De gevaren van IS

Geplaatst: 26 september, 2014 in column, Fictie

‘Jouw kies moet worden getrokken,’ zei de tandarts met een besliste stem en maakte voorbereidingen om precies dat te doen. Tussen het gekletter van de te gebruiken apparaten door vertelde hij me over de gevaren van IS. ‘Ze staan klaar om onze geüniformeerde militairen een kopje kleiner te maken,’ zei hij op bezorgde toon. Hij duwde de naald van de verdovingsspuit op de pijnlijkste plek die je maar kunt bedenken in mijn tandvlees. Ik keek even naar de chroom-glimmende tang die de tandarts zou gebruiken om me van mijn pijnlijke kies te verlossen. Zou hij zijn gereedschap iedere dag poetsen?

Ik stond weer buiten. De tandarts had een ferme pluk watten in het gapende gat geduwd en had me verzocht die er minimaal 6 uur in te houden. Maar de frisse lucht buiten werkte als jeukpoeder op mijn neusgaten. Ik moest hoesten en de pluk watten werd uitgeblazen met de orkaankracht die een flinke hoestbui vermag. Er liep bloed uit mijn verdoofde mond. Haastig wandelde ik door het bos naar huis om aldaar iets in het gat te duwen om het bloeden te stelpen.

Aangetrokken door al dat bloed landde er een kraai op mijn schouder. Voor ik de kraai kon wegjagen keek hij me recht aan en pikte hij met een ferme haal mijn oog uit. Door de verdoving voelde ik niets van zijn pijnlijke ingreep. Ik zag hoe de kraai zijn kop achterover sloeg en mijn oogbal in zijn snavel kraakte en doorslikte. Ik werd misselijk van dit aanzicht en moest braken. Ik werd duizelig en viel flauw.

Het was inmiddels nacht toen ik wakker werd. Ik voelde ondraaglijke pijn aan mijn vingers, mijn tenen, mijn oorschelpen, zelfs mijn neus deed enorm veel pijn. Ik kon door alle pijn en bloedverlies niet opstaan. Ik joeg de ratten en muizen om me heen zo goed en zo kwaad als het ging weg. Wonder boven wonder was mijn andere oog niet uitgepikt en kon ik zien wat er met me aan de hand was.

Mijn schoenen waren kapot en de tenen die erin zaten waren opgepeuzeld. Mijn vingers waren ingekort tot bloederige stompjes. Mijn uitgepikte oogholte was bezaaid met zwarte vliegen die druk doende waren hun eitjes te leggen. Ik begreep dat ik ten dode was opgeschreven en wilde het uitschreeuwen van de pijn en mijn leed. Helaas was mijn tong opgezwollen als een ballon en kon ik weinig tot geen geluid maken om iemand te waarschuwen.

Een ervaren rechercheur werd misselijk van mijn aanblik. Ik was lang genoeg dood om onherkenbaar te zijn. Ik was tot op het bot aangevreten door maden, kraaien, ratten, schimmels en microben. De lijkschouwer maakte een plaatje van mijn gebit om mijn identiteit te achterhalen. Mijn tandarts zag meteen dat het mijn gebit was.  ‘Ik waarschuwde hem nog voor de gevaren van IS in verband met onze geüniformeerde militairen,’ zei hij tegen de rechercheur. De rechercheur knikte, ‘gelukkig hoef ik geen uniform te dragen.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s