De zonderling

Geplaatst: 1 april, 2014 in Fictie

Als hij een meisje zag dat naar hem lachte, klapte hij dicht. Als hij een groep van zijn leeftijdsgenoten zag, ging hij een blokje om. Hij ontweek iedereen. Niet alleen omdat hij verlegen was, maar vooral omdat hij bang was. Bang om vernederd te worden, bang om uitgelachen te worden. Hij dacht dat hij ongewenst was.
Dan vluchtte hij naar huis, waar hij zich veilig waande. Thuis, waar hij wist waar hij aan toe was. Thuis, waar hij een vader had die hem dagelijks voor rotte vis uitmaakte en op zijn donder gaf.

Gelukkig ontdekte hij dat alcohol zijn angsten weg nam. Hij dronk en werd moedig. Hij kreeg vrienden, hij werd gelukkig. Hij kreeg zelfs een vriendinnetje. Maar op een dag zat hij bevend in een hoekje, omdat hij geen drank meer in huis had en zich bang en eenzaam voelde. ‘Wat is er toch aan de hand?’, vroeg zijn vriendin toen ze hem in die toestand vond. ‘Niets,’ zei hij met een schorre stem en vluchtte naar de slijterij. Hij dronk een fles Tawny Port en knapte weer een beetje op. Hij ging terug naar zijn vriendinnetje en zei dat hij zich weer beter voelde. Echter, het meisje had een stabiele achtergrond en liet zich niet opschepen met een jongen die niet zonder zijn medicijn kon. Ze maakte het op slag uit. Gelaten liet hij het over zich komen en gaf de hele wereld de schuld van zijn leed.

Op een dag ging hij in therapie en tijdens die therapie leerde hij dat hij prima was en er best mocht zijn. Hij kwam er achter dat het aan zijn opvoeding lag. Hij leerde met zijn woede en frustraties om te gaan en kreeg medicijnen om zijn depressie te dempen.
Er werd hem verteld dat de bijwerkingen van de medicijnen minimaal waren, maar dat hij de dokter moest waarschuwen als hij suïcidale gedachten kreeg. Echter, hij voelde zich met de dag beter en sterker.

Op een dag besloot hij zijn vader te confronteren met het leed en onrecht dat hem was aangedaan. Echter, de confrontatie liep uit op een felle ruzie. Hij greep zijn pa bij de keel en kneep die dicht. Zijn vader zakte door de voeten en viel op de keukenvloer. Hij dacht dat hij zijn vader vermoord had en vluchtte. Wanhopig als hij was, fietste hij naar het treinstation en sprong aldaar, overmand door wroeging voor een sneltrein. Hij was op slag dood.

Zijn vader werd wakker in het ziekenhuis; hij had tijdens de ruzie een hartaanval gekregen en was bijtijds gevonden door zijn vrouw.
Toen zijn ouders hoorden dat hun zoon zelfmoord had gepleegd huilde moeder bittere tranen. Vader haalde opgelucht adem: ‘Hij had me zomaar kunnen vermoorden met zijn opvliegende karakter.’

Advertenties
reacties
  1. Laurent schreef:

    Dat is een aangrijpend stuk

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s