De zaak van de heroïnehoer

Geplaatst: 27 maart, 2014 in Fictie

Ik weet het nog goed, ik werd gebeld op een dinsdag tijdens vragenuurtje. Ik smeekte de commissaris nog of ik vragenuurtje even uit mocht kijken, maar mijn baas was onverbiddelijk:
‘Naar het bureau, nu!’
Op het bureau aangekomen werd ik meteen naar de verhoorkamer gestuurd; een agent had een heroïnehoertje gevonden maar de agent wilde, behalve dat ze dood was niets zeggen.
Toen ik tegenover de agent in kwestie zat besloot ik het meteen hard te spelen:
‘Nu vertellen waar ze is of ik pak je twitteraccount af!’
Maar de agent was een harde onderhandelaar en eiste een selfie met de heroïnehoer en een retweet van mij.
Na overleg met mijn baas besloot ik toe te geven:
‘Wel een selfie, maar geen retweet.’
De agent ging akkoord en nam me mee naar de plek des onheils. Na het gebied afgezet te hebben plaatste de agent zijn selfie met dode heroïnehoer en tweete:
‘Dode heroïnehoer gevonden, geen prettig gezicht.’
Ik besloot alsnog zijn tweet te retweeten met de toevoeging:
‘Goed gedaan!’, om de agent een hart onder de riem te steken. Toen hij zag wat ik gedaan had keek hij me verbaasd aan. Hij was zichtbaar ontroerd.
Die nacht kwam ik laat thuis; het onderzoek had slechts dertien retweets opgeleverd waarvan vijf met hatelijke opmerkingen als:‘Ga boeven vangen!’ Al met al een teleurstellend resultaat.
Mijn vrouw wilde nog met me bijpraten over haarzelf en de problemen waar ze mee zit, de kinderen, boodschappen voor morgen en de huishouding. Het is voor haar de enige manier om zin in seks te krijgen omdat ze de warmte van een begrijpende man nodig heeft. Maar vandaag ik was moe, had ik geen zin en hoefde daarom haar zinloze gezeur niet aan te horen.

De volgende ochtend vroeg ik mijn baas of we een bericht over onze heroïnehoer op Facebook zouden moeten plaatsen. Het koste me wat overredingskracht maar uiteindelijk ging mijn baas akkoord. Bovendien vond hij het goed dat we mijn account gebruikten, immers, ik had veel meer likes dan hem.
Helaas was het bericht op Facebook geen succes. Slechts vijf likes en wederom geen aanknopingspunten. Na vijf uur staren naar Facebook en twitter was ik doodmoe. Ik vroeg mijn baas of ik de zaak bij de ‘cold cases’ mocht leggen.
‘Is goed jongen,‘ zei mijn baas welwillend, ‘ga maar naar huis nu je nog genoeg energie hebt om het gezeur van je vrouw aan te horen en aan je gerief te komen. Morgen is er weer een dag en gaan we weer gewoon op hennepjacht.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s