eindigde als een naaldje in de hak van van Joris. Joris schudde zijn voet waardoor de bij van het draadje losraakte en levenloos in het gras viel. Joris hinkelde het huis in en vroeg zijn vader om hulp. De vader van Joris haalde een pincet en trok het naaldje uit de pijnlijke hak.

Na de medische ingreep van de vader van Joris liep Joris terug naar de plek des onheils; ‘gewoon’op zijn linkervoet en op zijn tenen op zijn rechtervoet, want je begrijpt, zijn rechterhak deed nog steeds zeer. Joris zag de dode bij liggen en besloot haar te begraven, immers, voor pijntjes en kwaaltjes is er een pilletje, maar tegen de dood is geen kruid gewassen. Joris begroef de bij samen met het naaldje dat zijn vader uit zijn pijnlijke hak had getrokken en een vers boterbloemetje in een lucifersdoosje van Zwaluw:

‘Vaarwel hardwerkend bijtje, sorry dat ik je niet zag.’

Joris is in de wolken

Geplaatst: 8 september, 2014 in column, Fictie

Joris ligt in de tuin. Hij tuurt naar de wolken die over drijven en fantaseert er een vorm bij: ‘olifantenwolk, schapenwolk, leeuwenwolk…’  Op een gegeven moment ziet Joris een wolk langzaam afdalen. Het is een wolk die lijkt op een kameel. Joris rent naar de wolk toe om te kijken wat er aan de hand is. Hij ziet een wezen dat het meest lijkt op een witte vlinder met de kop van een schnauzer.  Het wezen is zichtbaar vermoeid en lijkt aan rust toe te zijn? ‘Wie bent u?’, vraagt Joris beleefd aan het wezen. ‘Ik ben een wolk-omhooghouddiertje,’ antwoordt het wezen netjes, ‘en ik ben een beetje moe, daarom neem ik een korte pauze.’ Joris vraagt of het  wolk-omhooghouddiertje honger of dorst heeft, maar dat is niet zo. Het is alleen maar aan rust toe. ‘Ik moet weer omhoog,’ zegt het wolk-omhooghouddiertje opeens, ‘ik moet mijn wolk in de lucht houden.’ ‘Ik dacht dat God de wolken in de lucht hield?’, roept Joris nog naar het opstijgende wolkomhooghoud-diertje. ‘God bestaat niet,’ roept het wolk-omhooghouddiertje zo hard het kan vanuit de hoogte, ‘en ik kan het weten!’

Joris heeft geen mooi lijf

Geplaatst: 4 september, 2014 in Blog, column

Joris heeft nog nooit een naaktfoto van zichzelf gemaakt. Het ontbrak Joris aan moed en bovendien zag Joris het nut ervan niet in. ‘Mensen die mooi zijn maken foto’s van hun blote lijf,’ zei Joris toen hij las over de inbraak bij iCloud. ‘Inbrekers willen iets hebben wat ze zelf niet hebben en in dit geval lijkt het erop dat het de inbrekers ontbrak aan een mooi lijf.’

Joris heeft stiekem even gekeken bij de gestolen naaktfoto’s en schrok een beetje van de schaamte die hij voelde bij het zien van al die mooie actricelijven. Joris sloot de pagina daarom vlug af. Joris houdt niet van gluurders en nu was hij er zelf even een. Joris beloofde zichzelf voortaan alleen nog gewone porno te kijken als hij geil was.

Joris heeft nog nooit een naaktfoto van zichzelf in iCloud gezet. Stel je voor dat hij het wel gedaan had, met erectie en al en dat het dan door een inbreker gestolen zou worden. Dat Joris dan op internet zou worden gezet. Stel je voor hoe Joris zich zou voelen. Dat zou ongeveer hetzelfde zijn als jij zou voelen, wat die mooie actricelijven nu voelen. Ik denk dat ik me aangerand zou voelen, misbruikt en vernederd. Ik raad u dan ook aan te ageren tegen deze vorm van aanranding en misbruik.

Joris raadt degenen aan die klaarkomen op deze plaatjes even aan hun (toekomstige) kinderen te denken die hun (naakt)foto’s in de cloud zetten. Joris wenst naakte lijven een cloud toe waar niet meer in gehackt kan worden opdat lijven vrijelijk trots kunnen zijn op hun naakte schoonheid zonder virtueel verkracht te worden door een perverse inbreker die een deur opent voor miljoenen aanranders die geilen op iets wat ze zelf nooit zullen hebben.

Eerder gepubliceerd in Krapuul