Een spook in de kast

Geplaatst: 5 april, 2014 in Fictie

Mijn moeder wilde me niet geloven toen ik haar vertelde dat er een spook in de kast van mijn slaapkamer zat. En daar werd ik boos om. Iedere nacht maakte de spook me wakker met zijn geklop en gefluister. En als de kastdeur niet op slot was, kwam de spook uit de kast en trok het de dekens van mijn bed. Al die jaren was ik doodsbang en werd ik niet geloofd.
Op een dag zag ik een helderziende op Astro tv. Ze legde kaarten en mensen konden haar bellen om raad. Ik besloot haar op te bellen voor hulp. Na twee weken iedere dag pogingen doen om er door te komen, had ik de helderziende eindelijk aan de lijn. Ze vertelde me dat ik de spook met mijn hoofd moest wegjagen. ‘Mentaal,’ noemde ze dat. Ook wist ze me te vertellen dat ik in een vorig leven Karel de Grote ben geweest en dat ik in dit leven gekomen ben om van mijn fouten van toen te leren. Ik schreef op wat ik moest doen om van de spook in de kast af te komen. Toen mijn moeder zag wat ik aan het doen was lachte ze me uit. Ik haatte dat mens; had ik maar een vader, die had me vast wel geholpen!
Nadat ik de kast mentaal had gereinigd met de rituelen die door de Astro tv-helderziende aan mij waren verteld, liet ik de kastdeur van slot. Die nacht wachtte ik in bed af of de spook inderdaad weg was. Maar de spook was niet weg. Ik hoorde voetstappen op de vloer in de richting van mijn bed komen. En toen hoorde ik een stem, zwak en kwetsbaar. Het was de spook die blijkbaar nog steeds ‘leefde.’ De spook vroeg me of ik wilde ophouden met de mentale rituelen omdat ze hem kwelden en pijn deden. Ik dacht even na en kreeg een idee. Ik vroeg de spook een wens voor me te vervullen en mij voortaan met rust te laten, dan zou ik stoppen. De spook ging akkoord.
Die nacht kon ik voor het eerst sinds jaren weer rustig en ononderbroken slapen. Ik werd dan ook bijzonder verkwikt wakker. Die ochtend stond ik op, ontbeet met een gekookt eitje en zwarte koffie en nam een douche. Nadat ik me had aangekleed keek ik eens rond. Het leek alsof er verder geen mens te bekennen was in huis. Ik liep de trap op en klopte op de deur van moeders slaapkamer. Er werd niet gereageerd. Voorzichtig deed ik de deur open en ik zag dat er niemand in de slaapkamer was. Moeders bed was wel beslapen, maar ze was weg. Ik deed de kastdeur van haar slaapkamer open en hoorde geluiden uit de kast komen. Ik hoorde de stem van de spook en het gehuil van mijn moeder. De spook had mijn wens vervuld en zich aan zijn woord gehouden; ik had eindelijk rust.

 

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s