De molenaarsvrouw

Geplaatst: 30 januari, 2014 in Fictie

In de tijd dat heren nog van de wind konden leven, de tijd van voor de elektriciteit, was er een meisje dat aan haar gerief poogde te komen zonder haar handen te gebruiken. Dat wil zeggen, ze wilde haar borstjes met beide handen kunnen strelen tijdens haar orgasme.

Dat meisje kreeg verkering met een keurige molenaar die zichzelf bewaarde voor de ware zoals God het wilde. Het meisje droomde regelmatig van de roede van de molenaar die ze zou willen berijden en dat ze dan beide handen vrij zal hebben om naar haar borsten te kunnen grijpen op het moment suprême.

Na het gemeentelijk- en kerkelijk huwelijk was er eindelijk de huwelijksnacht. Echter, toen het meisje tijdens de huwelijksnacht begerig haar kleren afgooide en graaide naar lijf en leden van de keurige molenaar, werd ze teleurgesteld. Want de keurige molenaar verzocht het meisje zich kuis onder de dekens te begeven, opdat hij haar zou kunnen penetreren zonder er al te veel van te genieten: ‘We zijn immers geen dieren!’

En het meisje werd molenaarsvrouw. Ze kreeg kind na kind zoals God het wilde. Toen de dokter zei dat het genoeg was voor haar en ze beter geen kinderen meer kon krijgen, besloot de molenaar in een bed apart van haar te slapen en haar extra kuise kleding te geven om zijn dierlijke lusten het hoofd te kunnen bieden.

Het was een week na die dag dat de molenaar ziek werd en niet hard kon werken, waardoor de molenaarsvrouw druk in de molen moest malen. Op het eind van de dag ging de molenaarsvrouw uitgeput op een zak meel zitten; ze wachtte tot het laatste graan gemalen was op de molensteen. De molenaarsvrouw voelde ze een aangename trilling van de malende molensteen. Ze voelde een lang vervlogen droom die ze bijna vergeten was. De molenaarsvrouw greep met beide handen naar haar borsten onder haar kuise kleding en ervoer een hoogtepunt die de meest ruimdenkende God nog zou doen wegkijken.

En vanaf die dag nam de molenaarsvrouw, tot vreugde van de keurige molenaar, de taak op zich om voortaan op het laatste meel bij de molensteen te wachten zodat de keurige molenaar het wat rustiger aan kon doen. En ze leefden nog lang en gelukkig.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s