De christenhond

Geplaatst: 7 april, 2014 in column, Dingen van de dag

Het was mijn verjaardag. Mijn schoonzus kwam derhalve even langs en nam haar christenhond mee; ze gaat om redenen die ik niet begrijp, sinds 10 jaar met een christenhond om.

We bespraken de crisis en dat mijn zoon moeite heeft om een baan te vinden. Dat ik me daar zorgen over maakte, dat soort dingen. Opeens begon de christenhond te keffen. ‘Bidden,’ kefte het, en: ‘als je maar wilt, er zijn ook mensen uit de getto die een uitweg vinden, als je maar wilt…’ Ik zei nog tegen de christenhond dat we niet allemaal Justin Bieber kunnen zijn en dat de werkeloosheid niet wordt opgelost met ‘hard genoeg willen,’ maar vergeefs. Mijn schoonzus probeerde haar christenhond nog te sussen, maar het was al te laat. ‘De wereld zal vergaan!’, kefte het, ‘en binnenkort krijgen jullie allemaal het teken van het beest op je lijf getatoeëerd!’ De christenhond oreerde over Armageddon en de dag des oordeels en dat soort dingen. Mijn schoonzus had inmiddels een rood gezicht van boosheid gekregen. Ik ergerde me atheïstisch blauw en wilde het liefs een flinke schop aan haar christenhond geven.

Even later bespraken we de zorg en hoe veel leed er was in verpleeghuizen. ‘Ik ben niet van plan zo ver te laten komen,’ zei ik: ‘als zover ben dat ik stront uit mijn bek schijt, neem ik een pil van Drion, ik kan dat doen omdat ik nergens in geloof,’ en ik stak mijn tong uit naar de christenhond. De christenhond gromde en kefte dat ik in de hel zou komen en dat hij niet voor mij zou bidden als ik dood was. Mijn schoonzus trok hard aan de riem van de christenhond. ‘Sterker nog,’ zei ik: ‘voor ik dood ga neem een ik pil van Drion om jou te pesten christenhond, ik wil niet dat je voor me bidt, want ik wil niet in een hemel zitten met jullie soort, dat zou de hel zijn!’ Ik probeerde de christenhond nog een schop te geven, maar hij wist de stalen neus van mijn dr Martins net te ontwijken.

Het was niet gezellig meer, de sfeer was weg, de christenhond was inmiddels onhandelbaar geworden en mijn schoonzus vertrok met haar christenhond. Die avond belde mijn schoonzus nog op om haar excuus aan te bieden voor haar christenhond en zijn gedrag. Een week later kreeg ik een verlaat verjaardagscadeautje van mijn schoonzus toegestuurd. Het was een doosje met een strik erom. Erin zaten de ballen van haar christenhond.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s