Een beetje Tourette

Geplaatst: 12 maart, 2014 in column, Dingen van de dag

Op een dag liet hij me zijn treintjes zien. Met grote ogen keek hij me aan. Hoe moest ik hem vertellen dat ik mensen die met treintjes spelen zielig vind. Ik voelde me kleiner worden dan het kleinste treinstel dat hij bezat. Je kan iemand immers niet beoordelen op zijn liefhebberij.

Ik barstte in lachen uit. Onbedaarlijk en niet te stoppen. ‘Wat leuk,’ zei ik met moeite, om daarna met buikkrampen uit zijn schatkamer te kruipen.

Een traan biggelde uit zijn rechter ooghoek: ‘Ik dacht dat je het leuk zou vinden.’ Ik vond zijn treintjes hilarisch en zocht om een uitweg: ‘Ik heb een beetje Tourette,’ zei ik verontschuldigend, ‘heb ik nog van toen we stil moesten zijn in de kerk.’ Maar hij was in zichzelf gekeerd, luisterde niet en mompelde naar zijn wissels dat de lampjes het niet deden.

Zonder afscheid te nemen vluchtte ik het huis uit.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s