Het einde van de ijsdans

Geplaatst: 13 februari, 2014 in Fictie

Twee ijspegels braken af en spatten in duizendeneen stukjes uit elkaar. En uit beide pegels kroop een ijs-elfje. De ijs-elfjes keken elkaar aan en pakten elkaar bij de hand voor een eindeloze ijsdans. Ze gleden en dansten over het inktzwarte ijs. En iedere avond gingen ze rusten en slapen in het besneeuwde gras.
Op een dag merkten de ijs-elfjes dat het warmer werd. Ze werden zelfs een beetje nat tijdens hun dagelijkse ijsdans. Het werd zelfs zo warm dat de ijs-elfjes elkaar in een innige omhelzing koud moesten houden en niet goed meer konden ijsdansen.
En op een zonnige, vroege ochtend waren de ijs-elfjes versmolten tot een glinsterend druppeltje dauw. Er waren duizendeneen druppeltjes dauw in het sneeuwvrije gras en allemaal glinsterden ze als diamantjes in de zon. Het voorjaar was begonnen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s