Archief voor februari, 2014

De verklaring van curling

Geplaatst: 13 februari, 2014 in column, Sport

Sinds de Spelen van 1998 is curling een olympische sport. U heeft vast wel een naar curling gekeken en zich afgevraagd wat dit zoal behelst.
Welnu, met curling is het de bedoeling granieten stenen met een licht effect, ook wel ‘curl’ genoemd, naar de andere kant van de baan te glijden. En wel zo dicht mogelijk naar de binnenste cirkel.
Voor de steen ziet men twee vegers keihard vegen met een haarloze wrijfblok om de baan van de steen te beïnvloeden. Niet dat het iets uithaalt, maar probeer dat de vegers maar eens uit te leggen.
Bij het vegen wordt keihard het Engelse woord ‘hard!’ geroepen. Niet, zoals velen denken om harder te vegen, nee, het laat zich beter vertalen in het Nederlandse woord ‘moeilijk.’ Want dat is curling wel zo’n beetje; een potje moeilijk doen. En wie met curling het hardst het moeilijkst doet, heeft gewonnen.

Scharen

Geplaatst: 11 februari, 2014 in column, Sport

Toen we elkaar aankeken sprong er een vonk over. Ik voelde haar hand op mijn heup. Ze legde haar andere hand in mijn nek en trok mijn mond naar de hare voor een kus. Ik voelde een schok in mijn onderlijf en wilde niet wachten. Dronken van geilheid nam ik haar mee naar mijn huis.

Ze gleed als een slang naar mijn onderlijf. Haar krachtige tong maakte me heter dan ooit tevoren. En toen ze haar benen met de mijne kruiste en haar lippen tegen de mijne perste, deed ze dat met een kracht en intensiteit die ik nooit eerder gevoeld had. Ze dreef me tot meerdere orgasmes.
‘Na de drieduizend meter zie ik je weer,’ zei ze terwijl ze haar kleren weer aandeed. ‘Ik ben er klaar voor.’

Het verlossende niets

Geplaatst: 10 februari, 2014 in Poëzie

dan verlang ik naar de dood eenzaam
van god verlaten koud
berooid zoekt mijn hand om een hap
een kruimel brood om leegte te vullen
is hier niet
en nooit geweest
mag ik sterven hier
en me nu laven
het verlossende niets
eindelijk mijn dorst gelest
treur niet herinner niet
vergeet wie ik was
was je handen in onschuld
aan jou lag het niet
aan mij heeft het nooit gelegen

dan verlang ik naar de liefde onaanraakbaar
verwrongen tot ziekelijk kwijlen
beelden pervers om leegte te verhullen
een natte vlek in mijn broek
een zucht zonder handen
laven aan de leegte
mijn dorst gelest
nu wil ik dood
het verlossende niets
vergeet wie ik was
was je handen in onschuld

Niet huilen Antoinette de Jong!

Geplaatst: 9 februari, 2014 in column, Sport

Antoinette de Jong, ontroostbaar was ze; geen medaille op de drieduizend.

Het is mij ook overkomen. Tijdens een wandeltocht. Ik kreeg een blaar onder mijn grote teen. Het deed te veel pijn en ik moest stoppen. Ik moest nog vijf kilometer. Ik was ontroostbaar. Mijn moeder zei dat ik nog maar zeven was en dat ik nog zat kansen kreeg om een medaille te halen. Ik nam die wijze woorden ter harte. Toen ik negen was kreeg ik mijn eerste medaille voor een wandeltocht van twintig kilometer. Huilend kwam ik over de streep en viel ik in mama’s armen.

Antoinette, het komt goed, over vier jaar zul je huilend over de streep komen met minimaal brons op de drieduizend meter!

Bef-leed

Geplaatst: 8 februari, 2014 in column

Beste mijnheer Gaus

We hebben een hondje ‘Boef.’ Het slaapt al jaren bij ons in bed. Op zich is dat geen probleem. Maar als ik mijn vrouw aan het beffen ben, likt Boef steeds zijn geslacht. Dat doet Boef heel luid en het wordt steeds erger. Helaas verbiedt mijn vrouw me de hond uit bed te schoppen tijdens het beffen. Maar door dat gelik van Boef kan ik me niet goed concentreren, omdat Boef zichzelf luider likt dan ik mijn vrouw kan beffen. Je begrijpt, daar wordt mijn vrouw flink sjagerijnig van.
Dus mijnheer Gaus; hoe kan ik Boef leren zichzelf niet te likken als ik mijn vrouw aan het beffen ben?

P.S. Wat was u goed bij Voetbal International!

Te Zwaar

Geplaatst: 7 februari, 2014 in column

Ik was een te zware kleuter. Ik was al te zwaar tijdens mijn geboorte. En dat kwam door mijn moeder; die was moddervet.
Ik weet nog dat ze op dieet ging toen ik een jaar of acht was. Ze ging bij de Weight Watchers en leerde daar vijf kroppen sla, op smaak gebracht met azijn, per dag te eten.

