Op de kast gejaagd

Geplaatst: 9 juni, 2014 in Blog, column

Soms brengt mijn vrouw me in de war. Ik word dan boos en roep dan dingen. Ik krijg steeds meer het gevoel dat ze dat expres doet. Het wordt namelijk steeds erger. Ik heb haar al een paar keer gewaarschuwd maar ze gaat onverdroten door met mij op de kast jagen. En nu ligt ze in de hoek van de kamer omdat ik haar een klap heb gegeven. Ik geloof dat ze buiten bewustzijn is. Ook wordt haar linkeroog steeds blauwer. Om te kalmeren heb ik een paar borreltjes genomen. Ik ben geen drinker maar soms moet ik een paar borreltjes nemen om te kalmeren. Ik ben van plan mijn vrouw naar een psychiater te sturen die haar medicijnen kan geven zodat ze stopt met zeuren en mij op de kast jagen. Want zo hou ik het niet vol.

Mijn vrouw beweegt weer. Ik vraag of alles goed is. Ze huilt een beetje. Ik geef haar een tissue, en zeg dat het me spijt en dat ik het nooit weer zal doen. Ik voel tranen in mijn ogen opwellen. Ik leg mijn vrouw uit dat ze me veel verdriet doet. Dat ze moet ophouden het mij zo moeilijk te maken. Mijn vrouw zegt niets en rent naar de slaapkamer. Ik loop achter haar aan en zeg dat ik van haar houd. Ze zegt niets en grijpt een koffer. Ze pakt haar spulletjes in. ‘Ik wil van je weg,’ zegt ze. Nu moet ik echt huilen en ik probeer haar tegen te houden: ‘Ik hou van je!’ Maar ze gaat onverdroten verder met pakken. ‘Ik ga naar mijn zus,’ zegt ze zonder me aan te kijken. Ik hou haar tegen. Ze duwt me weg. Ik word weer boos en volgens mij weet ze dat ook en doet ze het expres.

Ik geef mijn vrouw een klap om haar bij zinnen te brengen en nog een en nog een. Ze valt en ze huilt. Ik schreeuw naar haar. Ze kijkt me angstig aan en ze weet dat die angstige blik me boos maakt. Ik geef haar een schop, keihard, want ik weet dat ze dat expres doet. Dan is het stil. Ik huil en zit met mijn handen in het haar: ‘Waarom doet ze me dit aan?’ Dan zie ik dat ze niet ademt. Ik bel 112 en vertel huilend dat er een ongeluk is gebeurt. Dat mijn vrouw zwaar gewond is en misschien wel dood is. De ambulance komt samen met een politieauto. Mijn vrouw is gewond maar ze leeft nog. Ik leg uit wat er gebeurt is. Maar toch moet ik mee naar het bureau.

En nu zit ik in de bajes wegens mishandeling. Mijn vrouw heeft me aangegeven. Dat is niet eerlijk natuurlijk maar ik vat het sportief op. Ik heb mijn vrouw inmiddels een brief geschreven waarin ik haar uitleg dat ik het nooit meer zal doen en dat ik van haar hou. Ik zal haar laten zien dat ik kan veranderen. Helaas weet ik niet waar mijn vrouw is. Ze zit in een blijf-van-mijn-lijf-huis. Maar ik kom er wel achter waar ze is. Ik zal zoeken en ik zal haar vinden en laten zien dat ik van haar houd en dat ik een lieve man ben. Zolang ze me maar niet op de kast jaagt.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s