Archief voor februari, 2014

De verlichte meester

Geplaatst: 15 februari, 2014 in Fictie

Tijdens zijn meditaties wist de meester aardse energieën om hem heen positief te beïnvloeden. Het ontbrak de meester dan ook aan niets. En het zou de meester ook aan niets ontbreken. Hij wist dat, het universum wist dat.
Tijdens een van zijn meditaties waarbij de meester zich losmaakte van alles wat aards was, hoorde de meester een luide knal. Hij schok, opende zijn ogen en ontwaarde een barst in zijn gezichtsveld. Het was een breuk in de illusie van het alledaagse leven. De meester probeerde dichter bij de scheur te komen, maar wat hij ook deed de scheur bleef, hoewel voortdurend in zicht, buiten zijn bereik.
De meester ging mediteren en liet alles wat aards was los, urenlang, dagenlang. En toen hij na een week zijn ogen weer opende zag hij de illusie van het aardse leven duidelijker dan ooit. De natuurwetten waren niet langer van toepassing op de verlichte meester. Hij kon zelfs vliegen. Al wat de meester hoefde te doen was het te wensen.
De meester vloog naar de barst en keek goed wat er zich achter de illusie van zijn bestaan bevond. Maar er was niets te zien. De meester kon zich door de barst wringen en verdween achter de sluier van alles wat aards was.

Er was niets: geen boven, geen beneden, geen geluid, geen stilte, geen licht, geen donker. Toen de meester zich omdraaide om terug te keren naar het aardse bestaan bleek dat er ook geen ‘voor en achter’ meer bestond. Zelfs zijn lijf was verdwenen.

De meester sleet zijn laatste jaren in een inrichting. Niets kon hem nog redden van zijn illusie.
 

Advertenties

Foie!

Geplaatst: 14 februari, 2014 in Fictie

Voorzichtig sneed de chirurg het vervette deel van de lever weg. Het gezonde deel van de lever zou weer kunnen aangroeien mits de patiënt een gezond dieet in acht zou nemen.
Toen de leverpatiënt weer naar huis mocht vroeg men bij de receptie van het ziekenhuis nog of hij het ‘het’ zo wilde meenemen of dat het in een plastic zakje moest. Gewapend met het plastic zakje toog de man die avond af naar het restaurant waar hij het liefst at.
Hij riep de chef van het restaurant bij zich en opende het plastic zakje met daarin het enorme stuk lever waar de chirurg hem eerder die week van had verlost. ‘Foie!’, riep de chef verheugd en een uurtje later dineerde de man met de chef en genoten ze van een overheerlijke foie gras ‘de moi’ met een paar glaasjes wijn naar keuze. De man hoefde natuurlijk niet te betalen en mocht de restjes mee naar huis nemen: voor de hond.

Het einde van de ijsdans

Geplaatst: 13 februari, 2014 in Fictie

Twee ijspegels braken af en spatten in duizendeneen stukjes uit elkaar. En uit beide pegels kroop een ijs-elfje. De ijs-elfjes keken elkaar aan en pakten elkaar bij de hand voor een eindeloze ijsdans. Ze gleden en dansten over het inktzwarte ijs. En iedere avond gingen ze rusten en slapen in het besneeuwde gras.
Op een dag merkten de ijs-elfjes dat het warmer werd. Ze werden zelfs een beetje nat tijdens hun dagelijkse ijsdans. Het werd zelfs zo warm dat de ijs-elfjes elkaar in een innige omhelzing koud moesten houden en niet goed meer konden ijsdansen.
En op een zonnige, vroege ochtend waren de ijs-elfjes versmolten tot een glinsterend druppeltje dauw. Er waren duizendeneen druppeltjes dauw in het sneeuwvrije gras en allemaal glinsterden ze als diamantjes in de zon. Het voorjaar was begonnen.

De verklaring van curling

Geplaatst: 13 februari, 2014 in column, Sport

Sinds de Spelen van 1998 is curling een olympische sport. U heeft vast wel een naar curling gekeken en zich afgevraagd wat dit zoal behelst.
Welnu, met curling is het de bedoeling granieten stenen met een licht effect, ook wel ‘curl’ genoemd, naar de andere kant van de baan te glijden. En wel zo dicht mogelijk naar de binnenste cirkel.
Voor de steen ziet men twee vegers keihard vegen met een haarloze wrijfblok om de baan van de steen te beïnvloeden. Niet dat het iets uithaalt, maar probeer dat de vegers maar eens uit te leggen.
Bij het vegen wordt keihard het Engelse woord ‘hard!’ geroepen. Niet, zoals velen denken om harder te vegen, nee, het laat zich beter vertalen in het Nederlandse woord ‘moeilijk.’ Want dat is curling wel zo’n beetje; een potje moeilijk doen. En wie met curling het hardst het moeilijkst doet, heeft gewonnen.

Scharen

Geplaatst: 11 februari, 2014 in column, Sport

Toen we elkaar aankeken sprong er een vonk over. Ik voelde haar hand op mijn heup. Ze legde haar andere hand in mijn nek en trok mijn mond naar de hare voor een kus. Ik voelde een schok in mijn onderlijf en wilde niet wachten. Dronken van geilheid nam ik haar mee naar mijn huis.

Ze gleed als een slang naar mijn onderlijf. Haar krachtige tong maakte me heter dan ooit tevoren. En toen ze haar benen met de mijne kruiste en haar lippen tegen de mijne perste, deed ze dat met een kracht en intensiteit die ik nooit eerder gevoeld had. Ze dreef me tot meerdere orgasmes.
‘Na de drieduizend meter zie ik je weer,’ zei ze terwijl ze haar kleren weer aandeed. ‘Ik ben er klaar voor.’

Het verlossende niets

Geplaatst: 10 februari, 2014 in Poëzie

dan verlang ik naar de dood eenzaam
van god verlaten koud
berooid zoekt mijn hand om een hap
een kruimel brood om leegte te vullen
is hier niet
en nooit geweest
mag ik sterven hier
en me nu laven
het verlossende niets
eindelijk mijn dorst gelest
treur niet herinner niet
vergeet wie ik was
was je handen in onschuld
aan jou lag het niet
aan mij heeft het nooit gelegen

dan verlang ik naar de liefde onaanraakbaar
verwrongen tot ziekelijk kwijlen
beelden pervers om leegte te verhullen
een natte vlek in mijn broek
een zucht zonder handen
laven aan de leegte
mijn dorst gelest
nu wil ik dood
het verlossende niets
vergeet wie ik was
was je handen in onschuld

Niet huilen Antoinette de Jong!

Geplaatst: 9 februari, 2014 in column, Sport

Antoinette de Jong, ontroostbaar was ze; geen medaille op de drieduizend.

Het is mij ook overkomen. Tijdens een wandeltocht. Ik kreeg een blaar onder mijn grote teen. Het deed te veel pijn en ik moest stoppen. Ik moest nog vijf kilometer. Ik was ontroostbaar. Mijn moeder zei dat ik nog maar zeven was en dat ik nog zat kansen kreeg om een medaille te halen. Ik nam die wijze woorden ter harte. Toen ik negen was kreeg ik mijn eerste medaille voor een wandeltocht van twintig kilometer. Huilend kwam ik over de streep en viel ik in mama’s armen.

Antoinette, het komt goed, over vier jaar zul je huilend over de streep komen met minimaal brons op de drieduizend meter!