Daar stond ik dan naast mijn slanke moeder. Ze vertelde me altijd dat ik helemaal niet te dik was. Ik wist wel beter. Mijn moeder wist wel beter.
‘Wat ben jij afgevallen zeg,’ zeiden ze dan bewonderend tegen mijn moeder. ‘Wat een verschil hè,’ antwoordde moeder dan trots en drukte me dan stevig tegen zich aan om het effect te versterken.

 

Verhuizen

Geplaatst: 5 februari, 2014 in column

Prinses Beatrix is vandaag verhuisd naar kasteel Drakensteyn. Ik neem aan en mag hopen dat het geen gedwongen verhuizing is. Toch voelt het als een soort startschot voor de grote verhuisactie voor werklozen die een baan buiten hun woongebied vinden.

Minister Schippers wist nog te vertellen dat mensen met een ingebeelde psychische aandoening hun heil moesten zoeken bij familie, buren en hun omgeving. Vroeger deed men dat anders. Ik weet nog dat prins Claus een tijdje naar Zwitserland moest verhuizen voor zijn ingebeelde kwaaltjes. Dat zou nu niet meer kunnen. Mocht nu een koninklijk iemand een ingebeeld kwaaltje krijgen, dan zal het hulp moeten zoeken binnen haar familie en omgeving. Buren hebben adellijken niet.

Overigens kunnen mensen die moeten verhuizen voor hun nieuwe baan een ingebeeld kwaaltje krijgen. Sterker nog; misschien hebben ze er al een. Bijzonder lastig om dan terug te kunnen vallen op familie, buren en omgeving. Je kent geen hond en om een vreemdeling lastig te vallen met je ingebeelde kwaal lijkt me geen sinecure. Als een gek die geen buur, kennis of familie van me is mij zou aanklampen zou ik heel hard wegrennen en de politie waarschuwen.

Maar mensen zonder werk, maakt u zich niet te veel zorgen. Er is namelijk geen werk. En u, met ingebeelde ziektes, hoeft niet te verhuizen naar een plek waar geen familie, buur of omgeving u nog kan redden. U bent veilig. Want nogmaals, er is geen werk.

Dat er banen zijn voor iedereen is slechts inbeelding.
Dat uw ziekte ingebeeld is, is inbeelding.
Dat u op een dag zult moeten verhuizen voor een baan is inbeelding want er is net zo weinig werk te doen op uw woonplek als elders.

Het is de regering die ziek is en zichzelf inbeeldt dat alles wat fout gaat aan u ligt. Dat is een heel vervelende ziekte. Hardnekkig ook. Er is nog geen remedie voor. Nou ja die is er wel, maar helaas is ook een groot deel van Nederland besmet met de ziekte waar de regering aan lijdt. Verhuizen uit Nederland lijkt me de veiligste oplossing.

Eerder verschenen op Krapuul

Fappen

Geplaatst: 4 februari, 2014 in column

Het is alsof honderden reaguurders als anonieme zombies uiteenspatten op het voorruit van mijn auto. Fap fap. De ruitenwissers werken zo hard ze kunnen, maar ik kan niets meer zien. Fap fap. Om te voorkomen dat er ongelukken gebeuren zet ik mijn auto aan de kant. Fap fap. Ik wacht tot de bui voorbij is. Fap fap. Ik zet de radio aan: ‘De aangifte van het meisje dat zei dat ze verkracht is door twee getinte jongen, bleek vals.’ Fap fap. ‘En dan nu nog het weer.’ Fap fap. Het wordt stiller. De wolkbeuk is voorbij en volgens het weerbericht wordt het vanaf nu droog en zonnig. Het fappen stopt. De zon breekt door achter de wolken, ik kan verder.

 

Ik kan breien

Geplaatst: 3 februari, 2014 in column

Ik was nogal gefascineerd door het breien van mijn moeder. En rond mijn zevende liet ik moeder mijn eerste breiwerk zien: een vormeloos lapje waar je absoluut niets mee kon. Maar moeder vond het allemaal erg bijzonder en ze moedigde me aan om meer te breien, maar verder dan het breien van een doelloos lapje ben ik helaas nooit gekomen.
Maar het is een dierbare herinnering en als je me een bolletje wol en twee breinaalden geeft, zeker weten dat ik nog steeds een lapje zal kunnen breien.
Toen ik ouder werd en met vriendinnetjes thuiskwam was moeder een beetje teleurgesteld; ze had gehoopt dat ik een homo zou zijn waarmee ze als vrijdenkende moeder heerlijk mee zou kunnen pronken.

Heel erg

Geplaatst: 3 februari, 2014 in column

Er is veel onrecht en leed op de wereld. Daar maak ik me zorgen over. Ik denk dat men al dat leed wel eens vergeet. Zo zag ik vanmorgen een mijnheer die een bloemetje op het graf van zijn moeder legde. Hij zat wat in zichzelf te praten en huilde er zelfs een beetje bij. Ik legde mijn hand op zijn schouder en vertelde hem dat het wel vervelend was dat zijn moeder overleden was, maar dat hij ook moest beseffen dat er bijvoorbeeld gisteren alleen al 95 doden zijn gevallen in Aleppo. Want dat is toch wel veel erger, al die doden.
Daar kreeg ik toch een vervelende scheldkanonnade van die mijnheer. Heel erg was dat. Erger dan erg zelfs.