Geen schaduw

Geplaatst: 6 mei, 2014 in column, Fictie

Ik lag lekker te zonnen en liet me zachtjes bedwelmen door flesjes bier met jenever uit de vriezer, toen ik uit de lucht iets steeds dichterbij zag komen. Even dacht ik dat het een vogel was maar nee, het was een zweefvliegtuig in klein formaat dat keurig landde op de tegels van het voetpad. Een muis stapte uit. ‘Mag ik hier even parkeren?’ piepte de muis, ‘er is namelijk geen stijgende lucht,’ en hij wees met zijn pootje naar de blauwe lucht. De muis pakte een doekje om zijn zweefvliegtuig schoon te maken.  Met een schraper schraapte hij vogelstront van het glas van de cockpit. ‘Heb je wat water voor me?’ vroeg de muis beleefd. ‘Emmertje of schaaltje?’, vroeg ik. ‘Schaaltje,’ was zijn antwoord. Ik wilde niet onaardig doen en gaf hem een stukje brood bij het water en even later zat hij lekker te peuzelen van een boterham met water.

Toen de zon achter een wolk verdween wees de muis wederom met zijn pootje naar de lucht. ‘Stijgende lucht,’ piepte de muis verheugd en stapte in zijn zweefvliegtuig. ‘Wil je de cockpit voor me sluiten en mij en mijn zweefvliegtuig een flinke zwiep geven?’ , vroeg de muis, ‘het is tijd om te vertrekken.’ Voor ik aan het verzoek van de muis kon voldoen landde er een torenvalk tussen mij en de muis in het zweefvliegtuig. ‘Geen schaduw,’ kwetterde de torenvalk tevreden, wees met zijn vleugel naar de wolk en graaide de muis uit zijn cockpit. De muis smeekte om genade, maar de torenvalk was onverbiddelijk en onder luid protest van de muis pikte de torenvalk de muis dood om hem vervolgens mee te nemen naar zijn nest. Het werd stil en ik nam nog een ijskoud glaasje jenever dat ik wegspoelde met een flesje bier.

Een muizenauto met trekhaak reed het voetpad op. Een muis stapte uit en inspecteerde het zweefvliegtuig alvorens het aan de trekhaak van zijn muizenauto te bevestigen. Er kwam nog een autootje aan. Met zwaailicht en sirene: piep piep, piep pieeeep! Opeens was het een drukte van belang om het zweefvliegtuig. Vrouw en kinderen huilden, politie probeerde de rust te bewaren, muizenauto met trekhaak probeerde het zweefvliegtuig weg te slepen.

De zon verdween wederom achter een wolk en ik keek eens omhoog. Een tiental roofvogels cirkelde boven het tafereel. ‘Geen schaduw,’ mompelde ik en keek een andere kant op om de natuur in al zijn wreedheid zijn werk te laten doen. Toen de rust weer was teruggekeerd keek ik voorzichtig naar het slachtveld. Er was niets te zien behalve een zweefvliegtuig dat met een trekhaak bevestigd zat aan een muizenauto, een politiemuizenauto en een muizenauto waar vrouw en kinderen van de zweefvliegtuigpiloot in zaten.

Ik heb het zweefvliegtuig en de autootjes weggedaan met als reden: ‘Wegens omstandigheden.’ Ik neem aan dat de muizen het zweefvliegen inmiddels hebben opgegeven want ik heb sindsdien geen zweefvliegtuigjes met muizen meer gezien. Misschien was het een proefdier. Misschien is hij nu een held en wordt hij jaarlijks herdacht. Waarschijnlijk is het volgende zweefvliegtuig van de muizen bewapend met schiettuig en hebben muizenautootjes voortaan luchtafweer, want dat muizen intelligent genoeg moeten worden om zich te kunnen beschermen tegen roofvogels is me nu wel duidelijk.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s