Eindelijk Inslapen

Geplaatst: 16 april, 2014 in Fictie

De oude man zat bij de dokter in de wachtkamer. Er waren nog drie patiënten voor hem.

Zijn hondje was een week eerder overleden. Nou ja, ingeslapen bij de arts voor kleine huisdieren. Het baasje was 14 jaar, versleten en kon geen blij hondje meer zijn, vandaar. Ondanks dat het zijn derde hond alweer was die hij had moeten laten inslapen, ondanks dat hij wist dat het zo moest, ondanks dat was het dit keer anders. Zijn verdriet was dit keer geblokkeerd en dat deed pijn in zijn hart. Er was een reden voor zijn blokkade en pijn.

Een half jaar geleden was zijn vrouw overleden. Ze was oud en versleten en ze had, zoals ze dat uitdrukte: ‘Er schoon genoeg van.’ Omdat haar man erg veel van zijn liefste hield, wachtte ze en wachtte ze, tot de koek voor haar op was. Toen ze haar man vertelde dat ze naar de dokter zou gaan omdat ze niet meer wilde leven huilde de man van verdriet. Zijn lieve vrouw huilde mee, maar haar besluit stond vast. ‘Ik wacht tot je al je verdriet om mij kwijt bent,’ zei ze. En een half jaar geleden was het zover en overleed ze met hulp van de dokter. Haar man was natuurlijk nog steeds verdrietig maar het grote verdriet was eruit. Hij kon verder zonder haar.

Maar een week geleden, nadat hij zijn hondje had laten inslapen, werd alles anders. Hij was heel verdrietig maar, zoals ik al eerder vertelde, het zat vast. Dat kwam omdat de oude man alleen zijn verdriet kwijt kon als er een schouder was, een knuffel was, troost was. Dat was al zo toen hij kind was en de schouder van pappa of mamma mocht gebruiken. Toen hij getrouwd was, had hij de schouder van zijn vrouw. En nu zijn hondje overleden was en hij verdrietig was, waren er geen schouders meer over, was er niemand om hem te troosten.

De oude man zat in de wachtkamer bij de dokter en was bijna aan de beurt, er was nog een patiënt voor hem. De oude man gleed van zijn stoel. Hij merkte dat zijn hart geen pijn meer deed. Hij merkte dat hij kon vliegen. Hij vloog en hij vloog, verder en verder omhoog, tot hij niet meer hoger kon. Hij maakte een zachte landing en zag iemand staan: het was zijn liefste vrouw!

De oude man begreep dat hij dood was en huilde en huilde op de schouder van zijn teruggevonden vrouw. Zijn vrouw vroeg hem of hij verdrietig was. De oude man lachte: ‘Ik huil van geluk,’ zei hij: ‘en ik heb nog nooit zo hard gehuild!’ Toen sprong zijn trouwe baasje bij de oude man op: ‘Waf!’ Verderop zag hij zijn 2 honden die hij eerder had. De oude man kon zijn geluk niet op.

‘Wakker worden, wakker worden,’ zei een aardige mijnheer. De aardige mijnheer was een arts in het ziekenhuis. De oude man opende zijn ogen en huilde opnieuw. Hij was niet dood! Een verpleegster gaf de oude man een knuffel om hem te troosten. ‘Dank je wel,’ zei de oude man tegen de verpleegster: ‘dat had ik hard nodig, maar ik heb er schoon genoeg van en de koek is op.’ Een week later mocht de oude man eindelijk inslapen zonder ooit nog wakker hoeven te worden.

Advertenties
reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s